De kerstboom en de kerststal zijn weer opgeruimd, de oliebollen zijn opgegeten, het nieuwe jaar is al weer een paar weken oud. Alles gaat weer zijn gewone gang.

‘Alles gaat zijn gewone gang?’! Het kan betekenen: ik heb mijn draai weer gevonden, alles loopt weer zo als ik het gewend ben. Maar dan kan het gevaar ontstaan dat de gewone gang van zaken ook een sleur gaat worden, wanneer er geen plaats is voor verwondering. En juist de verwondering maakt het leven mooi en boeiend.

In januari zijn de nachten lang, donker en soms ook heel koud. Dat is gewoon! Maar juist dan, wanneer het helder en koud is, kun je je verwonderen over de vele fonkelende sterren, over de grote van ons heelal.

Grootvader Toon loopt met zijn kleinzoon Thijs aan de hand over het veld. Het is al laat in de avond en het weer is helder. Aan de hemel zijn ontelbare sterren te zien. De ene ster fonkelt nog mooier dan de andere. Plotseling vraagt Thijs; “Opa, waarom zien we de sterren overdag niet?”

Opa Toon moet even nadenken en het wordt stil. Dan zegt Toon, “nou, overdag schijnt de zon en de zon geeft heel veel licht, veel meer dan de sterren, daarom kun je overdag de sterren niet zien.”

“Maar waar komt het licht van de sterren dan vandaan opa?”, vraagt Thijs weer. Wat een nieuwsgierig kind, van wie heeft hij dat toch, denkt Toon. Maar zegt dan: “Je weet toch Thijs dat God in de hemel woont, en toen God de aarde schiep heeft Hij gaatjes in de hemel gemaakt zodat wat licht van Zijn heerlijk op aarde kan stralen.” Nou, Als ik God was”, zegt Thijs, “dan zou ik de gaatjes groter gemaakt hebben. Het licht van de sterren is nauwelijks te zien.”

Thijs heeft gelijk, het licht van de sterren is nauwelijks te zien, We gaan er vaak ook aan voorbij, door alle drukte dat ons leven met zich mee neemt. Gods licht is net als het licht van de sterren, nauwelijks zichtbaar in de wereld van alle dag. Pas wanneer je echt kijkt, kijkt in het gelaat van je medemens, dan sijpelt iets van Gods licht door, omdat elk mens geschapen is naar Zijn beeld en gelijkenis.

God zien in elk mens, vraagt om verwondering en maakt elke dag weer nieuw.

Pastoor Hans Hermens

Samen nieuwe wegen gaan in 2023

 

We staan aan het begin van een nieuw jaar. Wat zal het ons brengen?
We weten het niet. Hoe gaan we het jaar in? Met hoop en verwachting?
Of zien we wel hoe het gaat?
Het is niet eenvoudig om de juiste weg te vinden in deze tijd.
De weg naar vreugde en vrede.
We  kunnen ons laten inspireren door het verhaal van de drie Wijzen,
dat we hebben gelezen in het weekendvieringen van 7 en 8 januari.
De Wijzen zijn mensen die op zoek zijn naar een zinvol en betekenisvol bestaan.
Zij zien een bijzondere ster aan de hemel, en weten dat er een bijzonder Kind is geboren. Zij treden uit het bekende leven en begeven zich op weg. De ster is niet altijd zichtbaar, ze komen op een dwaalspoor terecht.  Maar ze houden hun doel voor ogen houden en zijn standvastig. Vervolgens zien ze de ster weer, die hen naar het Kind leidt dat hen vervult van vreugde.
Het verhaal van de Drie Wijzen is een verhaal over ons. Het laat zien dat, met vallen en opstaan, Gods licht nog steeds te vinden is. Namelijk als we het oude achter ons durven laten en nieuwe wegen durven gaan. Met het leven van het Kind in de kribbe voor ogen. De weg van de compassie, de zorg voor elkaar, de verbinding, de betrokkenheid.
Dat we die weg, net als de Wijzen, samen mogen gaan. Want we zoeken allemaal hetzelfde licht in het donker. En we hebben allemaal hetzelfde visioen voor ogen van een vredige wereld waarin het goed is met elkaar. Dat we gastvrij mogen zijn voor de mensen die we op onze weg tegenkomen. Dat we tijd en aandacht mogen hebben voor onze buren, collega’s, vrienden, geloofsgenoten, maar ook mensen die in ons land hun toevlucht zoeken.
Dan bouwen we aan levendige gemeenschappen en gaan we begaanbare wegen. Dat het een gezegend en vreugdevol jaar mag worden vol met mooie ontmoetingen en betekenisvolle momenten!

