Beste parochianen,

Een dubbel gevoel!

Afgelopen week ging ik met een dubbel gevoel de parochie in, begin van de week was bekend gemaakt dat zes van onze kerken aan de eredienst worden onttrokken. Parochianen waren geraakt en dat hoorde ik aan verschillende reacties: de jus gaat eraf, het is afbraak, kom je straks als pastor nog in ons dorp voor huisbezoek, we zijn er nog niet klaar mee, was ook een gehoorde reactie. Allemaal reacties die duiden op diepe teleurstelling, begrijpelijk.

Vorige week woensdagavond mocht ik samen met werkgroepen een informatie avond voor aankomende vormelingen en ouders verzorgen, er zaten 50 vormelingen met  één vader of moeder. Dezelfde ochtend had in de Tubantia gestaan: de Pancratius kerk sluit zes van heer negen kerken. Daar sta je dan! Ik heb die avond aangegeven aan ouders dat ik er met een dubbel gevoel stond, kerken worden aan de eredienst onttrokken en ik moet kinderen en ouders meenemen richting het Vormsel. Deze avond heb ik mijn gevoel geuit, ook teleurgesteld te zijn in wat ons overkomt. Aangegeven dat het parochiebestuur en pastoraal team niet over een nacht ijs zijn gegaan. Deze avond heb ik aangegeven: het gaat ondanks kerksluitingen door, kinderen worden gevormd, ook in de toekomst.

Vrijdagavond, twee dagen later, kwamen vijftien kinderen zich melden voor een nieuw initiatief: Rock Solid Junior. Ook dat was dubbel, kinderen meenemen in geloof, op een eigentijdse manier. Het waren enthousiaste ouders en kinderen die wij ontmoeten. Toen ik thuis kwam dacht ik: ondanks verdriet en teleurstellingen bouwen wij aan onze kerk. Laten wij het bouwwerk van de laatste vijf jaar niet vergeten, de kinderkerk, de Jeugdkerk, Rock Solid en nu weer een nieuwe uitbouw: Rock Solid Junior.

U zult zeggen: mooi wat jij schrijft, onze kerk wordt ons afgenomen, wij moeten een gebouw los laten dat onze ouders gebouwd hebben, hier liggen de scharniermomenten van ons leven, gedoopt, getrouwd en afscheid genomen, samen gevierd. Dat doet uiteraard pijn, dat voelen wij ook.

Laten wij samen ook naar de toekomst kijken, naar generaties die gaan komen, het zijn uw kinderen en kleinkinderen. Vaak hoor ik: ik hoop dat onze kleinkinderen het geloof meekrijgen. Dat is het nieuwe bouwen, dat kost tijd, energie en inspiratie. Wij bouwen buiten de kerkmuren, dat is ook kerk zijn.  Wij willen absoluut onze oudere parochianen niet vergeten, ouderen waar de kerk nog dierbaar voor is, deze groep willen wij ook nabij blijven.

Het was niet gemakkelijk om na afgelopen week een artikel te schrijven, ik heb een poging gedaan om te schrijven over het verdriet, het dubbele gevoel wat ons raakt, maar ook voorzichtig schrijven over het bouwen richting de toekomst, voor de generaties die gaan komen.

Laten wij de toekomst samen dragen.

Wij wensen u sterkte en kracht toe.

Hartelijke groeten,

Diaken Bert Huitink