Nog een paar dagen en dan vieren we Kerstmis en een week later oud en nieuw.  Het zal voor ons allemaal een ander Kerstfeest worden dan gepland. Het zal ook een andere jaarwisseling zijn als op 31 december om 24.00 uur de klokken het nieuwe jaar 2021 inluiden.  Er zal geen geknal en siervuurwerk zijn, geen buurtborrels en geen rondje familie. Het samenkomen met Kerstmis en rond de jaarwisseling zal in beperkte kring moeten plaatsvinden of via skype, zoom of bijvoorbeeld beeldbellen. Ook in onze parochie is het anders. Onze kerken zijn in deze kersttijd leeg. Wel zijn ze open om een kaarsje te ontsteken of om de versiering en de kerststal te bekijken. Maar de vieringen, die zijn alleen online te volgen. Deze moeilijke periode dwingt ons om te kijken naar wat belangrijk is in ons leven, het werpt ons ook deels terug op onszelf. Dit kan pijnlijk zijn en confronterend. Maar ondanks alles wat ons dit jaar is overkomen als gevolg van de coronapandemie en ondanks de lock down van dit moment, we vieren ook dit jaar weer dat het Christuskind opnieuw in ons midden geboren wordt. En dat geeft ons wellicht wat houvast, wat moed. Want hoe zwaar, hoe moeilijk, hoe onzeker deze tijd ook is, wie gelooft in het Kind, zal er nooit helemaal alleen voor staan. De verplichte dagen van thuis blijven kunnen ons wellicht uitnodigen tot een stukje bezinning. Om eens na te denken over de diepere betekenis van Kerstmis. Durven we daadwerkelijk ons hart open te stellen voor dat Kind in de kribbe en wat heeft dat dan voor gevolgen voor het dagelijkse leven? Durven we in 2021 die stappen te zetten waarvan we al zolang dromen? Het roer om te gooien? Of gaan we door op de voor ons vertrouwde weg?  Maar kan dat laatste nog wel? Is die vertrouwde weg er nog wel nu we in grote onzekerheid leven? Nu velen hun baan verliezen, hun zaak zien afbrokkelen, we geliefden hebben verloren aan het coronavirus maar we  ook zorgen hebben om de toekomst van onze parochie. Zeker is dat die vertrouwde weg er niet meer voor iedereen is. Om toch vol te houden  en door te gaan vergt moed en uithoudingsvermogen. Het vraagt doorzettingsvermogen én een stip aan de horizon. En die stip aan de horizon, dat perspectief, dat er licht doorbreekt, dat ‘het Licht’ doorbreekt is wat ik u allen van harte toewens. Niet alleen deze Kerst maar ook in 2021. Laten we proberen om elkaar door deze moeilijke periode heen te helpen. Er voor elkaar te zijn en ons innerlijke kompas af te stemmen op Hem die de naam draagt: ‘Immanuel’, dat wil zeggen: ‘God met ons.’

Van harte wens ik u een zalig Kerstfeest, een goede jaarwisseling en een gezegend 2021.

Hartelijke groeten, Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.