Pastoraal artikel maart 2021

Het Museumplein in Amsterdam is zo onderhand ‘spik en span’: sinds januari heeft de politie maar liefst elf keer moeten optreden – en vaak met waterkanonnen – om demonstraties te beëindigen. Deze demonstraties zijn bedoeld tegen de corona maatregelen. Nog even los van wat je hiervan vindt, leeft bij veel mensen een onrust om de ingeperkte vrijheid.

In het Oude Testament kennen we het verhaal van de Uittocht uit Egypte. Onder de hoede van Mozes trekt Israël door de woestijn naar het land van belofte; het land van melk en honing. Maar de tocht is zwaar. Bij gebrek aan water, ontstaat er onvrede. De ontberingen worden zó groot, dat het volk terug gaat verlangen naar Egypte. Men was er weliswaar onvrij maar er was tenminste voldoende eten en drinken. De onvrede leidt uiteindelijk tot een morren tegen Mozes en uiteindelijk ook tegen God.

Dit verhaal uit vervlogen tijden kan ons in de huidige tijd nog iets zeggen. Aller­eerst houdt het ons de spiegel voor, dat tij­dens een las­tig heden het verle­den ge­mak­ke­lijk wordt geïdealiseerd. Met regelmaat denken wij verlangend terug aan de tijd ‘vóór de corona­cri­sis’, een soort van “Toen was geluk nog heel gewoon…”. Ten tweede: ontzeggingen in het heden worden gemakkelijker geaccepteerd als er een concreet te verwachten toekomst is.

Voor het volk in de woestijn was het beloofde land van melk en honing nog ver weg. Men was in de hitte van de woestijn bezig met de eerste levensbehoeften zoals water en voedsel. Zo komen wij bij de spannende vraag of in de huidige situatie het perspectief voor ons duidelijk genoeg is. Het resultaat van de maatregelen is ongetwijfeld het terugdringen van het coronavirus; en de vaccinaties beginnen toe te nemen. Maar is dat voldoende om het nog even vol te houden? Zullen wij onze onderlinge betrokkenheid volhouden en alle inperkingen van onze vrijheden – nog even – blijven tolereren? Als je ziet en luistert, ontstaan er steeds meer scheurtjes. Ook wij beginnen te morren…

Als christenen zijn wij misschien wel de kunstenaars van het ‘uithouden’ bij uitstek, omdat we een toekomst bij God verwachten die zich pas over de grens van de dood aandient. Tot die tijd, die ‘hopelijk’ nog héél lang zal duren, mogen we ons richten op de zaken die er écht toe doen, om zo goed als die God te zijn.

Pastoor Casper Pikkemaat