Dankbaar zijn is blij zijn met wat je ontvangt en voor het goede dat ons gegeven wordt. Blij zijn met de aarde met alles wat daarop groeit en bloeit.

Dit najaar mogen we nog steeds genieten van de prachtige natuur en van de oogst die zich in volle glorie aandient. Maar nemen we de tijd en de ruimte om ons te verwonderen? En geven we daar uiting aan?

De Pancratius commissie organiseert daarom op donderdagavond 7 oktober om 19.00 uur in dorpshuis “de Spil” in Fleringen  een activiteit in het kader van “dankbaarheid”. Onder leiding van een professional maken we een herfststuk in het kader van oogstdankdag. Zo brengen wij een eerbetoon aan de aarde die ons iedere dag zijn gaven schenkt. U bent hiervoor van harte welkom!

De eigen bijdrage voor deze avond bedraagt 5 euro.

Verder vragen we u om een snoeischaar, schilmes en vuilniszak mee te nemen.

U kunt zich tot 29 september aanmelden via : c.saris@hpancratius.nl

Graag tot dan!

De Pancratius Commissie

Op zondagmiddag 3 oktober om 13:00 uur vindt – bij goede weersomstandigheden – een oecumenisch event plaats onder de Kroezeboom in Fleringen. Deze bijzondere bijeenkomst komt tot stand door een samenwerking van de evangelische beweging 1LIFE uit Vriezenveen en de H. Pancratius parochie; voorgangers zijn dan ook Richard Grevelink en pastoor Casper Pikkemaat.

Het thema van dit samenzijn wordt ontleend aan Franciscus van Assisi, wiens naamdag op 4 oktober wordt gevierd. Franciscus behoort zowel binnen als buiten de kerk tot één van de meest aansprekende figuren, wiens spiritualiteit velen heeft begeestigd. In de overdenking zullen we stilstaan bij zijn manier van leven en geloven.

Daarnaast wordt de muziek verzorgd door de 1LIFE Worship band. Na afloop is er gelegenheid om elkaar te ontmoeten én voor de jonge aanwezigen is er een luchtkussen om zich helemaal uit te leven!

Iedereen is van harte welkom! Neem alleen wel zelf een kruk of gemakkelijke stoel mee.

Rock Solid begint weer!

De jongeren van Rock Solid openen het werkjaar vrijdag 17 september (van 19.30-21.30 uur) met een smokkeltocht. Doe mee! Of kom naar één van de andere activiteiten die worden georganiseerd.

Oogstdankdag

Beste parochianen,

In  prachtig versierde kerken staan wij in het weekend van 25 en 26 september stil bij oogstdankdag. Het is elk jaar weer bijzonder om  te ervaren hoe vanuit het kleinste zaad de mooiste vruchten, groenten en bloemen tevoorschijn komen. Het lijkt zo eenvoudig, het ploegen, het zaaien en daarna het vanzelfsprekende oogsten maar niets is minder waar. Het is hard werken en de opbrengsten zijn elk jaar weer anders.

Het zijn voor vele boeren inmiddels zware tijden geworden. Strengere regelgeving, minder opbrengsten, steeds maar weer meer en anders moeten investeren. Het ontbreken van een lange termijnvisie voor boeren vanuit de overheid en het uitlekken van een doorberekening van het Planbureau voor de leefomgeving (PLB) over het onteigenen van boeren om de stikstofuitstoot te verminderen zorgt voor veel onrust. Al deze zaken en ontwikkelingen spelen vele boerenbedrijven parten. De vraag is voor hoeveel berdrijven de vruchten nog zoet zijn.

Tegelijkertijd beseffen wij ons als mensen dat er voor niemand zekerheden bestaan. Tijden veranderen, wijzelf veranderen en met voortschrijdende inzichten veranderen ook continu verdienmodellen. Eén ding is wel zeker, eerste levensbehoeften zijn noodzakelijk. Daarom hebben boeren een cruciaal beroep en kan de samenleving niet zonder hen voortbestaan.

De vraag die wij ons allemaal mogen stellen is: ‘Wat zaaien en oogsten wij in ons leven?’ We hebben dromen, verwachtingen, plannen, we werken ze uit en hopen op een goed resultaat, op goede vruchten.

