Tijdens de Vastenactie is er aandacht besteed aan het gebruik  van en de behoefte aan schoon drinkwater. Onder de noemer ‘Water verandert alles’ hebben vele parochies en scholen geld ingezameld.

Tot nu toe is er een bedrag van meer dan 1 miljoen euro opgehaald. De komende maanden zal dit bedrag nog stijgen omdat nog niet alle parochies de opbrengst van hun collectes hebben overgemaakt.

Dankzij uw inzet hebben veel mensen nu toegang tot schoon drinkwater.

Op de basisscholen Kadoes  te Albergen en Aloysius te Geesteren is de schoolmusical van Vastenactie opgevoerd. Ook deze stond in het teken van ‘Water verandert alles’ en in het belang van schoon drinkwater.  In de weken daarna haalden de leerlingen zoveel mogelijk geld op voor de diverse waterprojecten.

Vastenactie en de MOV groepen uit onze parochie danken u allen voor uw bijdrage en giften.

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.

 

Opbrengst Wereldmissiemaand 2018

In oktober vorig jaar heeft MISSIO in samenwerking met de parochies in alle bisdommen aandacht gevraagd voor de katholieke kerk in Ethiopië.  Dit had een mooie opbrengst tot gevolg, te weten:

€ 234.136,00

Waarvan:

Collecte Wereldmissiezondag € 127.045,00

Collecte Wereldmissiedag kinderen € 24.470,00

Donateurs via MISSIO: € 82.621,00

Het bedrag wordt onder meer besteed aan het pastorale werk van de ‘Kleine zusters van Jezus’bij de bevolkingsgroepen van de Menja’s en aan de bouw van een kapel voor de vluchtelingen die verblijven in de kampen in de regio Gambella.

MISSIO en MOV groepen H. Pancratius parochie. Danken u/ jou hartelijk voor de bijdrage.

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.

 

 

Opvang straatkinderen in Rwanda.

Als gevolg van extreme armoede belanden in Rwanda duizenden kinderen, vooral jongens, op straat. De organisatie Cecydar vangt straatkinderen op in Rwanda en plaatst ze terug bij familie. Dankzij extra hulp bij de re-integratie verdubbelde het aantal terugplaatsingen.

Cecydar ving per maand gemiddeld 36 kinderen op, en haalde 186 nieuwe kinderen van straat (in 2017: 153). In 2018 keerden 180 kinderen terug bij familie, twee keer zoveel als het jaar daarvoor. Dit is het resultaat van een nieuwe aanpak, waarin ouders meer begeleiding krijgen.

Het terugplaatsen in een gezin van een kind dat op straat heeft geleefd is niet eenvoudig. Daarom organiseerde Cecydar groepssessies voor ouders; 159 ouders deden hieraan mee. Ze leerden over verantwoordelijk ouderschap en het vreedzaam oplossen van conflicten. Daarnaast kregen ze psychologische begeleiding. Tijdens de sessies konden de ouders ervaringen uitwisselen. Ook na de terugkeer van hun kinderen bleven ze bij elkaar komen om de problemen te bespreken waar ze tegenaan liepen.

Armoede is er veelal de oorzaak van dat kinderen op straat terechtkomen. Daarom krijgen de ouders ook hulp bij het duurzaam verbeteren van hun inkomsten. Ze kunnen hiervoor een beroep doen op spaar- en leengroepen en ook is noodondersteuning beschikbaar. In 2018 zijn op deze manier 69 families op weg geholpen. Verder heeft Cecydar in 2018 bijgedragen aan schoolmaterialen en lesgelden voor 168 kinderen in het basisonderwijs en 38 jongeren in middelbaar- en beroepsonderwijs.

In februari heeft Cecydar voor het eerst meisjes opgevangen. Hiervoor richtte ze een aparte opvanglocatie in en werden vrouwelijke begeleiders aangenomen. De opvang van de eerste 21 meisjes verliep zo succesvol, dat deze groep ook in 2019 meer aandacht krijgt.

