Beste parochianen,

Het begin van het nieuwe jaar valt niet mee, het is een moeizame start met wederom de corona die ons in de greep blijft houden. Het is stil, er zijn weinig ontmoetingen, de samenleving en de wereld zit op slot. Deze week zei een vrijwilliger van de jeugdkerk: we houden een winterslaap. Daar lijkt het wel op. Ons gevoel zegt: wij hebben geen tijd voor een winterslaap. Wij willen door met ons leven, we hebben nog zoveel te doen. We moeten geduld hebben  en niet alles kan online. Veel in onze agenda gaat een streep door. Een nieuwe datum plannen? Dat is ook niet gemakkelijk. We weten niet wanneer onze samenleving open gaat.

Wat doen wij: wachten op de volgende persconferentie!

Eén geluk, de kerk mag de deuren nog steeds open houden! Wel met de beperkte maatregelen, geen volle kerk, met 50 mensen samen komen. Het lijkt teleurstellend wat zijn 50 personen in een kerk? Een koor mag met 4 personen zingen, dat is niets! We mogen weinig met zang! Afscheid nemen in de kerk met een beperkt aantal mensen, het doet pijn, er mogen wel medemensen aanwezig zijn.

Hoe gaan wij om met beperktheden? Wij kunnen in zak en as gaan zitten, of wij geven er een positieve draai aan met in ons achterhoofd: het gaat weer beter worden!

Wat kunnen wij nog meer doen?

Kerstochtend zei een parochiaan in Vasse tegen mij: laten wij er voor bidden! Helpt bidden? Bidden is geloven dat God naar ons luistert. Bidden is praten met God, Hij hoort ons. Bidden kan opluchten en geeft ons dagelijks doen en laten weer lucht, hoe beperkt het ook zal zijn. Bidden kent geen beperktheden.

In deze tijd van beperkingen, voelt onze samenleving zich ziek, een samenleving die stil is. Ik geloof dat wij er sterker uitkomen. Dat horen wij vaker, als je ziek bent, tegenslagen te verduren krijgt, dan krijg je kracht om door te gaan. U zult denken, vorig jaar hadden wij tegenslagen door de Corona en nu weer. Hoeveel tegenslagen kunnen wij aan?

Er zijn medemensen die moeten leren leven met beperktheden, dat leven gaat nooit meer worden zoals het is geweest, zij halen de kracht uit wat ze nog wel kunnen. Dit is voor ons een voorbeeld hoe wij kunnen omgaan met de beperktheden, wetende dat het wel beter gaat worden.

Ik wens u allen veel sterkte toe met de beperktheden.

Hartelijke groeten,

Diaken B. Huitink