Geachte lezers,

De vierde nieuwsbrief uit Afghanistan. De uitzending is op 2/3 van de tijd en er zijn nog ruim zes weken te gaan. Er zijn al contacten met de mensen die ons gaan opvolgen.

Er zijn ook al veel nieuwe mensen binnengekomen op het kamp, omdat er een kamp naast het onze wordt gebouwd voor de Special Forces, bijvoorbeeld de Commando’s f de Mariniers. Het is dus nu druk hier, maar voor de geestelijk verzorger maakt het niet zo heel veel uit, behalve dat ik nog meer rondjes loop en nog meer koffie drink. Naast het vele sporten, maar ook veel reizen met de helikopter of met het vliegtuig. Dan ga ik naar de andere plaatsen in Afghanistan waar Nederlandse militairen zijn, zoals Shaheen, maar ook Kabul op twee locaties of als er iemand in het ziekenhuis ligt in Bagram. Voor het laatste werd er zelfs voor mij een eigen helikopter geregeld door de Amerikanen. Je mag geen militairen of voertuigen fotograferen, maar vanuit de heli. In het vliegtuig, een C130 zie je niets, dan zit je eigenlijk in de bagageruimte.

Afgelopen week ben ik in Kabul geweest en daar de Duitse eenheid mee gevierd, maar je viert ook gewoon de Kroatische onafhankelijkheid, terwijl er naast de Bosniërs gehuisvest zijn. Heel apart om zo allerlei nationaliteiten bij elkaar te zien. Ook geestelijk verzorgers vanuit allerlei landen, vooral Amerikanen, maar op het kamp in Masar-eSharif, waar ik het meest ben is er een Duitse en een Kroatische collega. Bij de Kroatische priester ga ik vaak naar de Eucharistie en alhoewel ik er niets van versta, weet ik wel waar we zijn. Hij zei heel mooi: ‘Jij doet maar jouw gebeden en dan ontmoeten we elkaar bij de heilige Communie’. We spreken de ene keer Duits met elkaar, de andere keer Engels.

Verder is er vaak een BBQ, hebben we een filmavond,, of wordt er gezamenlijk gesport. Maar ook gepokerd, Bingo gespeeld en naast een valse BiNgo had ik ook een goede en heb een bon gewonnen van de MAK, dat is een restaurant op het kamp, waar je pizza kunt eten op het dakterras met uitzicht op het vliegveld, en in de verte de stad onder ene laag smog, aan de andere kant heb je de bergen en daarvoor Dutch Mountain, het Nederlandse kamp.

Verder heb ik elke week minimaal één bezinning, meestal op vrijdag (de Afghaanse zondag en dan wordt er niet gewerkt), maar soms ook op de zondag (als ik weg ben naar een ander kamp en daar ne bezinning doe). En met een paar militairen zijn we het Lucas-evangelie aan het lezen. Dat zou je niet meteen verwachten, maar door het vele geweld in de omgeving, de afgelopen week meer dan driehonderd doden door geweld, omdat de verkiezingen eraan komen, komen er ook andere vragen bij de militairen. Dat is heel mooi om met elkaar te bespreken naar aanleiding van het Evangelie. En zo kan het zijn dat ik zelfs te weinig muffins heb voor na afloop van de bezinning, bij de koffie.

Verder help ik daar waar het nodig is en ben ik soms met water aan het slepen, allemaal kleine flesjes, omdat we niet uit de kraan mogen drinken. Of helpen met de post sorteren, opruimen van het werkchalet.

En zo zijn we met van alles en nog wat bezig, van korte gespreken tot officiële gesprekken omdat een collega weer terug gaat naar Nederland en dan moet e eerst een gesprek worden gehouden met een zorgverlener en dan ben ik ervan.

Heel veel groeten uit Masar-e-Sharif, Jean-Paul