Mede door uw bijdrage heeft  Cecydar dit kunnen bewerkstelligen,

Mede namens alle MOV groepen van onze H. Pancratius parochie,

Heel veel dank.

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.

Terugblik Passie 2019                                               – Voor een foto-impressie klik hier

Op Goede Vrijdag 19 april vond de zevende Passie plaats van de H. Pancratiusparochie in Albergen. De weersomstandigheden waren uitstekend. Honderden deelnemers verzamelden zich op het plantsoentje achter sporthal de Danne. Verteller Nely Brand nam de mensen mee op de kruisweg van Jezus en liet hen nadenken over de betekenis ervan in deze tijd. Jezus, in de persoon van André Krone, liep na de “veroordeling” tussen soldaten mee achter het witte kruis. De stoet sloot daarachter aan. De voettocht werd zeer passend begeleid door de slagwerkgroep St. Gregorius uit Hertme. Met gedempte trommen trokken zij de stoet naar de verschillende gebeurtenissen uit de kruisweg. Het was een mooi gezicht toen de stoet in het buitengebied liep over de Es tussen het jonge groen, in het avondlicht. De jongeren van Rock Solid hadden tot taak gehad om de statie “Simon van Cyrene helpt Jezus het kruis dragen” te actualiseren. Dat hadden ze gedaan door het schilderen van houten panelen met eigentijdse teksten zoals “we rise by lifting others”. De panelen zagen er heel kleurrijk uit. Verschillende koren van de parochie zongen passende moderne liederen om de kruisweg te brengen naar  onze tijd en te laten zien dat ieder mens momenten mee kan maken van vertwijfeling en wanhoop. Dat medemenselijkheid en mededogen dan het enige is wat telt. Bijzonder was dit jaar ook de bijdrage van Maria, in de persoon van Anke Vink en begeleider Erik Velthuis. Anke zong “afscheid van een vriend” van Dana Winner. Het was bijzonder mooi gebracht en het was muisstil toen het lied gezongen werd. De tocht eindigde in de kerk, waar het koor Cantare een heel stemmig en eigentijds programma had verzorgd voor 100 mensen die niet aan de wandeltocht konden deelnemen. In de kerk werd stilgestaan bij de kruisiging, de dood en de opgang naar Pasen. André Krone vertolkte als de verrezen Jezus op een voortreffelijke wijze  het lied “Denk aan mij” van Marco Borsato. Het was het hoogtepunt van een mooie, sobere en sfeervolle Passie 2019.

 

In de afgelopen week hebben de voorzitters van alle beheercommissies in onze parochie een verklaring opgesteld, naar aanleiding van de situatie en de onrust die is ontstaan over de gelden van de parochie in z’n geheel en de locaties in het bijzonder. Lees hieronder de verklaring in z’n geheel.

Persbericht definitief namens 9 geloofsgemeenschappen H. Pancratius 11 april 2019

Deze week ontvangen alle parochianen van de H. Pancratius parochie met de nieuwe editie van Kompas óók een brochure die geschreven is n.a.v. de actuele situatie en vragen over de financiën van de parochie in het algemeen en de eigen locaties in het bijzonder. De brochure wil informatie geven over de gang van zaken rondom de fusie van onze parochie in 2010 en het huidige (financiële) beleid van het parochiebestuur. Zoals de titel van de brochure al doet vermoeden, is het van groot belang deze door te nemen. Daarom staat deze ook op onze website.

Brochure Wat elke parochiaan moet weten

Bij vragen kunt u contact opnemen met één van de leden van het parochiebestuur; gegevens vindt u onder “over ons” en vervolgens “parochiebestuur”

Donderdag 14 maart jl. werd er een evaluatie-avond gehouden van de Vastenactieprojecten voor Matamba.

