Geachte lezers,

De vijfde nieuwsbrief vanuit Masar-e-Sharif te Afghanistan. Het zal hoogstwaarschijnlijk ook de laatste zijn van mijn hand. Volgende week komt mijn opvolger het gebied binnenvliegen en de week daarop zal ik weer huiswaarts keren.

Het is nu al heel druk op Dutch Mountain, ons Nederlands kamp, maar op het grotere kamp ‘Camp Marmal’ is het ook druk aan het worden, omdat ook de Belgen, de Hongaren en de Duitsers gaan wisselen, dus twee weken lang ‘dubbele’ bezetting. Bij ons is het zelfs zo druk dat er twintig militairen elders moeten slapen. En ze moeten allemaal gewapend rondlopen, behalve de geestelijk verzorgers.

Collega priesters van de Kroaten (links) en de Duitsers (midden).

 

 

 

Poort van Camp Marmal, heel veel hoge drempels!

 

 

 

 

De afgelopen weken heb ik veel vieringen mogen doen, veel gesprekken gehad op mijn kantoor of gewoon even onderweg, maar ook bezig geweest met de adaptatie. Adaptatie wil zeggen dat we proberen te zorgen dat de overgang van Afghanistan naar Nederland iets soepeler verloopt. Je bent ook gewend geraakt aan het ritme alhier en thuis zal je toch een ander ritme aantreffen, want daar zijn veel zaken ‘gewoon’ doorgegaan. Andersom zal het ook voor thuis even weer aanpassen zijn.

Voor mij zal het zijn dat er in huis veel verbouwd is, ik een andere functie ga krijgen in Münster, maar eenieder alhier heeft een eigen verhaal. In een gesprek komen heel veel facetten naar voren.

Nieuw ‘Kamp Kevin’ in aanbouw. Kevin is in Afghanistan omgekomen.

 

 

 

En dan hou je de gewone taken van bewaking, werken aan een nieuw kamp, zorgen dat de vliegtuigen uitgeladen worden (als ze aankomen) en de vele werkbezoeken, waaronder die van VIP’s. Er hangen dus veel schema’s in de gang, waarop je kunt lezen welke diensten je hebt, soms vroeg in de morgen tot en met in de avond.

Ik mag geen diensten doen waar een wapen bij nodig is, zoals beveiliging op het vliegveld, maar er blijft genoeg voor mij over, zoals chaletdienst, de deur open maken als er aangebeld wordt of de bardienst, daarnaast eten bestellen voor mensen die binnen komen en muffins halen als er iemand jarig is (dus erg vaak). Zo haal ik ook mijn talen omhoog, want alhoewel de voertaal Engels zou moeten zijn, doe ik meestal zaken met de Duitsers en stel ik al snel voor om in het Duits het gesprek verder te voeren. Met de militairen van de andere landen spreek ik wel Engels, behalve met de Belgen, want deze rotatie, de groep die vier maanden blijft, komt voornamelijk uit Vlaanderen.

Afgelopen week ben ik nog met het Force Protection peloton naar Shaheen geweest. Ik ga dan met een helikopter heen, samen met de sergeant majoor, die mij ook meteen moet beschermen. Op de terugweg ben ik meegereden door de stad en dat is een hele ervaring. Je komt van alles tegen, grote huizen en krotten, kinderen op weg naar school en kinderen die op een soort van vuilnisbelt spullen lopen te zoeken. Vrouwen in nikaab oftewel helemaal bedekt, maar ook met hoofddoek. Heel veel mannen met wapens en er lopen veel honden los rond, maar ik heb ook een kameel gezien die als huisdier werd uitgelaten. En ondertussen hangt er over heel de stad een waas van smog. Het is niet helemaal gezond, lijkt mij.

Heenweg in de helikopter 

Shaheen

 

 

Masar-e-Sharif uit de lucht gezien, rechts in het midden de Blauwe Moskee, dat is een mausoleum van Ali, een neef van Mohammed.

