Pastor Linh met emeritaat

De maand mei betekent voor pastor Linh niet alleen de Maria maand, verwijzend naar de moeder van de Heer die hem gedurende zijn priesterschap en leven zo dierbaar is geworden en aan wie hij al zijn gebeden, zorgen en vragen heeft mogen toevertrouwen. De maand mei is voor hem ook de maand waarin hij met emeritaat is gegaan; “met pensioen” zoals we dat in ons normale taalgebruik zeggen.

Zo’n vijftien jaar geleden kwam hij in onze Pancratius parochie, met Mariaparochie – juíst Mariaparochie – als zijn thuisbasis. Sindsdien heeft hij zich met hart en ziel ingezet voor mensen, rekening houdend met zijn toch ook kwetsbare gezondheid. Hij toonde zich een hartverwarmende en betrokken herder; menigeen heeft hij versteld doen staan met zijn enorme geheugen. Zijn omgang met mensen en zijn woorden bij welke gelegenheid dan ook waren doorspekt van het geloof dat elk mens een beeld is van Gods liefde en dat elk mens het daarom waard is om geliefd te worden.

De laatste jaren kreeg hij op persoonlijk vlak te maken met het verlies van zijn ouders en zijn zus in Vietnam, allen met wie hij een bijzondere band had. Dit heeft het toeleven naar zijn pensioen ook beladen gemaakt; dat hebben wij van dichtbij wel gemerkt. Pastor Linh heeft aangegeven te willen onderzoeken of een toekomst in zijn geboorteland tot de mogelijkheden behoort, nu hij geen verplichtingen heeft aan onze parochie. Dat betekent dus dat onze parochie geen beroep meer op hem kan doen. Dat is natuurlijk jammer, maar wel te respecteren.

De omstandigheden van nu maken dat een mooi afscheid van pastor Linh er niet in zit; de normale omgangsvormen – handen schudden is pastor Linh’s handelsmerk – en een grote hoeveelheid mensen bij elkaar, kunnen vanwege de corona maatregelen nog niet. In overleg met pastor Linh is er dan ook voor gekozen om volgend jaar, wanneer de omstandigheden het toelaten, zijn afscheid te vieren. Parochianen die nu al als een blijk van waardering hem alle goeds en zegen willen toewensen, kunnen dat door middel van een kaartje doen. Zijn adres is: Ootmarsumsestraat 496, 7603 NN Almelo.

Middels deze weg, willen wij pastor Linh bedanken voor zijn inzet voor onze H. Pancratius parochie en wensen hem alle goeds, geluk én zegen voor zijn toekomst. Wij hopen dat hij dit mag beleven te midden van zijn familie en vrienden.

Pastoraal Team, parochiebestuur en administratie H. Pancratius parochie

“Doe een stapje naar voren, en een stapje terug”

Waarschijnlijk denkt u – bij het lezen van de titel – onmiddellijk aan het carnavalsnummer van De Deurzakkers. Dat is ook zo, maar het doet mij ook herinneren aan de zogeheten Springprocessie in het Luxemburgse Echternach. Dit idyllische plaatsje vormt normaliter op de dinsdag na Pinksteren het centrum van een waar geloofsfeest; vanwege het corona virus is dit vanzelfsprekend opgeschort. In dit stadje ligt namelijk de eerste bisschop van Nederland, de heilige Willibrord, begraven. Hier stichtte hij een abdij, van waaruit hij zijn missie – de verkondiging van het geloof – gestalte kon geven. Sinds zijn overlijden in 739, krijgt deze heilige een bijzondere verering in deze stad, tot op de dag van vandaag.

Het belangrijkste onderdeel van deze bedevaart is dus de jaarlijkse Springprocessie: deelnemers uit Luxemburg, België, Duitsland, Frankrijk én Nederland zijn aan elkaar vastgemaakt met witte zakdoeken en springen in de maat van de processiemars naar voren, afwisselend op hun linker- en rechtervoet. Wanneer je eenmaal hieraan mee hebt gedaan, krijg je de melodie van de mars niet meer uit je hoofd! Oorspronkelijk werd er echter op een andere manier gesprongen; tot 1947 sprong men drie stappen vooruit en twee achteruit. Dit was natuurlijk een enorme krachtsinspanning, waar je een goede conditie voor moest hebben.