In de afgelopen jaren is er veel werk verzet. Wat begon met een droom is werkelijkheid geworden. Aan de hand van mooie foto’s en filmpjes van onder andere het brillenproject, de scholing voor straatmeisjes, het waterproject en de verbouw van het Health Centre tot verrichtingencentrum werden de projecten geëvalueerd. Tevens werd er informatie gegeven over de huidige situatie in Matamba. Vervolgens bestond de mogelijkheid tot het stellen van vragen onder het genot van diverse Tanzaniaanse lekkernijen en konden er artikelen worden gekocht. Een zeer geslaagde avond met dank aan mensen van de stichting Matamba.

Voor degene die geïnteresseerd is in het werk van de stichting Matamba en niet in de gelegenheid was om aanwezig te zijn, is er een herkansing op donderdag 11 april om half 10 tijdens een bijeenkomst van Geloven Nu in het parochiecentrum naast de basiliek in Tubbergen.

 

 

‘De ongemakkelijke Waarheid’

 

Brief voor de Veertigdagentijd 2019

Willem Jacobus kardinaal Eijk, aartsbisschop van Utrecht

 

 

Broeders en zusters in Christus Jezus onze Heer,

De Veertigdagentijd die vandaag met Aswoensdag is begonnen, is een tijd van vasten en verstilling. Door in deze periode op allerlei terreinen minder te consumeren en door het lawaai des levens te vermijden, ontstaat er ruimte. Daarmee is de Veertigdagentijd wel te vergelijken met een vakantie. Het woord ‘vakantie’ is immers verwant aan het Latijnse vacare (vrij zijn) en dat wordt in de christelijke traditie veelal verbonden met God: vacare Deo, vrij zijn voor God. De vakantie dus als vrije ruimte, waarin we ons openstellen en innerlijk vrij maken voor de ontmoeting met God. En dat nu is precies waarvoor de Veertigdagentijd dient.

Als ‘sterke tijd’ biedt de Veertigdagentijd in de aanloop naar het hoogfeest van Pasen diverse mogelijkheden om te werken aan onze band met Christus: via vasten, bidden en het geven van aalmoezen. Dat is belangrijk, want onze band met Christus staat tegenwoordig onder grote druk. Zo kent onze hectische samenleving een schier eindeloze stroom afleidingen, vooral door de sociale media, waardoor we vaak bezig zijn met gebeurtenissen buiten ons en aan ons innerlijk leven te weinig toekomen. Daarnaast is het geloof steeds minder aanwezig in het publieke domein. Toch blijft Christus ook in deze moeilijke omstandigheden steeds een beroep op ons doen. Hij laat ons niet met rust. Christus is de ongemakkelijke Waarheid, die onze zogenaamde zekerheden bevraagt. Hij daagt ons voortdurend uit om niet de puur menselijke maat te hanteren, maar Zijn voorbeeld na te volgen. Hij zegt over Zichzelf: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij” (Joh. 14,6). In de Evangelies komen we herhaaldelijk passages tegen waarin Christus de lat anders en vaak hoger legt dan men tot dan toe gewend was. Maar Hij geeft ook de kracht om in Zijn voetsporen te treden. Sterker nog: Hij is die kracht in eigen Persoon. Daarom moeten we onszelf opzij durven zetten waardoor Jezus in ons een steeds grotere ruimte en vrijheid kan vinden om in ons innerlijk aanwezig en werkzaam te zijn. Dat bedoelt Johannes de Doper als hij zegt: “Hij moet groter worden maar ik kleiner” (Joh. 3,30). Of zoals Paulus het zegt in zijn Brief aan de Galaten: “Ikzelf leef niet meer, Christus is het die leeft in mij” (Gal. 2,20). Dat is in deze individualistische tijd, waarin maar al te vaak de eigen persoonlijkheid wordt gevierd en bewierookt, een atypische en niet altijd even welkome boodschap.