 

En die rare lucht hebben we ook wel eens op het kamp. Het weer is ook heel veranderlijk aan het worden. De ene week is het boven de dertig graden, de week daarop vriest het bijna en waait het heel hard. De week daarop is het weer bijna dertig graden. Het is maar hoe de wind hier waait, zo blijkt.

Maar nu dus nog twee weken en dan zijn wij weer terug in Nederland. Dan moet wel het vliegtuig gaan vliegen. Ik heb, tot nu toe in elk geval een goede uitzending gehad, heerlijk druk geweest en dat geldt helaas niet voor iedereen hier. En er is veel gesport, ik ben zelfs wat afgevallen.

Hartelijk dank voor de reacties en heel veel groeten uit Masar-e-Sharif, hopelijk tot in Nederland, Jean-Paul

Geachte lezers,

De vierde nieuwsbrief uit Afghanistan. De uitzending is op 2/3 van de tijd en er zijn nog ruim zes weken te gaan. Er zijn al contacten met de mensen die ons gaan opvolgen.

Er zijn ook al veel nieuwe mensen binnengekomen op het kamp, omdat er een kamp naast het onze wordt gebouwd voor de Special Forces, bijvoorbeeld de Commando’s f de Mariniers. Het is dus nu druk hier, maar voor de geestelijk verzorger maakt het niet zo heel veel uit, behalve dat ik nog meer rondjes loop en nog meer koffie drink. Naast het vele sporten, maar ook veel reizen met de helikopter of met het vliegtuig. Dan ga ik naar de andere plaatsen in Afghanistan waar Nederlandse militairen zijn, zoals Shaheen, maar ook Kabul op twee locaties of als er iemand in het ziekenhuis ligt in Bagram. Voor het laatste werd er zelfs voor mij een eigen helikopter geregeld door de Amerikanen. Je mag geen militairen of voertuigen fotograferen, maar vanuit de heli. In het vliegtuig, een C130 zie je niets, dan zit je eigenlijk in de bagageruimte.

Afgelopen week ben ik in Kabul geweest en daar de Duitse eenheid mee gevierd, maar je viert ook gewoon de Kroatische onafhankelijkheid, terwijl er naast de Bosniërs gehuisvest zijn. Heel apart om zo allerlei nationaliteiten bij elkaar te zien. Ook geestelijk verzorgers vanuit allerlei landen, vooral Amerikanen, maar op het kamp in Masar-eSharif, waar ik het meest ben is er een Duitse en een Kroatische collega. Bij de Kroatische priester ga ik vaak naar de Eucharistie en alhoewel ik er niets van versta, weet ik wel waar we zijn. Hij zei heel mooi: ‘Jij doet maar jouw gebeden en dan ontmoeten we elkaar bij de heilige Communie’. We spreken de ene keer Duits met elkaar, de andere keer Engels.

Verder is er vaak een BBQ, hebben we een filmavond,, of wordt er gezamenlijk gesport. Maar ook gepokerd, Bingo gespeeld en naast een valse BiNgo had ik ook een goede en heb een bon gewonnen van de MAK, dat is een restaurant op het kamp, waar je pizza kunt eten op het dakterras met uitzicht op het vliegveld, en in de verte de stad onder ene laag smog, aan de andere kant heb je de bergen en daarvoor Dutch Mountain, het Nederlandse kamp.

Verder heb ik elke week minimaal één bezinning, meestal op vrijdag (de Afghaanse zondag en dan wordt er niet gewerkt), maar soms ook op de zondag (als ik weg ben naar een ander kamp en daar ne bezinning doe). En met een paar militairen zijn we het Lucas-evangelie aan het lezen. Dat zou je niet meteen verwachten, maar door het vele geweld in de omgeving, de afgelopen week meer dan driehonderd doden door geweld, omdat de verkiezingen eraan komen, komen er ook andere vragen bij de militairen. Dat is heel mooi om met elkaar te bespreken naar aanleiding van het Evangelie. En zo kan het zijn dat ik zelfs te weinig muffins heb voor na afloop van de bezinning, bij de koffie.

