Op 8 december jl. overleed onze medeparochiaan Johan Bramer in de leeftijd van 97 jaar. “Zölf nooit edacht da’k zo oald zol wödd’n.” Hij was de langst levende uit het gezin met 5 broers en 1 zus. Een helder verstand, een harde werker.

 

Opgegroeid met het bouwbedrijf. Voor dag en dauw op de fiets naar de bouw, ’s avonds op de fiets naar Almelo voor de avondschool. Met studie en bijscholing werd hij aannemer en nam samen met broer Frans aannemersbedrijf Bramer over van zijn vader. Een betrokken werkgever met hart voor de werknemers en de zaak, met een goede leerplek voor aankomende bouwvakkers.

 

In 1954 bouwde hij een huis achter zijn ouderlijk huis en trouwde met Dinie Hertsenberg. Hun 4 kinderen hebben alle kansen en vertrouwen van hen gekregen om dingen op hun eigen manier te doen. Een gastvrij huis waar ook vrienden en later de kleinkinderen van harte welkom waren.

Johan hield van mooie materialen en kon niet weggooien wat nog goed was. Hij verzamelde van alles:  rouw-, trouw- en geboortekaartjes, brieven, kaarten, tekeningen van de kleinkinderen, administratie en loonboekjes, alles waver ’t Vjenne en Twente, postelastieken. Ja, wat eigenlijk niet?

Zijn pensioen bood hem de ruimte om nieuwe dingen te leren en van de kleinkinderen te genieten. Uitgeroepen tot ‘supporter van het jaar’ bij de voetbalclub van kleinzoon Fons en tot zijn 93ste met scherpe analyses op de tribune bij Heracles. Van de Bramerbroers was hij de enige die niet zong bij het kerkkoor, maar voetbalde.

Johan wilde niemand tekort doen en liet ieder de ruimte om het op zijn/haar eigen manier te doen. Zwijgzaam en bedachtzaam, als hij wat zei was het raak, kernachtig en zonder oordeel. Emoties kon en moest je altijd aflezen aan zijn gezicht. Een klein knikje met zijn hoofd was voldoende om veel te zeggen. Pretoogjes verraadden zijn grote gevoel voor humor.  Hij vertelde graag mooie Twentse anekdotes en schreef stukjes met een heel eigen gevoel voor humor en taal.

Johan was een man van de wereld, wilde bijblijven en volgde een computercursus. Zo kon hij zijn  kinderen en kleinkinderen blijven volgen.

Lange tijd was het nog mogelijk om thuis te blijven wonen, maar 2 jaar geleden werd verhuizing naar de Vriezenhof noodzakelijk. Zijn wereld werd kleiner en op 8 december jl. kwam er een eind aan zijn aardse leven. Na een plechtige uitvaart in besloten kring werd Johan bij Dinie op het parochiële kerkhof begraven. Het ‘tijdperk Johan Bramer’ is ten einde. Dat hij moge rusten in vrede.