In Memoriam Aggie Bramer – Bücking

 

Op 1 september jl. overleed Aggie Bramer – Bücking in de leeftijd van 97 jaar. Als jongste kind in een groot gezin groeide ze op in Ter Apel. Na haar opleiding aan de kweekschool kwam ze vlak na de oorlog naar Vriezenveen om te werken op de  Antoniusschool, destijds aan het Oosteinde. Heel wat Vriezenveense kinderen heeft ze les gegeven. Ze ontmoette Frans Bramer en ze verliet Vriezenveen niet meer…

Toen Marijke geboren werd kreeg ze ontslag, maar ze bleef invallen, zelfs toen ze 4 kinderen had. Peter werd bij oma gebracht, Annemarie en Marijke zaten al op school en Hans ging mee naar school en speelde voorin de klas met blokken. Dat kon allemaal in die tijd.

Ook voor het aannemersbedrijf Bramer was ze actief. De loonadministratie, het vullen van de loonzakjes en kantinedienst.

Aggie, de spil van het gezin, een grote familie van 57 personen. Vaak oppassen, steun in goede in minder goede tijden. Nooit werd er tevergeefs een beroep op haar gedaan. Ze was altijd pedagogisch en didactisch aanwezig. Haar gevleugelde uitspraak was: “je hebt een hoofd met hersens, gebruik die!”.

Ondanks haar soms krasse uitspraken wat godsdienst betreft, was ze een gelovige vrouw. Ze bad veel, had steun aan Maria en ze was er vast van overtuigd dat ze Frans weer  zou ontmoeten. “Tot ziens” staat niet voor niets op de grafsteen.

Na het overlijden van Frans kon ze met hulp van haar gezin en de buren nog tot haar 91e aan de Almeloseweg blijven wonen. Wat was het zwaar om naar de Vriezenhof te gaan, maar ook daar behield ze de regie over haar leven zoveel mogelijk. Ze vermaakte zich prima, las 6 boeken in de week, elke dag de krant en hield het nieuws goed bij. De lichtpuntjes in haar laatste jaren waren de vele bezoekjes van kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Ze kreeg het meeste bezoek van de hele Vriezenhof.

De laatste week ging ze snel achteruit, ze werd niet meer alleen gelaten. Van ieder nam ze bewust afscheid. Op 1 september overleed ze. Na een sfeervolle uitvaart op  6 september jl. werd ze bij Frans op het parochiekerkhof begraven. Dat ze ruste in vrede.

Wij wensen haar familie moed en sterkte om te leren leven met de lege plek in hun midden.