“Doe een stapje naar voren, en een stapje terug”

Waarschijnlijk denkt u – bij het lezen van de titel – onmiddellijk aan het carnavalsnummer van De Deurzakkers. Dat is ook zo, maar het doet mij ook herinneren aan de zogeheten Springprocessie in het Luxemburgse Echternach. Dit idyllische plaatsje vormt normaliter op de dinsdag na Pinksteren het centrum van een waar geloofsfeest; vanwege het corona virus is dit vanzelfsprekend opgeschort. In dit stadje ligt namelijk de eerste bisschop van Nederland, de heilige Willibrord, begraven. Hier stichtte hij een abdij, van waaruit hij zijn missie – de verkondiging van het geloof – gestalte kon geven. Sinds zijn overlijden in 739, krijgt deze heilige een bijzondere verering in deze stad, tot op de dag van vandaag.

Het belangrijkste onderdeel van deze bedevaart is dus de jaarlijkse Springprocessie: deelnemers uit Luxemburg, België, Duitsland, Frankrijk én Nederland zijn aan elkaar vastgemaakt met witte zakdoeken en springen in de maat van de processiemars naar voren, afwisselend op hun linker- en rechtervoet. Wanneer je eenmaal hieraan mee hebt gedaan, krijg je de melodie van de mars niet meer uit je hoofd! Oorspronkelijk werd er echter op een andere manier gesprongen; tot 1947 sprong men drie stappen vooruit en twee achteruit. Dit was natuurlijk een enorme krachtsinspanning, waar je een goede conditie voor moest hebben.

Deze oorspronkelijke springwijze is wellicht ook wel eens het beeld van ons geloven en onze kerk: drie stappen vooruit en twee achteruit. Op gedenkwaardige (levens)momenten kunnen we de aanwezigheid van God en de betrokkenheid op de kerk sterk ervaren, doet het ons goed en geeft het ons vertrouwen naar de toekomst. Op andere momenten – door tegenslagen, verdriet of teleurstellingen – lijkt het ons terug te werpen, om weer van voor af aan te beginnen. We hoeven ons echter niet te laten ontmoedigen of uit het veld te laten slaan, naast ons zal er altijd iemand of Iemand (God) staan die ons bij de hand neemt (al is het contact maar zo flinterdun als door een wit zakdoekje) en verder doet gaan, als een reisgenoot.

Het feest van Pinksteren wordt van oudsher ook wel ‘het geboortefeest van de kerk’ genoemd. Dit jaar lijkt het wel alsof onze kerk inderdaad opnieuw geboren wordt, nadat het enkele maanden stil heeft gelegen vanwege het corona virus. Wellicht mogen we, juist in de aanstaande periode waarin alles weer opgestart wordt, ons geloof in God en ons Samen Kerk-zijn ook opnieuw geboren laten worden en op tocht te gaan, anders dan voorheen – soms door een stapje naar voren te doen, dan weer een stapje terug – maar altijd in vertrouwen en zonder angst.

Pastoor Casper Pikkemaat