Hartelijke groet,

Pastoraal werker Christianne Saris

Beste parochianen,

Sinterklaas vloog over de daken, de pieten leverden de laatste cadeaus af, de eerste kerstverlichting schitterden in onze huizen en tuinen. Het was ook nog advent, we zouden het bijna vergeten. Advent: bezinnen en voorbereiden op kerst. De decembermaand is een drukke periode, wat moeten we allemaal plannen, waar willen we naar toe? De kerstconcerten, of naar welke kerstmarkt, of gaan we in Duitsland naar de kerstmarkt, de kerstmiddagen van ons werk, de kerstborrel. De keuze is overweldigend, misschien wel teveel. Zo ben ik deze weken doorgekomen, er kwam veel op mij af. Tussendoor nadenken over kerstvieringen, vieringen voorbereiden, voor kerst een aantal huisbezoeken afleggen.

Ik word wakker als ik aan het bed van een parochiaan zit in de 1e week van de advent, een vrouw die in de laatste fase van haar leven is beland. Er vindt een bijzondere ontmoeting plaats het gaat over haar leven, het leven loslaten, dankbaar zijn. Ik word wakker als ik op bezoek kom bij een parochiaan: voor mij hoeft het niet meer, ik ben eenzaam!

Advent en kerst is druk met vele activiteiten, van concert tot aan kerstmarkt, van een borrel tot aan kerstavond samen vieren in onze kerken. We gaan door tot we aan de kerstmaaltijd zitten, dan gaan we het oude jaar uitluiden.

Advent en kerst is tijd van ontmoeten, ik hoop dat we de warme ontmoeting met mensen niet vergeten. Een moment dat we elkaar de handen vast houden en elkaar in de ogen kunnen kijken, de glinstering van kerst kunnen zien. Dat wij ondanks het drukke leven onze medemensen niet vergeten, mensen die vragen om nabijheid.

Ik wens u uiteraard ook een goede voorbereiding toe op kerst, in alles wat u doet en samen oppakt aan activiteiten. Dat hoort ook in deze maand december, zonder zou kaal zijn. Geniet van de gezelligheid en wat op u pad mag komen.

Namens ons pastoraal team en parochiebestuur wensen wij u fijne dagen, wij hopen van harte dat wij u welkom mogen heten in onze kerstvieringen. De kerststallen staan inmiddels in de kerken, de kerstverlichting brand, koren bereiden zich voor op kerst, dat doen wij samen met vele vrijwilligers. Samen willen wij als parochie kerst vieren. Wij wensen u zalig kerstmis.

Hartelijke groet,

Diaken Bert Huitink

Advent, een nieuw begin.

Met de advent beginnen we weer aan een nieuw kerkelijk jaar. En zo maken we weer een nieuw begin. Dit nieuwe begin  wordt voor mij wel heel concreet. Opnieuw beginnen in een nieuwe parochie. De mensen, de gebruiken, de nieuwe plekken leren kennen. Natuurlijk mag ik ook mijn ervaringen meenemen wat ik de afgelopen 19 jaar als pastor heb mogen leren. Maar een nieuw begin vraagt altijd om nieuwe perspectieven, nieuwe gezichtsvelden.

Advent, een nieuw begin, maar ook een tijd van bezinning en bekering. We worden in de weken van de advent opgeroepen om waakzaam te zijn. Over enkele weken vieren we dat God mens geworden is, dat Hij ons zeer nabij is gekomen in die ene Mens Jezus Christus. Hem toelaten in het diepst van ons bestaan, vraagt ook om, waakzaamheid, om bezinning en bekering. Advent, we worden nu geroepen om daadwerkelijk mens te worden. Dat wil zeggen om door alle sleur en vanzelfsprekendheid heen, met een  ander perspectief naar de werkelijkheid van alle dag te zien, niet wachten en afwachten, maar waakzaam te zijn in het leven van alle dag, zodat daadwerkelijk een nieuw begin mogelijk is. Dat vraagt van ons om een ander gezichtsveld. Zodat een nieuw begin mogelijk kan worden.

