Allerzielen, viering van hoop en perspectief

Herfst. De bladeren vallen. We bevinden ons in een stille tijd. Tijd om te bezinnen en te gedenken. Om stil te staan bij onze dierbare overledenen . Dat doen we op twee november met het feest van Allerzielen. We gedenken hen die ons in leven en in geloof zijn voorgegaan. Wat hebben ze voor ons betekend? Wat hebben ze ons gebracht? Kunnen we zonder hen verder?

Op het feest van Allerzielen mogen wij ons verbonden weten in het gemis van onze dierbaren, de mensen die ons leven de moeite waard maakten.

Maar we zijn ook verbonden in hoop en geloof dat er verbondenheid is over de dood heen. Dat we als mens niet verloren lopen, niet in dit leven en niet na de dood. Dat we ons geborgen mogen weten. Dat er toekomst voor ons is, licht en leven dat blijft.

Misschien zijn we in die gedachte gesterkt door wat onze dierbaren hebben laten horen of zien. Vertrouwen, overgave, of misschien een vredig heengaan. Het kunnen heilige momenten zijn geweest. Momenten die te denken geven over de verbinding van de hemel met de aarde.

In de viering van Allerzielen worden we in die gedachte gesterkt door de teksten en de lezingen, waarin een bemoedigend perspectief wordt aangereikt. Dat onze levensweg niet eindigt in de nacht, maar in een nieuwe dag.

We steken kaarsen aan voor onze overleden, waarmee we willen zeggen dat hun licht zal blijven branden, in ons hart, en ook bij God.

En we ontvangen een handreiking hoe wij verder mogen gaan in dit leven. Namelijk door de weg te gaan van de Liefde, waarin Jezus ons is voorgegaan. Dat is de weg van de verbondenheid, de weg van mens tot mens, de weg die dragende grond geeft, de weg van verbondenheid over de dood heen. Het is de weg van het Leven dat overwint.

Dat we met Allerzielen rust mogen vinden in ons hart en licht op ons pad.

Hartelijke groeten,

Pastoraal werker Christianne Saris