Dat wij delen en zorg dragen, met en voor elkaar. Eenieder geven waar hij of zij recht op heeft. En laten wij allemaal een goede rentmeester zijn voor de schepping.

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.

 

 

Lezing: Buiten dienst- toen God kleiner moest gaan wonen en ik meekeek

Kerksluitingen – bijna elke Nederlandse parochie heeft ermee te maken. Het is een onderwerp dat vanuit kerk, overheid en media dan ook volop aandacht krijgt. Maar meestal gaat het dan om allerlei praktische beslommeringen. Hoeveel geld levert een kerkgebouw op? Wat is een goede herbestemming?

De schrijver Anton Stolwijk volgde het laatste jaar van de Sint Josephkerk in Alkmaar voordat het gebouw werd verkocht aan een projectontwikkelaar. Hij werd lid van het Ritmisch Koor, ging mee op ziekenbezoek, poetste het koperwerk en ging wekelijks ter communie. Over zijn ervaringen schreef hij het tragikomische boek Buiten Dienst – toen God kleiner moest gaan wonen en ik meekeek, dat is verschenen bij uitgeverij De Geus.

Vanaf mei 2021 trekt Anton Stolwijk langs Nederlandse parochies voor een serie lezingen over zijn boek.

Zondagmiddag 26 september om 15.00 uur komt hij in de CoCer in Rossum. Toegang: gratis
Opgave vooraf wordt op prijs gesteld: pastor-janssen@plechelmusparochie.nl

Meer informatie volgt t.z.t. in de informatiebladen, op de website van de parochie en via FB.

 

De Kinderkerk begint op zondag 12 september met de openingsviering in de openlucht. De viering begint om 10.00 uur in de pastorietuin van Langeveen. De viering heeft als thema: Vrij zijn. Na de viering is er koffie en drinken, kinderen mogen na de viering kleuren in de dagkapel. Opgave is niet nodig. Bij slecht weer is de viering in de kerk.

Neemt u een dekentje of een stoel mee.

Pancratiusdag 2021 : Een heel goed begin van het nieuwe pastorale werkjaar!

We kunnen terugkijken op een geslaagde Pancratiusdag. De opkomst was goed: veel parochianen kwamen op de fiets naar de Kroezeboom. Alle 350 stoelen waren bezet. Er was een prettige sfeer en een goede aandacht. Het hoogtepunt van de viering bestond uit de presentatie van de symbolen en het bijbehorende verhaal van de geloofsgemeenschappen. In verband met de start van het nieuwe werkjaar  was aan hen de vraag gesteld: Waarin kunt u een licht zijn voor de parochie en met name andere locaties? Waar ligt uw kracht en uw talenten? In hoeverre mogen andere locaties daarvoor een beroep op u doen? En welk symbool past bij uw kracht en talent?  Op die vraag kwamen mooie reacties en bijzondere symbolen , verteld en gepresenteerd door vertegenwoordigers van de geloofsgemeenschappen.

Albergen vertelde dat het sluiten van de kerk, niet het einde van de geloofsgemeenschap heeft betekend. Er werd gewerkt aan een nieuwe gebedsruimte en Mariakapel. Men heeft gastvrijheid ervaren bij andere geloofsgemeenschappen. Men wilde een helpende hand reiken aan andere geloofsgemeenschappen die met sluiting te maken zouden krijgen. Het licht was kleiner geworden, maar niet gedoofd. Het symbool was een foto van het interieur van de kerk voor sluiting en een kaars dat het licht nog brandde. “Aanvaard was is, laat los wat was, omarm wat komt”

Fleringen vertelde over hun positieve en stimulerende instelling die ze, ook in moeilijke tijden hebben uitgedragen naar elkaar. In coronatijd werd niemand vergeten en werden er creatieve oplossingen gezocht om elkaar een teken van leven te geven. Het symbool bestond uit een knapzak waarin een kaarsje zat dat licht, warmte en kracht brengt. Een Christoffel, een noodhelper die ons veilig verder zal begeleiden, ook over grenzen heen, over hobbels en door (diepe) dalen. En een sleutelhanger met de tekst:“ God heeft een sleutel voor elk probleem, soms zie je de juiste alleen niet direct hangen”

