NIEUWE POST OP MISSIE IN GUATEMALA  

Wat doet een Braziliaanse voetballer in San Marcos Guatemala?

Door Inge Kuiphuis

In mijn vrije tijd sport ik graag, maar ook ga ik af en toe kijken naar de wedstrijd van de lokale voetbalclub ¨Deportivo Marquense¨. Een van de spelers die me opviel was Matheus dos Santos Pinto. Sowieso een opvallende verschijning: als een van de weinige donkere spelers, omhoog staand rastahaar en feloranje schoenen. Hij bleek uit Rio de Janeiro te komen, waar ik ongeveer een jaar heb gewoond. Ik vroeg me af hou hij nou in San Marcos terecht is gekomen en hoe hij dat ervaart. Dus ik trok m´n stoute schoenen aan en vroeg hem om een interview.

JEUGD IN EEN FAVELA

Matheus groeide op in een familie met drie broers en een zus in een favela in Rio de Janeiro. Hij zag veel drugshandel. Zijn vader werkte op een voetbalschool en van jongs af aan is hij daar mee bezig, evenals zijn broers. Toen zijn vader overleed toen hij 13 was, bleef hij dankzij zijn sterke moeder op het rechte pad. Hij hield niet van school, maar toch heeft hij zijn middelbare school afgemaakt. Toch was hij vooral bezig met voetbal. Al verwachte hij toen niet professional te worden.

STAP NAAR EEN PROFCARRIÈRE

In zijn jeugd speelde hij futsal. Toen hij tegen Botafogo speelde, één van de vier topclubs van Rio, werd hij gevraagd bij hen te komen spelen. Hij speelde ook kort bij de andere topclub van Rio: Flamengo. Daarna ging hij naar America, de ¨vijfde¨ club in Rio. Daar stapte hij over naar veldvoetbal en vanaf 2011 is hij prof. Zijn eerste stap naar het buitenland was naar Honduras. Ze hadden een video gezien en werd gecontracteerd.

LEVEN EN VOETBAL IN SAN MARCOS

Hij speelt nu net een jaar bij ¨Deportivo Marquense¨. Er waren andere opties in El Salvador en Honduras, maar hij hoorde goede verhalen over Guatemala en dus werd dat zijn keuze. Hij heeft het naar zijn zin bij de club. San Marcos is een heel andere wereld dan Rio de Janeiro. Of hij zich niet verveelt? ¨Ja¨, zegt hij daarop lachend. Maar hij waardeert ook de rust van San Marcos en hoe de mensen met hem omgaan.

VER VAN HUIS

In Rio de Janeiro wonen zijn vrouw en twee kinderen van één en vijf jaar. Hij spreekt dagelijks met het thuisfront. Zijn dochter van vijf begrijpt al goed waarom hij er niet is. ¨Anders kan ik geen speelgoed voor je kopen.¨, legt hij haar uit. Twee keer per jaar kan hij naar een paar weekjes naar Rio de Janeiro. Zijn moeder heeft hem altijd gesteund in de stap naar het buitenland met de woorden: ik wil niets horen over gemis.

DISCRIMINATIE

Zelf ga ik dus wel eens een wedstrijd van Marquense. Als ze aan het verliezen zijn, dan vliegen de meest en minst originele scheldwoorden je om de oren. Zo ook ¨Puto negro¨ als Matheus een fout maakt. Dat betekent zoveel als zwarte hoer. Zelf hoort hij het niet, maar als hij het zou horen dan zou hij er wel wat van zeggen. Hij zegt weinig te merken van discriminatie in San Marcos.¨In het begin merkte ik wel dat mensen anders naar me keken en dat is ook een soort discriminatie.¨, voegt hij toe. ¨In Brazilie is het erger. Daar werd ik regelmatig aangehouden door de politie met mijn voetbalkleren. Dan vragen ze wat ik aan het doen ben en wat ik bij me heb. Zwarte mensen uit favela´s worden gezien als criminelen.¨

TOEKOMSTDROMEN

Hij heeft het naar zijn in San Marcos, maar zou ook graag in Mexico willen spelen, vanwege het salaris. Wat hij naar zijn carrière gaat doen weet hij nog niet: ¨misschien een eigen winkel beginnen¨.