Deze oorspronkelijke springwijze is wellicht ook wel eens het beeld van ons geloven en onze kerk: drie stappen vooruit en twee achteruit. Op gedenkwaardige (levens)momenten kunnen we de aanwezigheid van God en de betrokkenheid op de kerk sterk ervaren, doet het ons goed en geeft het ons vertrouwen naar de toekomst. Op andere momenten – door tegenslagen, verdriet of teleurstellingen – lijkt het ons terug te werpen, om weer van voor af aan te beginnen. We hoeven ons echter niet te laten ontmoedigen of uit het veld te laten slaan, naast ons zal er altijd iemand of Iemand (God) staan die ons bij de hand neemt (al is het contact maar zo flinterdun als door een wit zakdoekje) en verder doet gaan, als een reisgenoot.

Het feest van Pinksteren wordt van oudsher ook wel ‘het geboortefeest van de kerk’ genoemd. Dit jaar lijkt het wel alsof onze kerk inderdaad opnieuw geboren wordt, nadat het enkele maanden stil heeft gelegen vanwege het corona virus. Wellicht mogen we, juist in de aanstaande periode waarin alles weer opgestart wordt, ons geloof in God en ons Samen Kerk-zijn ook opnieuw geboren laten worden en op tocht te gaan, anders dan voorheen – soms door een stapje naar voren te doen, dan weer een stapje terug – maar altijd in vertrouwen en zonder angst.

Pastoor Casper Pikkemaat

 

 

De Kinder- en onze Jeugdkerk blijft werken aan de toekomst en wil verbonden blijven met de gezinnen. Daarvoor zijn we bezig met mailingslijsten. Straks na de coronatijd wil de kerk betrokken blijven op jonge gezinnen en ons samen richten op de toekomst. Wat kan geloof voor gezinnen betekenen? In deze corona tijd worden wij als mensen aan het nadenken gezet. Wij als kerk willen dat in de toekomst juist doen met kinderen, jeugd en jongeren en ouders. Hen bewust laten worden wat geloof betekent, dat geloof een steun kan zijn waar je kracht uit kunt halen.

Afgelopen weken hebben we gezinnen benaderd om zich aan te melden voor de mailinglijst van de Kinderkerk, ruim 30 gezinnen hebben zich inmiddels aangemeld. Deze lijst gebruiken wij om gezinnen uit te nodigen voor activiteiten van de Kinderkerk, en wij kunnen gezinnen informeren over het nieuws van de Kinderkerk via de nieuwsbrief die wij uitgeven.

De Jeugdkerk wil ook graag een mailingslijst hebben voor de gezinnen van de Jeugdkerk. De Jeugdkerk krijgt langzamerhand ook een vaste groep gezinnen die bij activiteiten van de Jeugdkerk komen. Wij willen, zoals bij de Kinderkerk gezinnen informeren over activiteiten die plaats vinden vanuit de Jeugdkerk, hen informeren over nieuws vanuit de Jeugdkerk middels een nieuwsbrief.

Voor de mailingslijst van de Jeugdkerk kunt u een mail sturen naar de Jeugdkerk met naam, adres, woonplaats, mailadres en namen van de kinderen.

Stuurt u deze naar: jeugdkerk@hpancratius.nl

Staat u nog niet op de mailinglijst van de Kinderkerk en wilt u op deze lijst, dan kunt u een mail sturen met naam, adres, woonplaats, mailadres en namen kinderen naar kinderkerk@hpancratius.nl

Wij gaan vertrouwelijk met uw gegevens om en gebruiken deze alleen voor de Kinder- en Jeugdkerk.

Delen van dit bericht stellen wij zeer op prijs.

Hartelijke groeten namens de werkgroepen Kinder- en Jeugdkerk,

Diaken Bert Huitink

Onlangs kregen ouders, verzorgers en hun kinderen die zich hadden aangemeld voor de mailinglijst, de 1e nieuwsbrief per mail toegestuurd. Men wordt zo op de hoogte gehouden van wat er zoal te doen is. B.v. informatie over de Kinderkerkviering van Pinksteren. Hieronder kunt u de gehele nieuwsbrief lezen.

Klik hier voor de Nieuwsbrief nr. 1

Wilt u op de hoogte blijven van de Kinderkerk geef dan uw adres en mailadres aan ons door via kinderkerk@hpancratius.nl en eveneens graag de namen van de kinderen.