Om Christus na te volgen is het wel nodig innerlijk een levende relatie met Hem te onderhouden. Daartoe is naast het vieren van de Eucharistie, waardoor we Hem onder de gedaanten van brood en wijn in ons innerlijk ontmoeten en ontvangen, het gebed in de “binnenkamer” (Mat. 6,6; het Evangelie van Aswoensdag) van levensbelang. De binnenkamer is een beeld van ons innerlijk leven. Juist de verstilde Veertigdagentijd

kan ons helpen de rijkdom van het gebedsleven te (her)ontdekken. Dat vraagt inspanning en geduld. Wie bidt, komt er namelijk al snel achter dat God geen automatiek is. De oplossingen voor je problemen en de antwoorden op je vragen liggen niet voorverwarmd achter glazen deurtjes die opengaan na een gebed. Het is geen ‘eten uit de muur’. Een gebedsleven is méér dan de Heer om hulp vragen, al zijn zulke gebeden zeker belangrijk. Paus Franciscus zegt over het gebed: “Het is op de eerste plaats dialoog, een persoonlijke relatie met God. De mens is geschapen als een wezen in persoonlijke verhouding tot God die zijn volledige verwerkelijking slechts vindt in de ontmoeting met zijn Schepper. De weg van het leven loopt naar de definitieve ontmoeting met de Heer” (Algemene audiëntie 15 november 2017).

Christus zou je tijdlijn moeten zijn, met Hem zou je voortdurend biddend in contact moeten staan. Hem zou je steeds statusupdates moeten sturen – innerlijke berichten over wat je bezighoudt. En anders dan bij sociale media hoef je je niet beter en succesvoller voor te doen dan je bent. Naast je hoogtepunten die je in dankbaarheid met Hem kunt delen, kun je bij Hem óók terecht met je dieptepunten. Met Hem kun je je hele leven delen. En je kunt Zijn leven overwegen in het bidden van de rozenkrans. Maar ook stil zijn is gebed – comfortabele stilte zoals die tussen goede vrienden bestaat. Paus Franciscus zegt daarover tijdens diezelfde audiëntie: “Bidden is, zoals elke ware dialoog, ook altijd: stil kunnen zijn – dialogen kennen momenten van stilte – in stilte bij Jezus zijn. … De Evangelies tonen ons Jezus die zich op afgelegen plaatsen terugtrekt om te bidden. Wanneer de leerlingen die innige verhouding van Jezus met de Vader zien, voelen ze het verlangen om daaraan deel te kunnen hebben en vragen Hem: ‘Heer, leer ons bidden’ (Luc. 11,1).”

Het antwoord van Christus op die vraag is het gebed dat Hij in het Evangelie aan Zijn leerlingen en dus ook aan ons gegeven heeft en dat we nog altijd bidden: het Onze Vader – niet voor niets het Gebed des Heren genoemd. Ook Christus ging in dialoog met Zijn Vader, daarbij steeds op zoek naar het antwoord op de vraag hoe Hij zich kon laten leiden door de wil van Zijn Vader. En Hij bleef bidden tot het einde toe: op eenzame plaatsen, waar Hij de stilte zocht die voor het innerlijk gebed nodig is, in de Hof van Olijven en tijdens Zijn laatste uren aan het Kruis.

Paus Benedictus XVI hield in 2011-2012 een reeks catecheses over het gebed. In één van deze catecheses (30 november 2011) vroeg hij zich af: “Als we Jezus’ gebed van nabij bekijken, moet in ons een vraag opkomen: en ik, hoe bid ik? Hoe bidden wij? Hoeveel tijd besteed ik aan mijn relatie met God?” De paus wees vervolgens op het belang van het biddend lezen van de Heilige Schrift, de lectio divina. “Luisteren, mediteren, de stilte bewaren tegenover de Heer die spreekt, is een kunst die men leert door ze standvastig te beoefenen.”

