Beste parochianen,

Een telefonisch huisbezoek!

Wat moet u zich daarbij voorstellen?

Waar wij door corona als pastores niet fysiek op bezoek kunnen komen gaan wij telefonisch in gesprek, wij maken gebruik van video bellen of we appen en mailen met parochianen. Het zijn middelen die wij gebruiken om ons pastorale werk te kunnen voortzetten. Zo blijft er contact met de parochianen die wij begeleiden. Afgelopen week had ik een telefonisch huisbezoek, deze parochiaan zei: ik ‘zee’ niets meer en ik ‘heur’ niets meer. Hij en zijn vrouw waren beiden door de corona besmet geweest, parochianen die er voorzichtig mee omgaan, dat zij besmet raakten!  Ze waren door de corona in een kleine wereld terecht gekomen. Toen ik vroeg: wat ziet en hoort u niet meer?  Ik kan op de zondag niet meer naar de kerk, de kerkgang was belangrijk voor hem. Maar zei hij: mijn vrouw wil je ook nog spreken. Zijn vrouw zei: ‘luuster’ eens Bert: ‘wij hebt al lang geen communie meer had’ wij begint langzaam protestants te worden! ‘Kunt’ wij met kerstmis de communie ontvangen?

In dit gesprek werd duidelijk dat zij in hun kleine wereld waarin ze waren terecht gekomen, het geloof werd gemist. Dat was precies wat de parochiaan bedoelde met, ik ‘zee’ niets meer en ik ‘heur’ niets meer. Het ging niet om de mensen om hem heen, deze zijn er wel. Het ging om hun geloof, het ging zijn vrouw om het ontvangen van de communie.

Als de wereld klein begint te worden, zoals voor deze parochianen, dan is geloof belangrijk, het geloof dat een houvast bied, geloof dat steun bied. Daarom zijn telefonische huisbezoeken belangrijk, er is iemand die een luisterend oor heeft.  Zo zijn er veel parochianen die teleurgesteld zijn door de coronamaatregelen. Een parochiaan die niet naar de kerk kon met Allerzielen, thuis achter het scherm de viering moest volgen. Kon het niet anders?

Het zal voorlopig niet anders gaan hoorden wij afgelopen dinsdag in de persconferentie, niet meer dan 30 parochianen in de kerk, niet samen komen met kinderen en jeugd, veel zal online moeten. Geduldig afwachten wat er gaat komen, geduldig afwachten is moeilijk, wij zijn moe van het wachten, wij willen het oude leven weer terug.

Geduld opbrengen is moeilijk, het past niet meer in onze samenleving, er is geen keuze, we moeten het samen doen, samen afwachten. Het is niet alleen wachten, het is ook doen. Denk aan onze parochianen die in die kleine wereld zijn terecht gekomen, parochianen die hun geloof niet kunnen praktiseren. Ons ‘doen’ is luisteren naar deze parochianen, stil staan bij hun gemis. In deze corona tijd vergeten wij het geloof van onze (oudere) parochianen, wij kunnen hun geloof ook beleven in de huiselijke kring, geloven is nabij zijn, er zijn voor deze mensen kan hen goed doen. Wel op gepaste en veilige afstand.

Ik wens u een goede opgang naar Kerstmis toe.

Hartelijke groet,

Diaken Bert Huitink.