Beste parochianen,

Wanneer ik op zondagochtend in de auto, op weg ben naar één van de parochiekerken om daar voor te gaan dan luister ik vaak naar het radio 1 programma ‘Vroege vogels’. Een aantal weken geleden hoorde ik tijdens dat programma over het Nationale weekend van de bijentelling op 17 en 18 april jl.

Het idee achter de bijentelling is dat hoe meer we over bijen weten, hoe beter we de bij kunnen helpen. In Nederland komen bijna 360 bijensoorten voor. Ruim de helft daarvan is bedreigd. Ook ik besloot mee te doen aan de bijentelling. Niet dat ik er veel verstand van heb, in tegendeel, maar ik dacht dat ik met een uitgeprint telformulier met foto’s van zestien verschillende soorten wilde bijen, hommels en zweefvliegen toch een eind moest kunnen komen. Het bleek uiteindelijk toch lastiger dan ik dacht. De bijen en hommels vlogen weg toen ik dichterbij kwam en soms was het onderscheid tussen de ene bij en de andere bij bijzonder moeilijk te maken. Om ze te herkennen moest er goed gekeken worden naar de kop, de poten, het patroon op hun lijfjes, hun kleuren, et cetera.

Al kijkend, tellend en schrijvend dacht ik bij mezelf: ‘Stel dat we zo naar mensen zouden kijken?’ Hen beoordelend op lengte, op uiterlijke kenmerken, op naam, op geaardheid, hen in hokjes plaatsen en daar vervolgens conclusies aan verbinden. Maar deze veronderstelling van mij, was dat al niet voor een deel werkelijkheid geworden? De realiteit van de dag laat zien dat het immers wel degelijk gebeurt.

Mensen worden nog steeds beoordeeld op basis van wat ze zijn en niet op basis van wie ze zijn en daarmee wordt de ander tekort gedaan. Ieder mens heeft een verhaal, een eigen uniek verhaal van geloof, van hoop en van liefde. Doen wij wel genoeg moeite om deze verhalen achter de mens te ontdekken, te begrijpen. Om iemand echt te leren kennen. Of oordelen wij ook deels op wat we zien en ervaren of op basis van wat we ons laten aanpraten?

Zoals er een hele wereld bestaat achter een bij in een tuin zo bestaat er ook een hele wereld achter elke mens. Dat we die werelden meer en meer mogen ontdekken, het waardevolle ervan mogen zien en vasthouden en dat we beseffen dat het uiteindelijk niet gaat om wat we zijn maar om wie we ten diepste (mogen) zijn.

Hartelijke groet, Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.