En ook dan kan iemand periodes doormaken waarin het gebed vruchteloos schijnt. De woorden klinken dor en lijken niemand te bereiken. Zelfs de heilige Moeder Teresa worstelde jarenlang hiermee. Op de vraag “Waar vond moeder Teresa de kracht en het doorzettingsvermogen om zichzelf volkomen te wijden aan het dienen van anderen?,” antwoordde paus Johannes Paulus II in een toespraak op 20 oktober 2003 tot de pelgrims die voor haar zaligverklaring naar Rome waren gekomen: “Zij vond het in gebed en in de stille beschouwing van Jezus Christus, zijn Heilig Hart.” De postulator, degene die verantwoordelijk was voor haar zaligverklaringsproces, deelde mee dat moeder Teresa gedurende een periode van vijftig jaar gebukt ging onder geloofstwijfels en in haar innerlijk leegheid en duisternis ondervond. Moeder Teresa’s ervaringen leren ons dat het bij het stil innerlijk gebed niet primair om mooie en aangename gevoelens gaat. Als die ontbreken – en dat kan soms gedurende lange tijd het geval zijn – kunnen we wel degelijk een vruchtbaar innerlijk gebedsleven hebben. Geduld en volharding zijn in zulke periodes cruciaal. Door middel van meerdere parabels leert Jezus ons dat we volhardend moeten zijn in het gebed. Als mensen, ondanks al hun feilen, vrienden wegens hun aandringen toch geven wat ze vragen of als ouders verzoeken van hun kinderen inwilligen, “hoeveel te meer zal dan uw Vader in de Hemel de heilige Geest geven aan wie Hem erom vragen” (Luc. 11,13).

De Veertigdagentijd is bij uitstek geschikt om ons ‘voor God vrij te maken’, elke dag de binnenkamer van ons innerlijk leven te zoeken om ons gebedsleven (weer) vrucht te laten dragen tot ver na de Vastentijd. In voor- en tegenspoed, zoals ook paus Benedictus XVI in zijn catechesereeks benadrukte: “Ons bestaan en onze levensweg worden, dat weten we allemaal, dikwijls getekend door moeilijkheden, onbegrip en lijden. In de trouwe relatie met de Heer, in het voortdurende, dagelijkse gebed kunnen ook wij de vertroosting die van God komt, concreet ervaren. Dat versterkt ons geloof omdat ons dit Gods ‘ja’ aan de mens concreet laat ervaren, aan ons, aan mij, in Christus; dat laat ons de trouw van Zijn liefde voelen die gaat tot de gave van Zijn Zoon op het kruis.”

Ik wens u van harte een gezegende Veertigdagentijd toe, waarin u hopelijk de blijvende kracht van het dagelijkse gebed in de stilte van uw binnenkamer mag ervaren.

In gebed verbonden,

 

 

+ Willem Jacobus kardinaal Eijk,
Aartsbisschop van Utrecht

Utrecht, Aswoensdag 6 maart 2019

Het boekjaar 2018 is voor Stichting Christelijk Boekenhuis De Akker in Vriezenveen gunstig verlopen. Er is een gezonde stijging in omzet, maar een daling in marge. De Akker is in het afgelopen jaar steeds meer een interkerkelijke regiofunctie gaan vervullen. Kerken, scholen en particulieren kennen het brede assortiment en benutten dat steeds beter. Net als voorgaande jaren laat De Akker via haar projectondersteuningsfonds diverse goede instellingen delen in de winst, via een eenmalige bijdrage. In de komende tijd worden alle reguliere kerken in Twenterand en directe omgeving hiervoor door De Akker benaderd.

Aanvragen voor projecten komen alleen in aanmerking, als de aanvraag zelf en de aanvragende instantie/personen voldoen aan de volgende criteria:

De aanvraag:

  • is volledig ingevuld, zowel print als digitaal, en gaat vergezeld van een motivatiebrief;
  • stemt overeen met de christelijke en diaconale doelstellingen van De Akker;
  • is gericht op evangelisatie en/of diaconaat;
  • is gerelateerd aan een of meer reguliere kerken in Twenterand en de directe omgeving;
  • is gericht op eenmalige uitvoering op projectbasis binnen de termijn van 1 jaar;
  • is een uniek initiatief en nieuw project, dus geen gat in een begroting.

