Beste parochianen,

De woorden hierboven stonden op de herinneringskaart van de St. Pancratiuskerk in Albergen, de kerk die gisteren aan de eredienst werd onttrokken. Misschien hebt u online naar de afscheidsviering gekeken. Het was een mooie, waardige en ontroerende viering, waar velen aan hebben meegewerkt en waar vanwege corona helaas maar 30 mensen aanwezig mochten zijn. Indrukwekkend en emotioneel was de slotprocessie waarin de liturgische voorwerpen en het portret van Pancratius werden uitgedragen. ’s Middags was ik in het kerkgebouw dat nu geen kerk meer is: het tabernakel leeg, het altaar ontbloot, de Paaskaars en de Godslamp uitgedragen. Vele Albergenaren en oud-Albergenaren, maar ook parochianen uit andere locaties kwamen die middag om afscheid te nemen van hun kerk. Zij konden overal rondkijken, konden zichzelf of familieleden opzoeken in de doop-, trouw- en overlijdensboeken. Velen deden dat. Ook kon je op de foto op je favoriete plek in de kerk. De fotograaf had het de hele middag druk! Er was een doorlopende PowerPointpresentatie van de kerk vanaf de bouw tot het afscheid. Maar bovenal waren er – veilig op anderhalve meter en met mondkapje voor – ontmoetingen, werden er herinneringen gedeeld, verhalen verteld. Er was emotie, maar ook aanvaarding van het onvermijdelijke en grote waardering voor de manier waarop met alle beperkingen rond corona het afscheid is georganiseerd met inzet van vele Albergenaren.

Sluiting van de kerk is een ingrijpende stap voor alle parochianen in Albergen. Afscheid nemen van je kerk, doet pijn, is een breuk met het vertrouwde en het zal tijd kosten om dat een plek te geven. Zij staan voor de opgave om nieuwe manieren te vinden voor hun betrokkenheid bij elkaar als geloofsgemeenschap, de weg naar een andere kerk als zij willen vieren, nieuwe verbindingen aan te gaan met parochianen uit de andere geloofsgemeenschappen in de parochie.

Ik proefde in Albergen ook een open houding naar de toekomst en de mentaliteit: “we gaan verder, we zetten de schouders eronder”. Een van de ideeën  is om op de plek van de huidige aula een plek voor ontmoeting te creëren. Het koor Cantiamo gaat een samenwerking aan met het koor Cantabilé uit Mariaparochie.

Dat geeft vertrouwen, dat de nieuwe wegen ook gevonden gaan worden. Daarbij hebben zij zeker ook de openheid, de steun en de gastvrijheid van de hele parochie nodig. Dat gaat vast lukken!

Hartelijke groet,

Pastoraal werker Annet Zoet.

Beste parochianen,

ikmisoe past in deze tijd van de corona, het komt weg bij FC Twente, een voetbalclub die de supporters mist. In op en rond de Essen, bij de carnaval zag ik het ook verschijnen: ikmisoe, tot volgend jaar 2022. Het is duidelijk dat mensen elkaar missen in deze coronatijd. FC Twente had een mooie actie bij ikmisoe, ze hadden het matchdaypakket. Als de supporters niet naar het stadion kunnen komen, dan komen wij naar de supporters. Een pakket met lekkernijen om te nuttigen bij de wedstrijd die in de huiskamer kon worden gevolgd. Ook menig carnavalsvereniging bood dit aan bij de digitale gala avonden. Mensen proberen in deze tijd betrokken te zijn op elkaar, elkaar nabij zijn.

Stel u voor, de kerk had dit ook aangeboden: geen matchdaypakket maar een ‘ikmisoemispakket’ we hebben kerktv, thuis was de viering te zien. Het pakket zou bestaan uit het misboekje, de communie en een koek voor bij de koffie na de viering! U kunt niet naar de kerk, de kerk komt naar u toe!

Was dit een kans voor de kerk geweest, hebben wij een kans gemist met het aanbieden van een pakket? Het was gedeeltelijk haalbaar geweest, communie in een ikmisoemispakket was niet mogelijk.

Toch komt de kerk nog steeds naar parochianen toe, in een bezoek, via jongeren met een cake actie, via de kerktv samen vieren, kinder en jeugdkerk met een kleurplaat, diaconaal zijn wij nabij. De kerk wil in de samenleving staan, en dat doet de kerk waar dat kan. Dat klinkt dubbel nu de kerk van Albergen aan de eredienst zal worden onttrokken. Meerdere kerken aan de eredienst zullen worden onttrokken in onze parochie Hoe moet de kerk aanwezig zijn in onze dorpen? Wekelijks staat er een artikel in de krant, of komt er een reactie via lezers over kerksluitingen. De artikelen en reacties gaan over gebouwen, de kerk dat zijn mensen met hun geloof. Als de kerk in de samenleving wil staan dan moeten juist de mensen elkaar nabij zijn. Ikmisoe gaat over mensen, supporters, parochianen, het gaat om nabijheid en ontmoeting. Gelukkig hebben wij als pastores team besloten om weer samen met parochianen te gaan vieren, wees welkom, wees ook welkom via de kerktv.

Hartelijke groet,

Diaken Bert Huitink

 

 

Op 16 februari aanstaande begint met Aswoensdag de veertigdagentijd.
Een tijd van bezinning en inkeer op weg naar Pasen.
Misschien dat wij daar dit jaar niet zo’n behoefte aan hebben, omdat we al genoeg op onszelf worden teruggeworpen en we al meer dan genoeg “retraite” hebben gehad. Wij hebben eerder behoefte aan samen zijn.
Maar als wij nu eens samen op weg gaan naar Pasen?
En met elkaar nagaan wat wij nodig hebben om gelukkig te worden?
En ons samen afvragen wie of wat ons kracht, ruimte en perspectief geeft?
Het pastoraal team nodigt u daar van harte voor uit.
Met de weekendvieringen staan we stil bij vragen die het evangelie ons stelt in deze tijd.
Met de vastenkalender die op onze website zal verschijnen, bieden wij u inspiratie voor onderweg , met mooie teksten, gedichten, recepten en foto’s.
Met meditaties bij de kruisweg van drie kerken op de vrijdagen in de veertigdagentijd gedenken we Jezus op cruciale momenten in zijn leven en staan we stil bij het kruis op onze levensweg.
Laten we samen op weg gaan en nieuwe energie en levenskracht opdoen.
Laten we samen ontdekken dat we niet alleen zijn en ervaren dat de Levende in ons   midden is.
Dan kunnen we samen met overtuiging Pasen vieren.
Van harte uitgenodigd!

Hartelijke groeten,

Christianne Saris , pastoraal werker