Voorwoord week 2018-07 

“Er zijn christenen die leven in een eindeloze vastentijd, zonder dat het ooit Pasen wordt!”

Dit prikkelende citaat is van Paus Franciscus, die hij enige tijd geleden heeft gedaan. Zijn optreden kenmerkt zich weliswaar door eenvoud, bescheidenheid en blijmoedigheid, toch ontziet hij met krachtige oneliners onze kerk en haar gelovigen niet. Paus Franciscus spoort ons – niemand uitgezonderd – aan om naar buiten te keren. Het is de natuurlijke beweging van elke christen. Met lede ogen ziet de Paus aan, hoe de kerken naar binnen gericht zijn geraakt. “De kerk is er niet voor liefhebbers, niet voor de ware gelovigen en niet voor de weinige uitverkorenen”.

Deze lijn mogen wij ook doortrekken naar onze jaarlijkse voorbereidingstijd op Pasen, de Veertigdagentijd, die in deze maand februari is begonnen. Natuurlijk nodigt deze tijd ons uit om tot bezinning te komen, de stilte te zoeken en je relatie met God te (her)ontdekken maar óók daagt deze tijd ons uit om het ware gezicht te tonen van de kerk: hen te omarmen die in materiële, morele en geestelijke nood zijn. Alles mag bijdragen aan de uiteindelijke vreugde van Pasen, die de bron mag zijn van ons leven en geloof.

De Veertigdagentijd wordt vanouds her ook wel een boetetijd genoemd. Wanneer we aan boete denken, denken we al gauw aan die vervelende envelop op de deurmat met alweer een verkeersovertreding. Maar daar gaat het hier niet om - U moet weten dat, wanneer vissers hun visnetten aan het “boeten” zijn, zij dan proberen de draden van hun netten te repareren. Zij knopen dan de losse draden van hun netten aaneen, ze boeten! Hierdoor ontstaat weer een heel en bruikbaar net. Zo is het ook met de boetetijd die ons gegeven wordt. We proberen de losse draden van ons leven te ontdekken en weer in verbinding te brengen met God, met elkaar en met onszelf. Zo worden wij weer een heel mens. Tot vreugde van onszelf en van onze naaste.

Van harte wens ik u – mede namens mijn collega’s – een gezegende Veertigdagentijd toe, dat het ons méér een mens naar Gods hart mag maken.

Pastoor Casper Pikkemaat


Voorwoord week 2018-06 - Wereld Zieken Dag

Beste parochianen,

Als je mensen vraagt welke bijzondere dag het aanstaande zondag 11 februari is, dan zegt het merendeel: ‘Carnaval’. En dit klopt. Maar wat velen van ons niet weten is dat het op zondag 11 februari ook Wereld zieken dag is.

In 1992 heeft Paus Johannes Paulus II deze jaarlijks terugkerende ‘Wereld dag voor de zieken’ op de feestdag van Maria van Lourdes ingesteld.

Waarom een wereld dag voor de zieken? Omdat het belangrijk is én blijft, zorg te dragen voor de zieken in ons midden. Het is tevens één van de werken van Barmhartigheid.

In de bijbel staan vele verhalen waarin Jezus begaan is met zieken, hen opzoekt en hen geneest. Hij vraag ook ons dit te doen. En hij geeft ons hiervoor, onder andere, een prachtig sacrament in handen. Het sacrament van de zieken.

Door zieken de handen op te leggen, door hen te zalven vragen we of  God hen nabij wil zijn, hen wil dragen, sterken en bemoedigen maar hen ook wil vergeven voor alles wat niet goed was. En daarna kunnen ook wij waar mogelijk de zieke de handen opleggen of op een andere manier onze betrokkenheid en liefde uitdrukken.  

Maar het is niet alléén maar geven. Wij kunnen veel leren van de zieken en kwetsbaren in ons midden.  Van mensen die zoveel hebben meegemaakt in hun leven en toch niet opstandig zijn. Mensen, bij wie je met kloppend hart binnengaat, maar bij wie je rijker weer weggaat. Mensen, bij wie je veel ontvangt, terwijl je dacht  ze te moeten troosten. Mensen lichamelijk ten onder gaan maar geestelijk sterker worden. 

Het is ontroerend om te zien, dat mensen juist bij zware tegenslagen een diepere zin in het leven lijken te ontdekken. Deze mensen,  laten zich – ondanks al hun lijden – hún geloof niet laten afnemen.  Dat te ervaren is genade, je gezegend weten.

We mogen ons ook dankbaar weten voor al die  vrouwen en mannen die dagelijks zorgen voor zieken. Ze hebben er hun beroep van gemaakt of zij doen dit op vrijwillige basis. Ook de zovele vrijwilligers in de ziekenhuizen, verzorgings- en verpleeghuizen, hospices, dragen zorg voor de kwetsbare mens. En denken wij aan al die mantelzorgers die dag en nacht klaarstaan voor hun dierbaren.

Dat wij, daar waar wij kunnen onze zieken niet vergeten en hen met liefde, waardering en respect behandelen, zoals Jezus het ons heeft voorgedaan.

Pastor Jacqueline Meupelenberg