Ter afsluiting vroeg ik hem of we hem mogen uitnodigen voor activiteiten met jongeren van landarbeidersbeweging MTC. En zolang het in z´n trainings– en speelschema past vond hij dat geen probleem. Dit artikel wordt dus misschien nog vervolgd.

Inge Kuiphuis | 17 januari 2020

Missie Guatamala: meer informatie klik hier

 

Terugblik Vastenactie campagne 2019

Vastenactie 2019 stond in het teken van water. Met het verbeteren van waterbeheer, bodembescherming en hygiëne  is er inmiddels al veel gerealiseerd.

Vrouwen zijn betrokken bij alle onderdelen van het project. Mannen en vrouwen kregen training in watermanagement. Ze leerden hoe waterbronnen ontstaan en het belang van regen gezien de klimaatverandering. Groepen huizen kregen een aftappunt. Er werd een waterleiding aangelegd vanuit een hooggelegen waterbron naar een dorp.  Ook was er aandacht voor hygiëne  middels de bouw van latrines

Vele kinderen worden niet meer ziek omdat ze geen vervuild water meer hoeven te drinken en vrouwen hoeven niet meer twee tot drie uur te lopen naar een waterbron omdat nu in het dorp schoon water is. Vrouwen hebben nu meer tijd voor hun gezin.

Hiermee worden levens blijvend veranderd, aldus Vastenactie. Nogmaals dank voor uw ondersteuning waardoor vele mensen een beter leven hebben gekregen.

Bijzondere ontmoetingen in Amsterdam

Maandag 6 januari  j.l. vertrok ik ’s ochtends samen met een vriendin, naar Amsterdam.  De bedoeling was om een dagje Amsterdam te combineren met een afspraak met Mgr. Van Burgsteden (emeritus hulpbisschop van het bisdom Haarlem-Amsterdam) die 9 februari a.s. in onze parochie een lezing komt verzorgen over de eucharistie. De avond ervoor had ik nog snel even een Driekoningentaart gebakken en deze ging mee. Op het station ontspon zich een spontaan gesprek met twee dames van de NS. Wat we wel niet in de tas hadden en waar de reis naar toe ging. Maar ook hoe mooi ons eigen Nederland wel niet is als je de plekjes maar weet te vinden. Aangekomen in Amsterdam eerst maar eens op zoek naar het café waar we de waardebon konden inwisselen voor chocomel. Want waarom betalen als het gratis te verkrijgen is. Daarna naar de Nicolaasbasiliek. We besloten om toch maar niet om de eucharistieviering bij te wonen en dat kon immers ook wel in onze eigen parochie. De eigenaar van de het restaurant waar we vervolgens de lunch nuttigden was zeer spraakzaam en vertelde dat hij Twente goed kende. Zijn eerste vriendinnetje kwam er vandaan.  Daarna op weg naar de begijnhof, want daar woont de hulpbisschop in het klooster van de Sacramentijnen. Door een onopvallende deur, naar een smal gangetje en even wachten in een spreekkamer van een oude pastorie. Daarna door een tweede hal met trappetjes, door de eenvoudige keuken, via het kopieerhok naar een kleine mutje volle sobere werkkamer van de bisschop. We werden allerhartelijkst ontvangen en de taart viel in goede aarde.  Een paar boekjes van de  bundel ‘Je moet het zien’  met 31 diaconale initiatieven  betreffende de Ariënsprijs voor diaconie moest natuurlijk overhandigd worden. We mogen immers trots zijn op mooie initiatieven waaronder ‘Kears unne mekaar’. Altijd goed om dit in een ander bisdom te promoten.  Hoe God zich wil laten kennen aan mensen, gelovig en ongelovig werd duidelijk tijdens het voorbereiden van de lezing. En dat God een individuele weg gaat met ieder mens, want iedereen is uniek. Bijzondere verhalen die u 9 februari a.s. kunt horen. Na het gesprek gingen we via dezelfde weg naar buiten. Als je dan toch in de begijnhof bent dan ga je ook even naar het winkeltje en de begijnhofkapel.  We zaten nog maar net in de kapel en wilden een kaarsje aansteken toen de eucharistieviering begon. Tja, dus toch ‘de mis’ in Amsterdam. Blijkbaar moest het zo zijn. ‘Kunnen jullie niet wegkomen van hier?’ vroeg de gastdame na de viering. Ze had ons ook al bij de hulpbisschop gezien. ‘Ga dan maar even mee dan mogen jullie mijn appartement wel even zien en die van mijn zus.’ En zo kregen we een inkijkje in twee woningen in de begijnhof. Heel bijzonder. Dat overkomt je niet elke dag. En deze twee begijnen kenden een vrijwilliger uit onze parochie die ze regelmatig spreken. Zo klein is dus de wereld.  Ik heb deze vrijwilliger vervolgens de hartelijke groeten overgebracht van twee ‘begijntjes’. Maar wat het meest is bijgebleven van die dag, is hoe Mgr. Van Burgsteden vertelde hoe een niet gelovige de kracht had ervaren van het Allerheiligste Sacrament en hoe velen op wonderbaarlijke wijze Gods hand ervaren in hun leven van alledag.