Verder help ik daar waar het nodig is en ben ik soms met water aan het slepen, allemaal kleine flesjes, omdat we niet uit de kraan mogen drinken. Of helpen met de post sorteren, opruimen van het werkchalet.

En zo zijn we met van alles en nog wat bezig, van korte gespreken tot officiële gesprekken omdat een collega weer terug gaat naar Nederland en dan moet e eerst een gesprek worden gehouden met een zorgverlener en dan ben ik ervan.

Heel veel groeten uit Masar-e-Sharif, Jean-Paul

 

Klik hier voor de brief van kardinaal Eijk n.a.v. zijn recente interview met ‘De Gelderlander’, dat de nodige reacties heeft opgeroepen.

Boodschap van paus Franciscus tweede werelddag van de armen op 18 november 2018.

“Die roepen in nood, naar hen luister de Heer”(PS. 34,7). De woorden van de psalmist worden ook de onze op het ogenblik dat wij geroepen zijn om de verschillende omstandigheden van lijden marginalisering onder ogen te zien waarin zoveel broeders en zusters leven die wij gewoonlijk aanduiden met de algemene term “armen”.

Klik hier voor de gehele tekst van de boodschap van paus Franciscus.

Geachte allen overver, thuisblijvers

Een derde nieuwsbrief van mijn kant. Binnen de eenheid wordt ook een nieuwsbrief gemaakt, maar in deze wat meer ‘eigen’ belevingen.

Er zijn al weer acht weken voorbij en over twee weken hebben we de midterm dag. Dan wordt er een balk door midden gezaagd en dan is de uitzending ‘door midden’. Een rare traditie, maar de balk mocht ik verzinnen en maken. We hebben als NSE (National Support Element) een spin als symbool, met acht verschillende taken (de poten). Dus heb ik met wat houtbewerking en hulp van de Genisten een spin gemaakt, laten verven en opgeleukt met een paar ogen en een groot web.

 

Maar er gebeurt ook wel veel. Er zijn helaas veel slachtoffers te betreuren van het Afghaanse leger en politie. De gewonden komen binnen op de Role2, dat is het ziekenhuis hier op het kamp, en dan moet iedereen meteen aan de slag, ook de militairen die wel wat meer hebben gehad aan opleiding als EHBO. Dat is soms zwaar werk voor ze. Dat bespreken we dan, wanneer het weer wat rustiger is.

Afgelopen week mochten de militairen de poort niet uit vanwege dreigingen van de Taliban. Dit had verband met de cartoonwedstrijd. Dat is vervelend, want dan kunnen de adviseurs en militairen hun werk niet doen. Dan komen ze wat vaker langs bij mij en dat is prima.

En we horen hier behoorlijk veel over aanslagen in het noorden van Afghanistan. Raar dat het relatief dichtbij is, maar op het kamp is het wel rustig. Er vliegen wel wat vaker helikopters over en de bewaking is wat meer, net als de controles. Ik mag niet met een wapen rondlopen (en dat is maar goed ook).

Afgelopen weken is mij vaak gevraagd waarom ik geen wapen heb. Mijn antwoord in een stukje ter overdenking was:

‘Neen, ik mag niet schieten, tenzij het een schietgebed betreft’. Dat is eigenlijk een oude uitdrukking. Een kort gebed dat op elk moment van de dag gedaan kan worden. Een (schiet)gebed of bidden werkt voor mij in elk geval wel. Het geeft tenminste rust en troost.

En toen ik mee mocht met een Dingo was mijn rol duidelijk en werd mij gezegd: ‘Laag blijven en ‘luchtsteun’ geven. Dan doen wij ons werk!’

Ik weet ook wel dat ik mij niet met operationele zaken dien te bemoeien, maar een offensief met schietgebeden kan best wel helpen. Dit zijn dan korte geestelijke verzuchtingen, uitroepen en smeekbedes, niet te verwarren met wat we noemen het ‘achteruit bidden’ wat ook wel ten gehore wordt gebracht als er iets aan de hand is en dit ‘achteruit bidden’ kan wel een afschrikwekkende werking hebben op de omgeving, maar ik wil het niet tot de wapens rekenen.