Hoop op leven

Beste parochianen, de zin ‘Breek die muren af, breek die deuren open, laat er voor de mensen hoop op leven zijn’ komt uit het lied: ‘Wat zou de wereld anders zijn’, dat door vele jongerenkoren jarenlang werd gezongen.

Wat zouden ook wij graag deuren willen openbreken, want we willen weer naar buiten, ademhalen, elkaar ontmoeten,  ons oude leventje weer oppakken. Niet meer opgesloten zitten in onze eigen woning omdat de coronacrisis ons in de greep houdt. Geen glazen wand of raam meer als bescherming tussen elkaar, geen beschermende handschoenen meer bij een aanraking. Geen masker en mondkap meer tijdens de verzorging, geen angst meer om besmet te raken.

Wat zouden wij graag die coronadeur die ons van elkaar scheidt open willen breken. Wat zouden we graag afscheid nemen van de anderhalve meter afstand.  Wat zouden we graag die arm weer om de schouder van iemand leggen, een dierbare een zoen geven, iemands hand vasthouden, een knuffel geven, wat zouden we elkaar graag weer ontmoeten. Maar zover is het helaas nog niet. En wat die anderhalve meter afstand betreft: ‘Ach’, zei iemand in afgelopen week tegen mij, ‘Ik ben niet ziek, ik voel me goed, ik houd me er niet zo streng aan als jij dat doet.’ Het voelde alsof ik me moest verantwoorden, me moest verdedigen, omdat ik wel die afstand houd. Het voelde niet fijn maar ik blijf afstand houden, hoe moeilijk én hoe lastig het soms ook is.

Zeker is, dat onze wereld niet meer dezelfde zal zijn na de coronacrisis, daarvoor heeft het te diep ingegrepen in onze levens, in onze families, onze samenleving.  Vele mensen hoor ik zeggen: ’Ik ga het na de crisis anders doen, minder afspraken, meer vrije tijd, minder vergaderen, minder avonden weg.’ Ik hoor ook zeggen: ‘De economie moet weer draaien, het heeft lang genoeg geduurd. Dit kunnen we op deze manier niet meer volhouden.’

Ik hoop dat ons ‘normale’ leven, in de komende weken en maanden langzaam maar zeker weer gestalte mag gaan krijgen. Dat velen uit hun isolement kunnen treden. Dat we samen de juiste keuzes blijven maken, in ons eigen leven maar ook in het leven samen met anderen. Ruimte nemen daar waar het kan, een pas op de plaats waar nodig. Dit, maar ook veel wijsheid, is wat ik ons allen daarbij toewens.

Hartelijke groet, Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.

 

Beste parochianen,

Aan het begin van de Corona tijd waren er een tweetal video boodschappen die via de website waren te zien. Zo mocht ik ook een videoboodschap verzorgen. We hebben de opname gemaakt bij de Maria kapel in Geesteren. Je denkt op een doordeweekse middag zal dat wel kunnen en worden we niet gestoord. Het tegendeel was waar, het blijkt een weg te zijn waar veel verkeer langs komt, maar er komen mensen om naar Maria te gaan, een kaarsje aansteken. Die middag waren wij de opname aan het maken en er kwam iemand langs die was bezig  met haar hardloop rondje. Ze wilde de kapel in om een kaarsje te ontsteken, ze schrok van de opname die wij aan het maken waren. Ze legde geld op een balk en verwees naar Maria. We staken voor haar het kaarsje aan. Een bijzonder moment.

Zo gaan er in deze periode veel mensen op bezoek bij Maria, voor licht, om zorgen in dat vlammetje te leggen. Wij vragen om steun, kracht en waar nodig troost.  Daar hebben velen thuis, in de kerk of langs de kant van de weg Maria voor. Een moeder die weet wat het is om zorgen te hebben, zij bleef haar zoon trouw in de weg die hij moest gaan. Maria vraagt in deze tijd aan ons: blijf trouw op de weg die jullie samen in de corona tijd  moeten gaan.

Bij Maria hoef je geen gepaste afstand van anderhalve meter te houden, je kunt dicht bij haar komen, je mag haar aanraken. Bij Maria kun je komen zonder woorden, wij willen altijd woorden uitspreken, je mag bij Maria in de stilte zijn, in de stilte van ons hart luistert Maria.