Geesteren vertelde over de deuren van de kerk die 365 dagen openstonden voor iedereen en die iedereen uitnodigde binnen te komen. Dat ze daarnaast hechten aan traditionele waarden en normen, dat ze trots waren op de vrijwilligers, een veerkrachtig waren gezien het aantal jonge mensen dat zich inzet en een groot saamhorigheidsgevoel hadden. Iedereen was welkom, ook in de toekomst. Als symbool was er een fotolijstje met een foto van een open deur met een eigen gemaakt gedicht van een open deur.

Mariaparochie gaf aan dat de trouwe, enthousiaste en loyale vrijwilligers de kracht en het fundament waren van de geloofsgemeenschap. Alles was goed geregeld en netjes op orde. Het symbool dat daarbij was een plak krentenwegge, als teken van noaberkracht en een tekening van de kerk.

Reutum gaf aan dat het bericht van de toekomstige sluiting van de kerk veel saamhorigheid en opbouwende energie had opgeleverd in het zoeken naar nieuwe wegen. Men bleef zich op het licht richten. Ze waren trots op de vrouwen die zich voor de kinderkerk van de parochie inzetten, de betrokken ouders die steeds te vinden waren voor de vormselwerkgroep en de grote groep jonge mannen die zich al jarenlang inzetten als acoliet. Het symbool daarbij was een zonnebloem: “Een bloem die trots zich richt naar het licht. Die groeit van de zon en ook best tegen een beetje regen kan. Zo’n bloem die vrucht draagt en niet te beroerd is om het te verspreiden. De zonnebloem: heel gewoon, heel krachtig en niet zomaar kapot te krijgen!”

Tubbergen was trots op het werk in de locatie maar ook op de goede samenwerking in de parochie. Zij hadden gekozen voor een ingelijste cirkel van negen handen.  De betekenis werd aldus verwoord: “We vinden dat we niet alleen als locatie maar ook als parochie goed samenwerken. We reiken elkaar de hand. We nemen elkaar bij de hand als het nodig is. We beschikken samen over scheppende handen. Door elkaars hand te pakken hebben we contact met elkaar. We dragen elkaar op handen om zo samen één parochie te vormen”

Vriezenveen had als symbool turf meegenomen, dat verbonden was aan de plaatsnaam. De eigenschappen van turf passen ook bij de geloofsgemeenschap van Vriezenveen: absorberend, bouwmateriaal, isolatiemateriaal, grondstof, en veerkracht. Zo wil Vriezenveen het vuur en de gemeenschapszin levend houden en blijven bouwen aan de geloofsgemeenschap. Maar ze hebben ook een enorme veerkracht, zoals gebleken is na de brand in 1905 toen de kerk volledig verwoest was. Die veerkracht wensen ze iedereen toe.

Langeveen had als symbool een hanger meegenomen met geloof, hoop en liefde.

Zij gaven aan dat geloof, hoop en liefde de basis is voor de toekomst. Geloof biedt vertrouwen, hoop geeft licht en kracht en liefde is geven en ontvangen. Op deze drie pijlers willen zij , in samenwerking met de geloofsgemeenschappen, bouwen aan onze Pancratius Parochie.

( Vasse was door omstandigheden niet in staat geweest om een verhaal aan te leveren)

Tenslotte vertelde ondergetekende dat het pastoraal team had gekozen voor de symbolen zout en licht als kracht van ons allen , als kinderen van God. Door in deze geïndividualiseerde samenleving te werken aan onderlinge vriendschap en verbondenheid en zorg en aandacht te hebben voor elkaar. Door verbonden te blijven met de positieve boodschap van ons geloof dat het licht en de liefde het zullen winnen. En te geloven dat wij allemaal nodig zijn om dat door te geven. Iedereen kreeg na afloop een zakje met zout en een waxine lichtje, gemaakt door het dames en herenkoor van Mariaparochie.