Ik wens ons allen toe dat wij open mogen staan voor mooie maar ook onverwachte ontmoetingen, zowel met mensen alsook met God.

Wilt u de lezing van Mgr. Van Burgsteden bijwonen dan bent u van harte welkom op zondag 9 februari aanstaande 10.30 uur in de basiliek te Tubbergen. Daar zal hij eerst voorgaan in de eucharistieviering. Na koffie met krentenwegge start de lezing in de basiliek om 12.00 uur.

Wees welkom.

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.

Actie Kerkbalans 2020

In de week van 20 januari zal de jaarlijkse actie Kerkbalans weer van start gaan. Dé belangrijkste inkomstenbron voor onze geloofsgemeenschappen en daarmee zeer bepalend voor de toekomst van onze kerken en het faciliteren van de benodigde pastorale zorg.

In de loop van 2019 heeft de overgang naar een nieuw automatiseringsprogramma plaatsgevonden. Helaas kan het zo zijn dat hierdoor niet alle uitnodigingen voor deelname aan de actie Kerkbalans correct verstuurd worden. Indien dit zich voordoet in uw specifieke geval dan vragen wij uw begrip hiervoor en willen wij u vragen dit door te geven via het secretariaat van uw geloofsgemeenschap. Onze welgemeende excuses voor het ongemak.

Net als voorgaande jaren zal samen met de protestantse kerk de aftrap worden gedaan. Deze zal plaatsvinden op zaterdag 18 januari om 12.00 uur in Tubbergen. Allereerst worden de klokken van de protestantse kerk geluid waarna die van de katholieke kerk volgen. Ter afsluiting is er gezamenlijke koffie in het parochiecentrum in Tubbergen. Bij deze bent u van harte uitgenodigd hierbij aanwezig te zijn.

Beste parochianen,

De maand december wensen mensen elkaar veel goeds toe, goede kerstdagen, goed en gelukkig en vooral gezond 2020. De gezinsviering van de Jeugdkerk ging mijn praatje met kinderen ook over ‘wensen’. Elkaar iets toewensen is mooi, maar wensen wil je laten uitkomen. Dus, moet je er iets voor doen zeiden kinderen. Dat kan niet altijd zei één van de kinderen: vrede in de wereld kan je niet waar maken. Er zijn altijd landen die oorlog voeren! Maar zei een ander kind: vrede kan bij jezelf beginnen!

In het woord vrede zit ook ‘tevredenheid’ als je tevreden bent met jezelf stroomt er vrede uit je hart. Tevredenheid gaat vaak over materialisme, er zijn ook andere voorbeelden waarin het gaat om tevredenheid. Ben je tevreden met de mensen om je heen? Ben je tevreden met wat je allemaal kunt doen in je leven?