Durf je leven te leven. Breek de muren om je eigen bestaan af, wacht niet af. Maar laat je raken, laat je diep raken door de naasten om je heen, dan klinkt misschien het besef door dat God niet veraf is maar Hij je nabij komt omdat Hij mens geworden is. God komt niet van boven uit de hemel naar beneden, Hij komt in de eerste plaats tot ons in de mensen die wij ontmoeten.

Een vrouw had op haar verlanglijstje voor sinterklaas geschreven dat ze zo’n heimwee had naar de tijd van weleer. De tijd van toen zij nog kind was. Ze herinnerde zich de warme en mooie sinterklaasavonden. Nu was ze alleen in een grote stad. Ze wenste dat ze het kinderlijke gevoel van haar kinderjaren weer terug mocht vinden. De avond voor Sinterklaas liep ze langs de grachten. Diep in haar binnenste leek ze de stem van Sinterklaas te horen. Het kinderlijke gevoel van weleer vind je nooit meer terug. Blijf niet op je kamer, steek niet daar een kaars aan, en schrijf daar geen droefgeestige gedichten over de tijd van toen. Dat maakt het allemaal nog erger. En het is ook makkelijk. Maar doe als ik ga naar de mensen en doe goed. Dat maakt je gelukkig en doet je leven.

Ontmoet de ander en laat je zien, om zo een mens onder de mensen te zijn, een teken zelfs van Gods uitdelende liefde. Zo wordt elke dag een nieuw begin, met nieuwe kansen en nieuwe hoop.

God is mens geworden dat vieren we met Kerstmis, God is ons heel nabij gekomen in een Kind, in een Mens, zodat wij ook mens worden, oprecht mens, zoals God ons heeft bedoeld. Beeld en gelijkenis van Hem. En daarin is dat Kind, die Mens, onze Weg, de  Blijde Boodschap zelf, Jezus Christus.

Pastoor Hermens

 

Kaars behorende bij het jaarthema “Licht”

Beste mensen,

In de viering op Pancratiusdag is aangekondigd dat het pastoraal team voor het pastorale werkjaar het thema “Licht” heeft gekozen. “Licht” staat dan voor bemoediging en hoop in deze tijd. Bij de keuze van dit thema heeft het team zich laten inspireren door de positieve boodschap van ons christelijk geloof. Namelijk dat het Licht het zal winnen van de duisternis. Op Pancratiusdag is ook gezegd dat er een kaars zou komen voor iedere geloofsgemeenschap, ter herinnering aan het jaarthema en als oproep dat wij een teken van Licht mogen zijn voor elkaar. Tijdens de bedevaart in Kevelaer, op het feest van Allerheiligen, is een geschikte kaars gevonden.  Op de kaars staan verschillende symbolen. Twee ervan verwijzen naar Jezus. Het eerste symbool:  de X en de P, zijn de eerste twee letters van het Griekse woord Christos. Alhoewel het symbool geen letterlijk kruis is, verwijst het er wel naar. Het tweede symbool, de vis,  was een geheim teken voor christenen ten tijde van vervolgingen. In het Grieks schrijf je vis als ICHTUS. Het woord wordt gevormd uit de beginletters van “Jezus, Gods Zoon en Redder”. Als derde symbool zien we een duif. De duif staat voor de Heilige Geest, de kracht van God, die in ieder mens werkzaam kan zijn. Naast de symbolen zien we staan: “Ich glaube”, ik geloof. Al met vertelt deze kaars een heel verhaal. Dat deze kaars ons mag verbinden met Gods Mensenzoon waarvan wij de geboorte over een zestal weken vieren. Hij die wij mogen zien als Redder van mensen, door trouw te zijn aan de Liefde en de Compassie. Dat deze kaars een beroep mag doen op de Heilige Geest in ons, om zelf een teken van geloof, hoop en liefde te zijn voor onze medemens.

Deze kaars kan aangestoken worden vanaf Advent tot en met Maria Lichtmis,  in de veertigdagentijd tot en met Pinksteren en in de meimaand. Daarnaast op andere geëigende dagen. In de loop van de komende weken worden de kaarsen, nadat ze door pastoor Hermens zijn gezegend, naar de geloofsgemeenschappen gebracht. Dat ze ons mogen helpen het Licht te blijven zien en zelf Lichtdragers te zijn!