De aanvrager:

  • is aanwezig in Vriezenveen bij de uitreiking op donderdagavond 6 juni 2019;
  • is bereid tot gezamenlijke PR in kranten, op internet en in social media;
  • draagt zorg voor een terugkoppeling van de besteding naar onze vrijwilligers, liefst in beeldmateriaal.

Aanvragen dienen schriftelijk en digitaal voor 31 maart te worden ingediend.  Aanvraagformulieren, met keuzecriteria, kunt u afhalen en inleveren bij De Akker. U kunt uw aanvraag richten aan:  Christelijk Boekenhuis De Akker, o.v.v. aanvraag: Projectondersteuningsfonds 2019, Westeinde 305, 7671 ES Vriezenveen. Dit formulier kunt u ook downloaden via www.akkerboek.nl.

‘Je moet het willen zien’

Vorige week was de eerste bijeenkomst van de juryleden van de Ariënsprijs 2019. Deze diaconale prijs heeft als doel om diaconale initiatieven, activiteiten, projecten  of ideeën in de parochies van het Aartsbisdom te waarderen, te bemoedigen en te stimuleren. Ruim dertig aanmeldingen zijn er tot nu toe ingediend. Ook onze parochie heeft hiervoor drie projecten aangemeld. Alle inzendingen laten zien hoe mensen betrokken zijn bij elkaar en hoe zij vanuit het Evangelie zorgdragen voor hun medemens en voor Gods schepping. Een van de juryleden zei: ‘Kijk eens hoe de kerk in 2019 bloeit. De velden staan wit van de oogst. Maar je moet het wel willen zien.’ En zo is het ook. Er gebeuren zoveel mooie dingen in onze kerk, in onze parochie. Maar we zijn soms te bescheiden om ze te benoemen. Of het is al zo vanzelfsprekend dat het helemaal niet meer opvalt. Hoe mooi is het dan om door middel van de Ariënsprijs dit eens voor het voetlicht te brengen. Vanuit onze parochie zijn de volgende werkgroepen genomineerd:

Kearls unne mekaar. Binnen deze groep telt ieder mens, word je als mens gezien en niet als iemand met een beperking; diaconie ten top.

Dan de oecumenische werkgroep vredesweek H. Pancratiusparochie Tubbergen/ PKN Tubbergen. De werkgroep organiseert jaarlijks in samenwerking met de Missie-Ontwikkeling-Vrede (MOV)groepen een vredesbijeenkomst bij het kapelletje onder de ‘Kroezeboom’ te Fleringen. In 2018 werd voor de 35e keer deze bijeenkomst georganiseerd. Al met al genoeg redenen om deze kerngroep te nomineren.

Wie ook genomineerd is voor deze prijs is Inge Kuiphuis, missionair werker in Guatemala. Sinds augustus 2015 werkt Inge Kuiphuis als missionair werker voor de landarbeidersbeweging MTC in Guatemala. Per 1 maart 2017 is onze parochie met ondersteuning van de Week Nederlandse Missionaris voor Inge de zendende instantie geworden. Het opkomen voor betere arbeidsomstandigheden voor mensen, werken aan duurzame ontwikkeling, bestrijden van armoede vanuit haar missionaire zending en het katholiek sociaal denken maakt dat Inge het gedachtegoed van de priester Alphons Ariëns in praktijk brengt.

Naast de keuze die de jury maakt, is er dit jaar ook weer een publieksprijs. Iedereen, dus ook u, kunt meedoen aan het stemmen op uw meest favoriete project of bijzondere activiteit. Zodra de lijnen hiervoor opengaan laten wij u dit weten. Wij wensen de drie genomineerden vanuit onze parochie veel succes.

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker