Pancratiusdag 2021 : Een heel goed begin van het nieuwe pastorale werkjaar!

We kunnen terugkijken op een geslaagde Pancratiusdag. De opkomst was goed: veel parochianen kwamen op de fiets naar de Kroezeboom. Alle 350 stoelen waren bezet. Er was een prettige sfeer en een goede aandacht. Het hoogtepunt van de viering bestond uit de presentatie van de symbolen en het bijbehorende verhaal van de geloofsgemeenschappen. In verband met de start van het nieuwe werkjaar  was aan hen de vraag gesteld: Waarin kunt u een licht zijn voor de parochie en met name andere locaties? Waar ligt uw kracht en uw talenten? In hoeverre mogen andere locaties daarvoor een beroep op u doen? En welk symbool past bij uw kracht en talent?  Op die vraag kwamen mooie reacties en bijzondere symbolen , verteld en gepresenteerd door vertegenwoordigers van de geloofsgemeenschappen.

Albergen vertelde dat het sluiten van de kerk, niet het einde van de geloofsgemeenschap heeft betekend. Er werd gewerkt aan een nieuwe gebedsruimte en Mariakapel. Men heeft gastvrijheid ervaren bij andere geloofsgemeenschappen. Men wilde een helpende hand reiken aan andere geloofsgemeenschappen die met sluiting te maken zouden krijgen. Het licht was kleiner geworden, maar niet gedoofd. Het symbool was een foto van het interieur van de kerk voor sluiting en een kaars dat het licht nog brandde. “Aanvaard was is, laat los wat was, omarm wat komt”

Fleringen vertelde over hun positieve en stimulerende instelling die ze, ook in moeilijke tijden hebben uitgedragen naar elkaar. In coronatijd werd niemand vergeten en werden er creatieve oplossingen gezocht om elkaar een teken van leven te geven. Het symbool bestond uit een knapzak waarin een kaarsje zat dat licht, warmte en kracht brengt. Een Christoffel, een noodhelper die ons veilig verder zal begeleiden, ook over grenzen heen, over hobbels en door (diepe) dalen. En een sleutelhanger met de tekst:“ God heeft een sleutel voor elk probleem, soms zie je de juiste alleen niet direct hangen”

Geesteren vertelde over de deuren van de kerk die 365 dagen openstonden voor iedereen en die iedereen uitnodigde binnen te komen. Dat ze daarnaast hechten aan traditionele waarden en normen, dat ze trots waren op de vrijwilligers, een veerkrachtig waren gezien het aantal jonge mensen dat zich inzet en een groot saamhorigheidsgevoel hadden. Iedereen was welkom, ook in de toekomst. Als symbool was er een fotolijstje met een foto van een open deur met een eigen gemaakt gedicht van een open deur.

Mariaparochie gaf aan dat de trouwe, enthousiaste en loyale vrijwilligers de kracht en het fundament waren van de geloofsgemeenschap. Alles was goed geregeld en netjes op orde. Het symbool dat daarbij was een plak krentenwegge, als teken van noaberkracht en een tekening van de kerk.

Reutum gaf aan dat het bericht van de toekomstige sluiting van de kerk veel saamhorigheid en opbouwende energie had opgeleverd in het zoeken naar nieuwe wegen. Men bleef zich op het licht richten. Ze waren trots op de vrouwen die zich voor de kinderkerk van de parochie inzetten, de betrokken ouders die steeds te vinden waren voor de vormselwerkgroep en de grote groep jonge mannen die zich al jarenlang inzetten als acoliet. Het symbool daarbij was een zonnebloem: “Een bloem die trots zich richt naar het licht. Die groeit van de zon en ook best tegen een beetje regen kan. Zo’n bloem die vrucht draagt en niet te beroerd is om het te verspreiden. De zonnebloem: heel gewoon, heel krachtig en niet zomaar kapot te krijgen!”

Tubbergen was trots op het werk in de locatie maar ook op de goede samenwerking in de parochie. Zij hadden gekozen voor een ingelijste cirkel van negen handen.  De betekenis werd aldus verwoord: “We vinden dat we niet alleen als locatie maar ook als parochie goed samenwerken. We reiken elkaar de hand. We nemen elkaar bij de hand als het nodig is. We beschikken samen over scheppende handen. Door elkaars hand te pakken hebben we contact met elkaar. We dragen elkaar op handen om zo samen één parochie te vormen”

Vriezenveen had als symbool turf meegenomen, dat verbonden was aan de plaatsnaam. De eigenschappen van turf passen ook bij de geloofsgemeenschap van Vriezenveen: absorberend, bouwmateriaal, isolatiemateriaal, grondstof, en veerkracht. Zo wil Vriezenveen het vuur en de gemeenschapszin levend houden en blijven bouwen aan de geloofsgemeenschap. Maar ze hebben ook een enorme veerkracht, zoals gebleken is na de brand in 1905 toen de kerk volledig verwoest was. Die veerkracht wensen ze iedereen toe.

Langeveen had als symbool een hanger meegenomen met geloof, hoop en liefde.

Zij gaven aan dat geloof, hoop en liefde de basis is voor de toekomst. Geloof biedt vertrouwen, hoop geeft licht en kracht en liefde is geven en ontvangen. Op deze drie pijlers willen zij , in samenwerking met de geloofsgemeenschappen, bouwen aan onze Pancratius Parochie.

( Vasse was door omstandigheden niet in staat geweest om een verhaal aan te leveren)

Tenslotte vertelde ondergetekende dat het pastoraal team had gekozen voor de symbolen zout en licht als kracht van ons allen , als kinderen van God. Door in deze geïndividualiseerde samenleving te werken aan onderlinge vriendschap en verbondenheid en zorg en aandacht te hebben voor elkaar. Door verbonden te blijven met de positieve boodschap van ons geloof dat het licht en de liefde het zullen winnen. En te geloven dat wij allemaal nodig zijn om dat door te geven. Iedereen kreeg na afloop een zakje met zout en een waxine lichtje, gemaakt door het dames en herenkoor van Mariaparochie.

Na de viering werd er nog gezellig koffie gedronken met een lekkere appelkoek en gingen allen zeer geïnspireerd naar huis.

Vriendelijke groet, pastoraal werker Christianne Saris