Een uitdaging voor het nieuwe jaar, tevreden zijn en uiteindelijk vrede uitstralen.

Het is niet vanzelfsprekend om tevreden te zijn, we zien het in onze samenleving hoeveel mensen ontevreden zijn over hun eigen leven. Vooral ontevreden wat mensen niet hebben. Je mag ontevreden zijn als je niet meer voldoende hebt om in leven te blijven, als er geen liefde om je heen voelt, geen geborgenheid. Als je dat mist, dan mag je ontevreden zijn.

Laten wij dankbaar zijn voor wat wij in ons leven ontvangen, de rijkdom die ons zomaar gegeven wordt. Ons dorp waar je woont, de scholen, de verenigingen, ons huis, de kerk en haar geloof, de mensen om je heen. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, een dankjewel uitspreken zou af en toe goed zijn.

Kinderen spreken de waarheid!

Zo begon kerstavond voor mij bij de gezinsviering van de Jeugdkerk, een kind dat zegt: vrede kan bij jezelf beginnen! Een boodschap waar veel inzit voor het nieuwe jaar, tevreden zijn en vrede uitstralen.

Namens het pastorale team en parochiebestuur wens ik u vrede en vooral tevredenheid toe voor 2020.

Hartelijke groeten,

Diaken B. Huitink.

 

 

Het jongerenpastoraat Rock Solid van de H. Pancratius parochie begint dit jaar met de organisatie van het theaterstuk ‘Onderuit’. Dit keer is het geen avond voor alleen jongeren, het is een avond voor iedereen die belangstelling heeft voor dit theaterstuk.

WIE IS DEZE THEATERGROEP?

Theatergroep ‘sTOF bestaat uit twintig jongeren tussen 12- en 20 jaar die allemaal lid zijn van het jongerenpastoraat in parochie Maria Vlucht.  De groep vindt het TOF om op te treden. En de groep wil STOF tot nadenken bieden. Het groepsproces vertaalt zich al zes jaar in een eigentijdse voorstelling o.l.v. regisseur Michel de Wal.

“ONDERUIT”

Het is de titel van de theatervoorstelling die vrijdagavond 17 januari in de kerk van Tubbergen te zien is. Het script is door de jongeren zelf geschreven en kent naast een serieuze toon ook humor en zang. Je hoort passende, nieuwe teksten op bestaande melodieën.

De basis van dit script is het scheppingsverhaal: “Op de zesde dag schiep God de mens. En de mens begon haastig te leven.” Sindsdien wil de mens vooruit, sneller, groter, beter en dat lukt niet altijd…! De theatergroep constateerde dat vooruitgang niet voor iedereen is weggelegd. Door uiteenlopende oorzaken komen mensen in armoede terecht. De ‘sTOF spelers praatten veel met elkaar, deden onderzoek en struinden het internet af. Zo begonnen ze te schrijven aan dit script.

Je kijkt naar een gemiddeld gezin. Vader, moeder, kinderen, gezellige buren en (veeleisende) familieleden en anderen. Eigenlijk niets aan de hand. Totdat er dingen gebeuren waardoor de gelukkige situatie totaal verandert en het gezin vastloopt, ‘onderuit’ gaat. Het leven van iedereen staat op zijn kop. Wat nu?  Wie helpt?

STOF TOT NADENKEN

Het stuk gaat over kinderarmoede en geeft je “sTOF”😉 tot nadenken. Na de voorstelling zullen er 2 workshops worden gegeven. Er is een workshop over “weerbaarheid” door Astrid Wesseling en een workshop over “Hoe nu verder?” door Mariska Jogems. Daarnaast zal de stichting leergeld Tubbergen aanwezig zijn voor informatie.

De voorstelling is voor iedereen toegankelijk en gratis.