Hartelijke groeten,

Pastoraal werker Christianne Saris

 

Vormselweekend.

We kijken als parochie terug op een mooi vormselweekend. Dit begon vrijdagavond 28 oktober. Deze avond was de kennismaking met de Vormheer hulpbisschop Mgr. Woorts. De Vormheer vertelde over zijn leven en geloof, hoe zijn geloof was gegroeid, priester en hulpbisschop was geworden. In totaal werden dit weekend 88 kinderen gevormd verdeeld over twee vieringen. Zaterdagmiddag in de kerk van Fleringen, zondagmorgen in de kerk van Geesteren. Beide vieringen waren de kerken goed gevuld en beide vieringen waren betrokken vieringen. Wij kijken als werkgroep met een goed gevoel terug op de vieringen.

Inzet voor een goed doel.

De vormelingen hadden bij de startdag €5,00 ontvangen, met dit bedrag hadden ze de opdracht mee gekregen om er meer van te maken met hun eigen talenten. Hoe maak je meer van €5,00 en hoe kun je geld verdienen? Daar mochten ze over nadenken en de mouwen uit de handen steken.  De € 5,00 moesten ze terug geven aan de parochie, de opbrengst, het verdiende geld gaat naar de PCI, de Parochiële Caritas Instelling.

De Caritas is er om mensen, om gezinnen te helpen die in de knel komen, in onze huidige samenleving zijn er mensen die in financiële problemen komen.

De vormelingen hadden hun best gedaan. Er werd tijdens de Vormselviering een cheque van €1225,32 overhandigd aan de PCI. Een pluim voor onze vormelingen. Wij willen hiermee onze vormelingen bewust maken hoe ze een ander tot hulp kunnen zijn, hoe ze diaconaal betrokken kunnen zijn.

Rock Solid.

Wanneer zien we vormelingen terug in onze kerk? Vele jongeren zeggen de kerk is saai, is niet uitnodigend. Onze parochie heeft een uitdagende kerk en dat is Rock Solid. Bij Rock Solid komen jongeren 1x per maand samen voor verdieping, dat doen we op verschillende manieren. Wij hopen dat de Vormelingen komen kennis maken met Rock Solid.

Dank.

Tijdens de vormselvieringen werd er woorden van dank uitgesproken, graag wil ik dit nogmaals doen in dit artikel. Dank aan de werkgroep, koren, fanfare, kosters, hulpouders, dank aan een ieder die heeft geholpen.

Werkgroep.

Een goede Vormsel werkgroep blijft noodzakelijk, er gaan enkele vrijwilligers stoppen, zij hebben meer dat 10 jaar het vormsel voorbereid en in de werkgroep gezeten. Wij hopen van harte dat er nieuwe mensen gaan opstaan voor de Vormselwerkgroep. In onze parochie hebben wij inmiddels een parochiële werkgroep die het vormsel samen voorbereid, vele handen maken licht werk. We hopen dat mensen zich spontaan gaan aanmelden voor deze werkgroep. We zoeken voornamelijk vrijwilligers uit Vasse, Tubbergen en Langeveen, uit overige locaties zijn vrijwilligers van harte welkom. Het is een bepaalde periode van het jaar dat wij hier mee bezig zijn, wie staat erop?

Belangstellenden kunnen contact opnemen met Diaken Bert Huitink B.huitink@hpancratius.nl

Hartelijke groet,

Diaken Bert Huitink

Barmhartigheid als sleutel voor een vreedzame wereld

De maand oktober is Mariamaand . In deze maand mogen we ons laten inspireren door wat Maria uitdraagt. Eén van de namen van Maria is :“Moeder van barmhartigheid”. Als moeder van Jezus en moeder van alle christenen, staat ze dicht bij God en dicht bij mensen. We mogen bij haar een zorgzame liefde ervaren die van God komt. In het danklied (het Magnificat) drukt Maria haar geloof uit dat Gods barmhartigheid de wereld verandert tot een heilzame plaats voor alle mensen.  Dat is voor ons een troostend perspectief in een tijd waar velen tegenover elkaar lijken te staan en waar nog veel onrecht plaats vindt. Het is dus zaak dat wij ruimte maken voor barmhartigheid of compassie in ons leven.