Na de viering werd er nog gezellig koffie gedronken met een lekkere appelkoek en gingen allen zeer geïnspireerd naar huis.

Vriendelijke groet, pastoraal werker Christianne Saris

Uit de startblokken…

Wanneer begint voor u en jou het nieuwe jaar? De meeste mensen zullen zeggen: op 1 januari natuurlijk, dat heet niet voor niets Nieuwjaar! Maar Joden vieren hún nieuwjaar

op 11 september, en moslims op 12 september. De Chinezen vierden het dit jaar op 12 februari, volgend jaar op 1 februari. Het kerkelijk jaar begint met de eerste zondag van de advent, zo rond 1 december.

Voor scholieren en studenten begint het nieuwe jaar dit jaar eind augustus en gelukkig voor hen met nagenoeg weinig maatregelen omtrent het corona virus. In ieder geval wel een nieuw school- en studiejaar, met nieuwe kansen om je voor te breiden op je toekomst, om onbekend terrein te verkennen en te ontdekken waar je krachten liggen, én je zwakke plekken. Ook sportverenigingen gaan voorzichtig weer van start, hopend op een succesvol jaar, met wie weet promotie naar een hogere klasse. Een nieuw verenigingsjaar breekt aan, waarvan toch ook nog onzeker is wat wel en wat niet ingevuld kan worden. De agenda’s stromen ondanks alles weer vol, voor zover er al geen avonden waren gepland.

Een nieuw begin. Eigenlijk beginnen we zo vaak opnieuw. Je begint een nieuw levensjaar,

start met een nieuwe baan, de baas zegt dat je niet terug hoeft te komen, de dokter

zegt dat de uitslagen goed zijn: een nieuw begin kan betekenen dat je nieuwe kansen

krijgt, maar ook dat je hard aan het werk moet, om ze waar te maken. Ook in de parochie maken we een nieuw begin na de zomer. Een nieuw seizoen, met nieuwe kansen en heel veel uitdagingen! Onze start is gemarkeerd met de viering van Pancratiusdag, dit jaar gelukkig weer onder de Kroezeboom in Fleringen. Sommige activiteiten worden weer als vanouds opgepakt, dankzij de vele vrijwilligers. Andere activiteiten zijn al omgevormd – zoals bij het Doopsel, eerste H. Communie en Vormsel – om de ‘achterstand’ in te halen.

Opnieuw beginnen kan het voordeel hebben, dat je met een frisse blik gaat kijken naar wat je doet. Wat betekent het eigenlijk ‘geloven’? Wat draagt het bij aan mijn geluk? Maakt het mijn leven rijker? Wat betekent het om ‘samen kerk’ te zijn en hoe willen we daaraan vorm geven? Een prikkelend refrein van de profeet Jesaja uit het Oude Testament, die we straks in de Advent weer zullen horen, daagt ons uit: “Blijf niet staren op wat vroeger was. Zie! Ik ga iets nieuws beginnen, het is al begonnen, zie je het niet?”

Pastoor Casper Pikkemaat



 

De school gaat weer beginnen!