AANMELDEN

Bij:  b.huitink@hpancratius.nl of m.jogems@swtd.nl  

Iets meer weten over Theatergroep ‘sTOF: www.theatergroepstof.nl

Wanneer:           17 Januari  2020

Waar:                  Pancratius kerk Tubbergen

Hoe laat:             Aanvang 19.00 uur

Voor wie:            Belangstellenden

Entree:                Vrije gift

Dankwoord

De Parochiële Caritas Instelling bedankt alle parochianen, bedrijven en organisaties die op welke wijze dan ook hebben bijgedragen aan de totstandkoming van ruim 200 kerstpakketten.

Dank aan alle vrijwilligers die hebben geholpen met inzamelen, sorteren en inpakken.

Dank aan degenen die alle pakketten hebben bezorgd.

De PCI heeft dit bijzonder gewaardeerd!

Beste mensen,

We  zijn op weg naar het Kerstfeest en vieren dat God in ons midden komt. Dat Hij met ons het leven wil delen om er iets goeds van te maken. Maar kunnen we dat nog geloven in deze wereld waarin zoveel gebeurt en verandert? Waarin alles ons lijkt te ontglippen? Waarin sociale verbanden afbrokkelen en de kerkgang terugloopt? En waarin we weinig tekenen lijken te krijgen dat God met ons bezig is?

Uit het Kerstverhaal blijkt dat God een nieuwe toekomst begint, waar het niet verwacht wordt. Een jonge vrouw, een maagd, wordt zwanger.

De verhalen in de bijbel getuigen steeds weer van het feit dat God een nieuw begin maakt met zijn mensen. Uit de chaos waarin geen leven mogelijk is, schept God een nieuwe aarde. De hoogbejaarde Abraham en Sara krijgen toch een zoon Isaak. Mozes heeft geen levenskans, maar wordt met een mandje uit het water gehaald. God redt Mozes en zijn volk uit Egypte door  het water naar het Beloofde Land.   Elisabeth en Zacharias, hoogbejaard en onvruchtbaar, schenken het leven aan Johannes de Doper. De bijbel spreekt over een rij van wonderlijk geboren kinderen, geroepen om Gods wil te volbrengen, om teken te zijn van een nieuw begin.

Daar waar mensenwerk faalt, begint Gods werk.

Zo ook in het leven van Jozef en Maria. Op hen kan God rekenen, zij houden de deur open voor Hem,  maar dat is een risico,  want het verandert hun leven.

Maria en Jozef staan hier als voorbeeld voor alle mensen die zaken op hun pad krijgen, waar ze niet om gevraagd hebben. Die ze niet in hun toekomstplannen hebben staan.  In het begin is er weinig vreugde te ervaren. Het is te onverwacht, het zet het leven op zijn kop.  Toch vertrouwen Jozef en Maria erop dat God alles ten goede zou keren. En dat blijkt uiteindelijk ook zo te zijn.

De mens staat niet alleen, God wil ons nabij zijn, God wil geschiedenis maken met zijn mensen, als wij Hem binnenlaten in ons leven.

Jozef en Maria mogen hun zoon “Jezus” noemen. Die naam betekent:  “God redt”

Die naam staat voor wat Hij zal betekenen. Waar alles uitzichtloos en zonder toekomst lijkt, maakt Hij een nieuw begin.

We hoeven dan ook geen angst te hebben. Net zoals tegen de herders zegt de engel tegen ons: “Wees niet bevreesd.” Wanneer wij de weg gaan die het leven ons vraagt,  dan zal het onmogelijke mogelijk worden. Jozef overwon zijn angst door zijn liefde voor Maria, Maria overwon haar angst door de liefde voor God, Jezus overwon de angst voor het kruis, door zijn liefde voor de mensen. De liefde maakt mensen moedig.

Laten wij die liefde toe in ons leven of staat ze buiten spel?  Zijn we klaar voor het kerstgebeuren in ons leven: het nieuw begin, het nieuwe leven, een teken ons gegeven: liefde tot het uiterste, God-met-ons?

Mede namens mijn collega’s wens ik u

Een Zalig Kerstmis en een gezegend Nieuwjaar!