In mijn dagelijkse rondje wandelen sprak hierover met iemand, zomaar even op straat, over de steun die Maria geeft. Ze zei: ik zou graag meer in Maria willen geloven, volgens haar geeft Maria houvast. Ik vroeg haar: waar haalt u houvast uit in uw leven? Ze zei: in de mensen om mij heen, een kort gesprekje, iemand die mij toe zwaait. Het zijn mensen die haar trouw blijven, Maria was ook trouw in het nabij blijven. Misschien toch een onbewust geloof dat deze vrouw krijgt van anderen zoals Maria het heeft gedaan?

Aankomend weekend, 16 en 17 mei hebben wij in onze parochie het Maria weekend, wij vieren met Maria in de basiliek, de zaterdagavond is er om 19.00 uur  een Maria lof en de zondag kunt u meevieren met een Mariaviering. U kunt via de kerktv meevieren, wees welkom.

Hartelijke groeten,

Diaken Bert Huitink

Ik, Inge Kuiphuis was tijdens de vastenperiode in Nederland om te vertellen over het eigendoelenproject van de Vastenactie voor landarbeidersbeweging MTC in Guatemala. Door het Coronavirus kan ik voorlopig niet terug naar Guatemala en werk ik vanuit Nederland. Gelukkig kan ik ook vanuit Nederland nog veel doen, misschien nog wel meer dan in Guatemala. Want daar zijn de maatregelen strenger dan in Nederland en de internetmogelijkheden beperkter.

Ook in Nederland doen we wat mogelijk is om het streefbedrag voor het vastenactieproject ‘Werken aan een veilige toekomst’ bij elkaar te krijgen. Zo wordt er een jeugdviering georganiseerd op zaterdag 9 mei om 19.00 uur, die via KerkTV wordt uitgezonden. Tijdens deze viering  stellen vier kinderen mij vragen over het project en het werken in Guatemala. Daarnaast hebben we met een aantal jongeren van Rock Solid een whatsappgroep opgezet waarin zij mij vragen kunnen stellen over het werk en het leven in Guatemala.

Ook kunt u originele spulletjes/ cadeautjes kopen uit Guatemala. Deze zijn gemaakt door jongeren en vrouwen aldaar. Ook kun je wenskaarten bestellen om het project te ondersteunen.

Interesse: stuur een mail naar inge.kuiphuis@mtc.org.gt  Voor dit alles geldt, tot zolang de voorraad strekt.

Kosten bestellingen zijn  exclusief verzendkosten. Binnen de parochie is bezorgen gratis.

Op mijn blog www.missieinguatemala.wordpress.com staat ook een foto van de producten met de prijzen.
Doneren kan ook, naar bankrekeningnummer: NL21 INGB 0000 0058 50 t.n.v. Vastenactie, Den Haag
O.v.v. projectnummer 401397

Om in deze tijd van onzekerheid een boodschap van bemoediging, hoop en troost te verspreiden, heeft de Raad van Kerken in Nederland opgeroepen om op de woensdagavonden van 18 maart t/m 29 april  tussen 19.00 – 19.15 uur de kerkklokken te luiden. Ook de negen kerken van onze parochie hebben zich hierbij aangesloten.

De slotluiding zal plaatsvinden op Bevrijdingsdag (dinsdag 5 mei) van 12:00 uur tot 12:15 uur. Daarmee markeren we tevens de dag waarop het 75 jaar geleden is dat Nederland bevrijd is en laten we horen dat we hopen en erop vertrouwen dat we samen corona kunnen overwinnen.

KLEUR JE DUIF VOOR DE KINDERKVIERING VAN PINKSTEREN

De kinderkerk viert Pinksteren, geen viering waar kinderen bij aanwezig kunnen zijn, de viering van Pinksteren zal worden opgenomen en via de website van de parochie kunnen gezinnen thuis naar deze viering kijken.

Wij als werkgroep kinderkerk willen graag dat er toch iets van de kinderen zelf aanwezig mag zijn. Bij Pinksteren hoort een duif. Waarom nu de duif? De Heilige Geest kwam op aarde met het Pinksterfeest, dat is waar we bij stil staan. De duif staat voor de Heilige Geest. Daarnaast is de duif een teken van vrede, hoop en toekomst.