Na een vakantie dichtbij of verder weg gaan de scholen weer beginnen. Voor vele kinderen is het spannend, vooral als je voor de eerste keer naar school mag, voor anderen die bekend zijn met hun school en klas zij gaan een groep hogerop. Voor de brugpiepers, de kinderen die naar het voortgezet onderwijs gaan, velen moeten buiten hun dorp naar school. Voor ouders betekent het een eerste stap naar het loslaten. Deze week sprak ik enkele jongeren van Rock Solid, afgelopen jaar geslaagd en zij maken een volgende stap naar het beroepsonderwijs. Voor deze inmiddels jongeren is het een spannende stap. Ik hoorde van jongeren dat zij alleen naar een vervolgopleiding gaan. Dan ga je in je eentje naar een onbekende school en je kent geen medestudenten. Je kunt niet met de fiets, je gaat met de trein. Op kamers wonen ben ik te jong voor zei een van de jongeren, mijn vader kan mij nog niet missen en ik heb het nog heel goed thuis. Voor velen gaat het een spannend jaar worden. Ik hoop dat kinderen, ook jongeren met hun eigen geloof het nieuwe schooljaar ingaan. Vooral geloof in zich zelf, dat proberen wij onze jongeren bij Rock Solid mee te geven: geloof in jezelf en zorg dat jij jezelf kunt zijn! Bij Rock Solid is er door de jaren heen een eenheid en een vriendengroep ontstaan, een groep die er voor elkaar wil staan in voor en tegen spoed. Als je dat gevoel in je hebt, met dat gevoel op weg gaat dan ga je een goed schooljaar tegemoet. Vergeet niet het geloof in God, een God die meegaat en ook een God die je de kans geeft om telkens weer opnieuw te mogen beginnen, dat je een fout mag maken. Namens de parochie wensen wij alle kinderen en jongeren een goed schooljaar toe met veel inspiratie en vooral veel plezier. Laten wij de leerkrachten niet vergeten, wij wensen hun veel succes. Vooral de leerkrachten die gaan beginnen na hun opleiding, leerkrachten die beginnen binnen een nieuwe school, wij wensen de leerkrachten en directies van scholen veel succes toe. Waar wij binnen scholen een ondersteunende rol kunnen spelen daar willen wij als pastores team graag aanwezig zijn.

Hartelijke groeten,

Diaken Bert Huitink


 

Maria, Moeder van Altijddurende Bijstand

Beste mensen,

Ook al zijn de maanden mei en oktober de Mariamaanden, in deze maand augustus geven wij in onze parochie ook op diverse momenten aandacht aan haar. Afgelopen weekend hebben we het hoogfeest van Maria ten Hemelopneming gevierd. Op 27 en 28 augustus hopen we met een groep pelgrims naar Kevelaer te gaan. En aanstaande zaterdagavond 21 augustus wordt om 20.00 uur door pastoor Pikkemaat de nieuwe Mariakapel in Habrinkhoek gezegend. ( deze staat voor het terras bij Kampkuiper)

Waarom trekken we zo naar Maria?

Zij is een mens zoals wij.

Zij kende ook geluk en ongeluk, vreugde en verdriet, zekerheid en onzekerheid, angst en vertrouwen. En zij bleef in dat alles trouw aan haar geloof en daarin gaat zij ons voor.

Dat geloof hebben we hard nodig in een wereld waarin nog zoveel verdrietige dingen gebeuren en waarin we worden opgeschrikt door geweld en agressie.

In het Magnificat laat Maria horen dat het in Gods wereld er anders toe gaat dan in die van ons: daar zal de ene mens de ander niet meer vernederen en onderdrukken, maar ten dienste staan, daar zal macht niet het laatste woord hebben, maar compassie, daar zal geld en bezit niet het hoogste scoren, maar relatie. Maria gelooft in een wereld waarin het goede, de liefde en barmhartigheid het laatste woord heeft.

Zij gelooft in een God die zich over ons ontfermt en die redt, als mensen zijn Geest in henzelf toelaten.

Als mensen in daden van trouw, ontferming en toewijding er zijn voor elkaar, zoals haar Zoon dat later ons heeft voorgeleefd.

Zij is degene die steeds naar Hem verwijst: “ Kijk maar naar mijn Zoon, Hij wijst de weg naar het leven”.

Zo is zij zelf, in haar leven en sterven, uitgegroeid tot de gelovige bij uitstek. Toevlucht van allen die weten dat ze het niet alleen redden en die zich toewenden naar elkaar en naar God.

Zo is zij haar weg gegaan ten einde toe, de weg van de liefde, de weg van de ontmoeting van mens tot mens, en van de mens met God. En zo heeft God haar weg bevestigd door haar bij zich op te nemen in zijn Grote Liefde, waar wij ook eens mogen zijn.

Dat wij door het geloof van Maria geïnspireerd mogen worden en samen met haar en haar Zoon mogen werken aan een nieuwe wereld en een nieuwe aarde.

Een wereld van liefde en vrede, waarin mensen er voor elkaar zijn. Dat Maria die vanuit de hemel als een goede en bezorgde moeder naar ons kijkt, ons daarin mag bijstaan.

Hartelijke groet,

Christianne Saris, pastoraal werke