Christianne Saris, pastoraal werker

Na het succes vorig jaar met “The Taste of Christmas”, organiseren de gezamenlijke kerken van Tubbergen dit jaar de kerstproeverij onder de titel “The Sound of Christmas” op zaterdagavond 14 december, om 19.30 uur in de Protestantse Kerk in Tubbergen.

In een inspirerende ambiance, zal er stil gestaan worden bij het verhaal van Kerstmis, te midden van alle drukte, beslommeringen en maatschappelijke ontwikkelingen. Drie sprekers zullen de kerstgedachte verbinden met datgene waar zij voor staan; op dit moment kunnen deze nog niet bekend worden gemaakt. Onder het samenzijn, zal er een inzameling worden gehouden, die bestemd is voor Stichting Welzijn Tubbergen Dinkelland (SWTD) in een project om kwetsbare gezinnen voor de maand januari in hun eerste levensbehoefte te helpen voorzien. De muzikale omlijsting zal verzorgd worden door “’t Koortje” uit Albergen onder leiding van Miriam Wesselink. Dit ensemble bestaat inmiddels zo’n 33 jaar en heeft besloten eind dit jaar het slotakkoord te laten klinken. Dus alvorens zij afscheid nemen, kan er met “The Sound of Christmas” nog van hun genoten worden.

Met deze bijeenkomst hoopt de organisatie de actualiteit van Kerstmis te ontvouwen en ons sfeervol voor te bereiden op dit laatste grote feest van het jaar.

Landarbeidersbeweging MTC werkt in lokale, regionale, nationale en internationale netwerken. Eén daarvan is het network voor sociale bescherming en solidaire economie Latijns-Amerika, gesteund door WSM België. Deze bestaat uit organisaties uit verschillende landen in Latijns-Amerika die werken aan sociale bescherming en solidaire economie. Ze kwamen bijeen in Guatemala om ervaringen te delen en gezamenlijke actiepunten te maken.

Revolutiemars

Op dag één van het bezoek namen de organisaties deel aan de Revolutiemars. Deze mars wordt jaarlijks op 20 oktober georganiseerd ter herdenking van de revolutie van 1944. Als resultaat van de revolutie voerden twee democratisch gekozen regeringen verschillende sociale hervormingen door. Tijdens deze mars manifesteren vele mensen hun eisen voor verbeteringen in het land, zoals vakbondsvrijheid, betere arbeidsomstandigheden en sociale zekerheid.

Sociale en solidaire economie

De tweede dag werd een bezoek  gebracht aan San Marcos. Het netwerk kreeg verschillende ervaringen van MTC te zien en te horen in het bevorderen van een sociale en solidaire economie. Eén groep ging naar de regio hoogvlakte en een andere groep naar de kustregio. Zelf ging ik mee met de groep die naar de kustregio ging. Daar bezochten we een groep arbeiders die met juridische steun van MTC een stuk land hebben gewonnen. De vertegenwoordigers van de verschillende organisaties deelden hun ervaringen en gaven de arbeiders mee dat ze de slag hebben gewonnen, maar nog niet de oorlog en dat ze zich vooral moeten organiseren om een nieuw bestaan op te bouwen met het verworven stukje land. Vervolgens gingen we naar het regionale kantoor waar verschillende leden van MTC hun ervaringen deelden met sociale en solidaire economie. Ten slotte werd er een bezoek gebracht aan de woningcoöperatie in San Antonio, die huizen wil bouwen met lokale materialen.

Handen in één voor sociale bescherming

In de daarop volgende dagen werden er meer ervaringen uitgedeeld tussen de organisaties op het gebied van sociale en solidaire economie ook werden er gezamenlijke actieplannen gemaakt. Door samen te werken dit netwerk is het makkelijker om politieke veranderingen voor elkaar te krijgen. Zo nam de Internationale Organisatie voor de Arbeid dit jaar de overeenkomst 190 aan, tegen geweld op het werk. De uitdaging is nu, dat landen als Guatemala deze overeenkomst ook ondertekenen.