Schietgebeden horen er, volgens mij, wel bij. Ze zijn kort en duidelijk en met weinig woorden. Of ze verhoord worden en wanneer ze verhoord worden heeft te maken met het richten net als met andere wapens. Waarop richt jij jouw aandacht. Het schieten van schietgebeden heeft niets te maken met raken of missen van een doel, maar veelmeer op de kracht waarmee het gebed wordt afgevuurd …. Een vurig verlangen naar bescherming, kracht, moed en troost.

Verder ben ik bezig met de bezinning voor te bereiden, die ik op de vrijdagmorgen doe, en doe dat inmiddels ook voor de Amerikanen op het kamp naast het onze, dan moet je heel wat poorten door, maar ik word dan gereden!

Uiteraard blijven we ook sporten, telkens komt er weer een sport bij, maar ik doe rustig aan en blijf gewoon fietsen op de hometrainer en soms hardlopen, badminton of volleybal.

Of een ochtend slopen. Er moest een dak uit elkaar en met het juiste gereedschap lukt het zelfs mij wel. Wel een beetje verbrand in de zon, want nu nog is het tegen de 40 graden, ’s nachts koelt het af tot 25 graden. Wel wat koeler dan een paar weken geleden.

En ik heb een mooi project van een BBQ gemaakt, namelijk er een wegkapelletje van te maken. Voordat de militairen de poort uitgaan, kunnen ze een kaarsje opsteken. Ik heb een beeldje opgestuurd gekregen en nu nog een mooi dak en een kastje voor de kaarsjes. En zo gaan de dagen voorbij, met veel gesprekken, met veel ontmoetingen op soms bijzondere plaatsen.

 

 

 

Groet Aal Jean-Paul                                              Masar-e-Sharif, sept 2018

Postadres:
Aalm. Thöni, J.P.W.
V 322701
1 (NLD) RSM NSE11
NAPO 80
3509 VP Utrecht

 

 

Reutum en Haarle vieren 200 jaar kerk

Zondag 16 september viert de geloofsgemeenschap Reutum en Haarle het 200-jarig jubileum van de kerk. Na maanden van intensieve voorbereiding door de jubileumcommissie, de locatieraad en de pastoraatsgroep is het 16 september tijd voor een feestelijk programma. De aankondigingen, speciaal voor deze dag ontworpen door Anita Kamphuis, zijn inmiddels huis aan huis verspreid. Ook schittert op het Kuierplein al enkele weken een sfeervolle banner.

Feestelijk programma

Het feestelijke programma kent meerdere onderdelen. Uiteraard wordt gestart met een plechtige Eucharistieviering om 09.30 uur, waarin vicaris Cornelissen en het pastoresteam van de H. Pancratiusparochie voorgaan. Ook alle koren, bruidjes en de muziekvereniging St. Jozef werken hieraan mee. Tijdens de viering wordt in het Kultuurhoes een passende activiteit georganiseerd voor alle kinderen.

Na de viering is er op het kerkplein koffie en een gezellig informeel samenzijn onder het genot van een hapje en drankje. De muziekvereniging zet hierbij de juiste toon. Bij slecht weer kan worden uitgeweken naar Bays. De kinderen kunnen zich na de viering uitleven tijdens de kinderdisco bij Bays.
Oudere inwoners of diegene die in een verpleeg- of verzorgingshuis wonen en die niet op eigen gelegenheid naar de viering kunnen komen, kunnen een beroep doen op de Zonnebloem voor het vervoer voor zowel heen- als terugreis. tel. 0541 – 670464.

 

Geschiedenis

De jubileumcommissie, locatieraad en pastoraatsgroep hopen veel inwoners van Reutum en Haarle en overige genodigden te mogen begroeten op zondag 16 september. Daarbij zal er ook aandacht zijn voor de rijke geschiedenis die voorafgaat aan dit feestelijke jubileum. Deze gaat zelfs terug tot in de 8ste eeuw.