De Britse schrijfster Karen Armstrong heeft dit in 2008 onder de aandacht gebracht in een lezing. Zij sprak de wens uit dat er een beweging zou ontstaan die zich sterk zou maken voor meer compassie tussen de mensen. Ze raakte velen met haar oproep en eind 2009 was er een beweging en een “handvest voor Compassie”, opgesteld door denkers uit het christendom, jodendom, islam, confucianisme, hindoeïsme en boeddhisme. Het handvest is in 32 landen gelanceerd en gebaseerd op de gulden regel “Wat Gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”. Het is bedoeld om wereldwijd mensen en groepen te stimuleren tot vreedzaam en humaan samenleven. Inmiddels hebben miljoenen mensen er hun handtekening onder gezet en honderden organisaties zich aangesloten bij die beweging.

In het handvest staat dat “compassie de drijfveer is om ons onvermoeibaar in te zetten voor het verzachten van het leed van onze medeschepselen en om ieder mens te behandelen met waardigheid en respect” . Zo kan compassie gemaakt worden tot een “duidelijke, lichtende en dynamische kracht”.

Zo te zien, heeft het handvest nog niets aan actualiteit ingeboet en kan het ons helpen, om in navolging van Maria, barmhartig te zijn om zo samen te bouwen aan de wereld van morgen. Dat wij elkaar daarbij mogen inspireren.

Christianne Saris, pastoraal werker

Beste mensen, beste parochianen,

Woensdag 14 september jongstleden heb ik in dankbaarheid afscheid genomen van de H. Pancratius parochie. Dertien jaar mocht ik samen met velen van u het geloof handen en voeten geven,
in het bijzonder in de diaconie. Dankbaar ben ik dat ik de mogelijkheid heb gekregen om een prachtig diaconaal magazine te laten maken om te laten zien hoe de diaconie in de parochie centraal staat. Het laat zien wat er van de kerk uit gaat als de kerk uitgaat. Ga daar in Gods naam mee door.

Dankbaar ben ik voor het gekregen vertrouwen van velen van u in periodes van vreugde, van verdriet, van onzekerheid, van uithouden, van perspectief blijven houden op de toekomst, hoe onzeker die misschien ook is.

Een blik, een knipoog, een glimlach zegt in bepaalde situaties genoeg. Woorden zijn niet altijd nodig om te weten wat er wordt bedoeld. Vele van deze momenten zijn er in de afgelopen jaren geweest, ook tijdens mijn afscheid. Het ontroerde mij.

Velen van u waren aanwezig tijdens het afscheid in de kerk en bij Kottink. Ik wil u allen danken voor al die mooie woorden, de gedichtjes, de wensen, de cadeaus die ik mocht ontvangen. Dank ook voor de kaarten en woorden van al die mensen die er om wat voor reden niet bij konden zijn maar op deze wijze lieten weten dat zij mij het beste wensen.

Een deel van de giften die ik heb ontvangen zal ik overmaken naar het Liliane fonds. Een fonds dat ervoor zorgt dat gehandicapte kinderen weer mee kunnen doen en een toekomst kunnen opbouwen.

Dank aan kerkelijke en maatschappelijke organisaties buiten de parochie met wie er altijd een goede samenwerking en verstandhouding is geweest.

Heel veel dank aan mijn collega pastores, aan het centraal secretariaat en aan het parochiebestuur, dat ik de ruimte heb gekregen om het pastoraat zo in te vullen om dat Rijk van God  hier en nu gestalte te geven. Ik kan terugkijken op dertien goede jaren in de H. Pancratius parochie.

Vanaf 1 oktober sla ik een nieuwe weg in. Ik ga, zoals u weet, als geestelijk verzorger werken in TriviumMeulenbeltZorg (TMZ).

Tot slot: de H. Pancratius parochie met al haar parochianen heeft voor altijd een plekje in mijn hart.

Lieve groeten,

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.

 

 

Een nieuw werkjaar gaat beginnen, het nieuwe werkjaar is eigenlijk al begonnen, als de scholen beginnen dan begint het leven in de parochie, gaan verenigingen weer van start, alles gaat weer beginnen. Je hoort vaak dat mensen opstartproblemen hebben, op gang moeten komen. Zelf had ik dit jaar opstartproblemen, na de vakantie begon ik ‘anders’ dan andere jaren. Hoe kwam dat?

