Hoop op leven

Beste parochianen, de zin ‘Breek die muren af, breek die deuren open, laat er voor de mensen hoop op leven zijn’ komt uit het lied: ‘Wat zou de wereld anders zijn’, dat door vele jongerenkoren jarenlang werd gezongen.

Wat zouden ook wij graag deuren willen openbreken, want we willen weer naar buiten, ademhalen, elkaar ontmoeten,  ons oude leventje weer oppakken. Niet meer opgesloten zitten in onze eigen woning omdat de coronacrisis ons in de greep houdt. Geen glazen wand of raam meer als bescherming tussen elkaar, geen beschermende handschoenen meer bij een aanraking. Geen masker en mondkap meer tijdens de verzorging, geen angst meer om besmet te raken.

Wat zouden wij graag die coronadeur die ons van elkaar scheidt open willen breken. Wat zouden we graag afscheid nemen van de anderhalve meter afstand.  Wat zouden we graag die arm weer om de schouder van iemand leggen, een dierbare een zoen geven, iemands hand vasthouden, een knuffel geven, wat zouden we elkaar graag weer ontmoeten. Maar zover is het helaas nog niet. En wat die anderhalve meter afstand betreft: ‘Ach’, zei iemand in afgelopen week tegen mij, ‘Ik ben niet ziek, ik voel me goed, ik houd me er niet zo streng aan als jij dat doet.’ Het voelde alsof ik me moest verantwoorden, me moest verdedigen, omdat ik wel die afstand houd. Het voelde niet fijn maar ik blijf afstand houden, hoe moeilijk én hoe lastig het soms ook is.

Zeker is, dat onze wereld niet meer dezelfde zal zijn na de coronacrisis, daarvoor heeft het te diep ingegrepen in onze levens, in onze families, onze samenleving.  Vele mensen hoor ik zeggen: ’Ik ga het na de crisis anders doen, minder afspraken, meer vrije tijd, minder vergaderen, minder avonden weg.’ Ik hoor ook zeggen: ‘De economie moet weer draaien, het heeft lang genoeg geduurd. Dit kunnen we op deze manier niet meer volhouden.’

Ik hoop dat ons ‘normale’ leven, in de komende weken en maanden langzaam maar zeker weer gestalte mag gaan krijgen. Dat velen uit hun isolement kunnen treden. Dat we samen de juiste keuzes blijven maken, in ons eigen leven maar ook in het leven samen met anderen. Ruimte nemen daar waar het kan, een pas op de plaats waar nodig. Dit, maar ook veel wijsheid, is wat ik ons allen daarbij toewens.

Hartelijke groet, Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.