Toen zou, volgens de overlevering, Marchelm (Marcellinus) al de oudste christenkerkjes in Twente hebben gebouwd. De kerken van Oldenzaal en Ootmarsum zouden de oudste van Twente geweest. Hoe feitelijk deze informatie precies is, kan niet met zekerheid worden gesteld. Wat wel zeker is: aan het begin van de 10de eeuw is er sprake geweest van een oratorium (bedehuis) te Ootmarsum. Reutum en Haarle behoorden toen tot de parochie Ootmarsum en vormden een van de zeventien marken van het richterambt Ootmarsum, dat heel noordoost-Twente omvatte. In die periode moesten de marken hun bijdrage leveren aan de moederkerk (parochiekerk) in Ootmarsum, bijvoorbeeld bij verbouwingen. Een eigen kerk was dan ook een grote wens, waarmee men dan ontheven werd van de verplichtingen ten opzichte van het onderhoud van het kerkgebouw te Ootmarsum. Op 1 augustus 1818 werd de 1ste steen gelegd voor de nieuwe kerk. Iedereen die maar enigszins kon, hielp belangeloos mee met de bouw. Daarnaast was er financiële steun vanuit de overheid, waarbij het ontwerp, de bouw en de controle daarop de goedkeuring moest dragen van de ingenieurs van het ministerie van Waterstaat. Vandaar dat de kerken in deze periode Waterstaatskerken werden genoemd. Reeds in januari 1819 werd de 1ste Heilige Mis gelezen in de nieuwe kerk. De kerk kreeg, evenals de moederkerk in Ootmarsum, de beschermheiligen Simon & Judas. In strijd met de verwachtingen kreeg Reutum niet onmiddellijk een eigen pastoor. Pas na de dood van pastoor Jochems van Ootmarsum in 1832 werd pastoor Johannes Henricus Mollink uit Weerselo de 1ste eigen pastoor voor de parochie Reutum en Haarle (op 12 oktober 1832) en werd het hiermee een zelfstandige parochie. Ruim een eeuw later was het de toenmalige pastoor Van Benthem die zich bij het Bisdom Utrecht sterk maakte voor de bouw van een nieuwe kerk met pastorie. Hij werd met recht de bouwpastoor genoemd. De oude primitieve Waterstaatskerk voldeed al lang niet meer aan de eisen die men aan een Godshuis mocht stellen en was bovendien veel te klein. Na jaren van ‘onderhandelen’ (vanaf 1919) kwam op 25 oktober 1952 vanuit het bisdom de definitieve toezegging binnen tot aanbesteding en bouw van de huidige kerk. Er werd toen nog geen goedkeuring gegeven aan het bouwen van een nieuwe pastorie. Op 19 april 1953 werd de 1ste steen gelegd, waarna op 6 mei 1954 de consecratie van de kerk volgde door aartsbisschop mgr. Alfrink. Tien jaar later, in 1964, is alsnog de nieuwe huidige pastorie gebouwd.

Al met al een mooi stukje historie. De jubileumcommissie, locatieraad en pastoraatsgroep van Reutum en Haarle hopen van harte deze gedenkwaardige dag met elkaar, verbonden als geloofsgemeenschap, op een mooie en gezellige manier te vieren.

Wie gaat er bakken voor Pancratiusdag?

“De lekkerste koffie is de koffie na de viering”, zeggen we wel eens tegen elkaar.

Op Pancratiusdag op zondag 2 september aanstaande , is er uiteraard ook koffie en thee na de viering. Toch hoort er op zo’n dag wat lekkers bij . Dit jaar willen we, net als twee jaar geleden, mensen uit de parochie vragen om iets te bakken voor deze gelegenheid. Een taart, een cake of koekjes. Kinderen zijn ook van harte uitgenodigd om mee te doen. Zij ontvangen dan als dank een kleine attentie.

In verband met de komende zomervakantie willen wij deze vraag nu alvast aan u voorleggen. U kunt zich opgeven bij Yvonne Kroeze van ons centraal secretariaat:

y.kroeze@hpancratius.nl

Mede namens de Pancratiuscommissie

Pastor Christianne Saris