De veranderingen in het pastoraat team zorgen voor onzekerheden. Twee collega’s van ons pastoraal team, pastores Pikkemaat en Meupelenberg, gaan onze mooie parochie verlaten. Dan denk je: er blijft een klein team over, hoe verder, komen er nieuwe collega’s, wat staat ons te wachten? Met deze onzekerheden begon ik na de vakantie, het was dit jaar anders beginnen.

Op het moment dat ik dit artikel schrijf  weten we nog niet hoe het verder zal gaan, er wordt gewerkt aan ons pastoraal team. Er zal in de loop van het najaar een nieuwe pastoor komen, er zal mogelijk geen nieuwe vacature voor pastoraal werker Jacqueline Meupelenberg worden uitgezet. Het is allemaal onzeker hoe ons team eruit gaat zien. Momenteel en de rest van dit kalenderjaar moeten wij het doen met de riemen die wij hebben.

De parochie is niet alleen van een parochie bestuur, een pastoraal team, beheer commissie en pastoraatsgroep en werkgroepen en centraal secretariaat, de parochie is van ons allemaal.  Wij hebben veel vrijwilligers met de nodige kwaliteiten, zij hebben veel in hun marche en doen veel. Veel werkzaamheden zullen voorlopig zonder pastorale begeleiding moeten gaan plaats vinden, er zullen mogelijk werkzaamheden moeten worden overgenomen door nieuwe vrijwilligers.

Dat zegt veel over de toekomst, pastorale team gaan niet groter worden, ze worden kleiner of het werkgebied van pastores gaat groter worden.  Onze parochie staat voor een nieuwe uitdaging!

Wij gaan door, wij vragen u van harte om begrip te hebben voor de situatie waar wij inzetten, als wij  pastores ‘nee’ moeten zeggen is dat niet zonder reden. Wij hopen op ondersteuning, onze vrijwilligers zijn volop in beweging, wij hopen van harte dat er nieuwe mensen opstaan om te helpen waar dat nodig is.

Ondanks de onzekerheden wensen wij u een goed, geïnspireerd en mooi werkjaar toe.

Hartelijke groeten,

Diaken Bert Huitink.

Zoals u hebt kunnen lezen vindt op vrijdag 26 en zaterdag 27 augustus de jaarlijkse bedevaart van de Oost Twentse Broederschap naar Kevelaer plaats. Er gaan 200 mensen mee uit de drie parochies van Noord-Oost Twente ( parochie Lumen Christi,  Plechelmus Parochie en H. Pancratius Parochie). Mensen gaan met de bus, maar ook met de fiets en zelfs lopend. Wie is meegegaan, komt vaak heel voldaan en tevreden terug en er is een grote kans dat men in de komende jaren weer meegaat. Hoe zou dat kunnen komen?

Wie op bedevaart gaat, verlaat het eigen huis en de dagelijkse beslommeringen om samen met anderen op weg te gaan naar een plaats waar God meer nabij komt.  Er is ruimte om met elkaar het leven te delen. Door het samen optrekken, de vieringen, en de sociale activiteiten groeit verbondenheid met elkaar.

Het biddend samen zijn op een plaats waar Maria is verschenen of waar mensen een teken hebben gekregen om een kapel te bouwen, geeft het verblijf en het gebed nog meer glans en diepte.

Zo worden zowel de sociale kant als de spirituele kant van het menszijn gevoed. De saamhorigheid doet veel goed, maar ook de inspiratie vanuit de vieringen en het gebed. Dit maakt dat mensen een bedevaart als een zeer aangename tijd ervaren en gesterkt weer naar huis keren.

Los van een bedevaart naar een bepaalde plaats, zouden we als christenen ons leven ook als een bedevaart kunnen zien. We zijn immers voortdurend onderweg en kijken uit naar de ontmoeting met elkaar en met God. We proberen niet enkel op te gaan in ons eigen individuele leventje, maar proberen met elkaar ook te bouwen aan de wereld zoals God die bedoeld heeft . Dat is in deze tijd nog niet zo eenvoudig, we stuiten dan op moeilijke vraagstukken. Dat vraagt wijsheid, een wil om goed af te stemmen en veel geduld. Dat wij, waar we ook vandaan komen en hoe verschillend we ook zijn, open blijven staan voor elkaar, kracht blijven vragen om het goede te doen en samen een goede weg naar de toekomst mogen vinden.

Hartelijke groet,

Pastoraal werker Christianne Saris