Ik wil jullie ouders en kinderen vragen om een duif te tekenen, of je gaat op de computer kijken voor een mooie duif, of je knipt de duif uit. Maak er een gekleurde duif van, schrijf jouw voornaam op de duif en stuur deze naar:
Pastor van de kinderkerk, Bachstraat 49, 7651 MS Tubbergen.

Als jij een gebedje hebt voor de viering dan mag je deze meesturen en zal ik gebruiken in de viering.

Ik neem jullie duiven mee naar de kinderkerkviering van Pinksteren en zal ze ophangen.
Zo zijn jullie als de adem van God aanwezig bij de kinderkerk.

Ouders een mooie opdracht voor de meivakantie.

De duiven kunt u insturen t/m vrijdag 22 mei.

Ik zou het bijna vergeten!!! Wij vieren op locatie, wij zijn welkom bij het kinderdagverblijf Bambino, wij gaan naar de buitenboel in Reutum.

Voor info kunt u contact opnemen met Diaken Bert Huitink 06-20432661

Kinderkerkviering, thema Pinksteren, kan worden bekeken op de website  van de H. Pancratius parochie, www.hpancratius.nl, via Videoboodschap: https://hpancratius.nl/videoboodschap/ en via KerkTV – Herhaling bij alle locaties: http://pancratius.kerkentv.nl/

Delen van dit bericht stellen wij op prijs.

Pastoraal artikel april/mei 2020

Eind april, begin mei zien we jaarlijks uit naar de dagen van Dodenherdenking en Bevrijdingsdag. Dit jaar vieren we dat het 75 jaar geleden is dat onze vrijheid is hersteld, na vijf jaren van onderdrukking tijdens de Tweede Wereldoorlog. Sindsdien is vrijheid een groot goed. De huidige coronacrisis maakt dat maar al te zeer duidelijk; juist in een jaar dat wij bevrijding zouden gaan vieren, worden we gevangen gehouden door een onzichtbare vijand. Omwille van de volksgezondheid heeft de regering voor de publieke ruimte allerlei beperkende maatregelen afgekondigd. Wij kunnen niet meer gaan of staan waar wij willen. Een aanzienlijke inperking van ons gaan en staan, maar allemaal om levens te redden: van anderen en van onszelf. De grote vraag is hoe lang wij deze ingeperkte vrijheid zullen accepteren.

In het Oude Testament kennen we het verhaal van de Uittocht uit Egypte. Onder de hoede van Mozes trekt Israël door de woestijn naar het land van belofte; het land van melk en honing. Maar de tocht is zwaar. Bij gebrek aan water, ontstaat er onvrede. De ontberingen worden zó groot, dat het volk terug gaat verlangen naar Egypte. Men was er weliswaar onvrij maar er was tenminste voldoende eten en drinken. De onvrede leidt uiteindelijk tot een morren tegen Mozes en uiteindelijk ook tegen God.

Dit verhaal uit vervlogen tijden kan ons in de huidige tijd nog iets zeggen. Allereerst houdt het ons de spiegel voor, dat tij­dens een las­tig heden het verle­den ge­mak­ke­lijk wordt geïdealiseerd. Met regelmaat denken wij verlangend terug aan de tijd ‘vóór de corona­cri­sis’, een soort van “Toen was geluk nog heel gewoon…”. Ten tweede: ontzeggingen in het heden worden gemakkelijker geaccepteerd als er een concreet te verwachten toekomst is. Voor het volk in de woestijn was het beloofde land van melk en honing nog ver weg. Men was in de hitte van de woestijn bezig met de eerste levensbehoeften zoals water en voedsel. Zo komen wij bij de spannende vraag of in de huidige situatie het perspectief voor ons duidelijk genoeg is. Het resultaat van de maatregelen is ongetwijfeld een daling van zieken en doden. Maar is dat voldoende om het nog even vol te houden? Zullen wij onze onderlinge betrokkenheid volhouden en alle inperkingen van onze vrijheden blijven tolereren? Als je ziet en luistert, ontstaan er steeds meer scheurtjes ondanks de oproepen van onze bestuurders. Beginnen wij ook te morren?

Als christenen zijn wij misschien wel de kunstenaars van het ‘uithouden’ bij uitstek, omdat we een toekomst bij God verwachten die zich pas over de grens van de dood aandient. Tot die tijd, die ‘hopelijk’ nog lang zal duren, mogen we ons richten op de zaken die er écht toe doen, om zo goed als die God te zijn.

Pastoor Casper Pikkemaat