Einde kerkjaar, met afsluiting 1e H. Communie en Vormsel.

Beste parochianen,

Samen hebben wij het kerkelijk jaar afgelopen weekend afgerond, we richten ons nu op de advent, we gaan richting kerst. Het kerkelijk jaar hebben wij de afgelopen twee weekenden afgerond met vier Vormselvieringen. Wij zijn dankbaar dat vanaf oktober kinderen de 1e H. Communie mochten ontvangen, dat kinderen, inmiddels ook jongeren het Vormsel mochten ontvangen. Daarmee hebben wij een eerste inhaalslag gemaakt, we zijn nog niet helemaal bij. Er zijn ook kinderen die dit jaar de 1e H. Communie graag hadden willen ontvangen, door de hoeveelheid kinderen en vieringen is dit naar 2022 doorgeschoven. Daar gaan wij de komende weken mee aan de slag, eerst terugblikken hoe wij kinderen en jongeren hebben voorbereid. Dat was dit jaar anders dan anders, de kinderen die de 1e HC mochten ontvangen zijn in twee woensdagmiddagen voorbereid, de Vormelingen werden op één zondag voorbereid met vier workshops. Kunnen wij de voorbereiding op deze manier voortzetten? Als pastoraal team gaan wij dit de komende weken evalueren. Het pastoraal team vinden wij het belangrijk dat kinderen en jongeren worden meegenomen in hun geloofsontwikkeling. Aan de geloofsontwikkeling van kinderen willen wij aandacht schenken, wij willen gezinnen meenemen in de geloofsontwikkeling. Het ontvangen van de sacramenten is telkens een stap die kinderen en gezinnen gaan zetten. Na het doopsel, na 2 jaar de stap richting de Kinderkerk, na de 1e H. Communie de stap naar de Jeugdkerk, in groep 7 de stap naar Rock Solid Junior, na het ontvangen van het Vormsel de stap richting Rock Solid zetten. De eerste kinderen zien wij doorstromen, kinderen die jaren naar de Kinderkerk zijn geweest zien wij terug bij de Jeugdkerk. Dat is waar wij de laatste jaren, maar ook de komende jaren onze aandacht op willen vestigen. Wij hebben een goede basis gelegd, wij willen de basis die gelegd is verder uitwerken, gaan verdiepen. Daarvoor zijn vrijwilligers nodig die het pastoraal team hierin gaan ondersteunen, helpen ontwikkelen. Dat is voor de toekomst wel een zorg, welke ouders willen zich hiervoor gaan inzetten. Voor de Kinder- en Jeugdkerk, voor Rock Solid Junior en Rock Solid zijn voldoende vrijwilligers. Voor de doopwerkgroepen, voor de werkgroepen 1e Communie en Vormsel is het een zoektocht om nieuwe mensen te krijgen. Voor informatie kunt u contact opnemen met ondergetekende.

Hartelijke groeten,

Diaken Bert Huitink

Verdraagzaamheid

Beste parochianen,

Velen van u weten dat ik een Heraclessupporter ben. Wanneer het even kan en het werk het toe laat, ben ik bij de thuiswedstrijden van Heracles op de tribune te vinden. En met regelmaat kom ik hier ook parochianen tegen, met of zonder kinderen. Supporters die even enthousiast (lees fanatiek) zijn als ik. Prachtig. Maar wat minder prachtig is, dat er steeds vaker sprake is van rellen rondom en in stadions. Het feit dat er door stewards, door politie en de ME opgetreden moet worden, dat er mensen op de eerste hulp van een ziekenhuis belanden en bussen, fietsen et cetera worden vernield heeft mijns inziens niets meer te maken met een voetbalwedstrijd. De onderlinge sportiviteit en de verdraagzaamheid tussen diverse groepen is op zulke momenten ver te zoeken. Maar dit geldt niet alleen voor voetbalwedstrijden. Er zijn volop situaties te benoemen waarin de verdraagzaamheid jegens elkaar op gespannen voet staat. Dat is jammer en zou niet nodig moeten zijn.

Om elkaar beter te begrijpen zou het al kunnen helpen om ons oordeel eens uit te durven stellen en eerst iemand oprecht te vragen naar zijn of haar mening of gedrag. Waarom handelt iemand zoals hij dat doet, of waar komt die andere mening of visie vandaan? Wat ligt daaraan ten grondslag?

De vraag is of wij hier moeite voor willen doen. Daarnaast kunnen we bijvoorbeeld ook checken of ons eigen beeld van bepaalde situaties wel klopt en of de bron van onze informatie waarop wij onze meningen baseren wel betrouwbaar is. Wellicht kan dit een deel van de onderlinge verdraagzaamheid richting elkaar ten goede komen.

Misschien denkt u, waarom schrijf ze dit? Dat doe ik omdat het 16 november aanstaande de internationale dag van de verdraagzaamheid is. Op die dag wordt wereldwijd aandacht gevraagd voor verdraagzaamheid en de noodzaak om respect te hebben voor de overtuigingen en rechten van anderen om vrede te behouden en/of te bewerkstelligen.

Jaren geleden was er een televisieprogramma dat heette: ’Eten bij de buren.’ Buren met verschillende etnische achtergronden gingen uit nieuwsgierigheid bij elkaar op bezoek.
Ze deelden samen de maaltijd en stelden elkaar vragen die ze altijd al hadden willen stellen. Er ontstond begrip voor elkaars cultuur, elkaars standpunten en de diverse levensbeschouwingen. Dat begrip is ook wat ik ons allen toewens in onverwachte situaties of in situatie waarin onverdraagzaamheid hoogtij viert. Dat wij waar mogelijk, het verschil kunnen en willen maken en we elkaar hierin durven bemoedigen en ondersteunen.

Hartelijke groet, Jacqueline Meupelenberg. Pastoraal werker.

 

 

 

 

 

Allerzielen, viering van hoop en perspectief

Herfst. De bladeren vallen. We bevinden ons in een stille tijd. Tijd om te bezinnen en te gedenken. Om stil te staan bij onze dierbare overledenen . Dat doen we op twee november met het feest van Allerzielen. We gedenken hen die ons in leven en in geloof zijn voorgegaan. Wat hebben ze voor ons betekend? Wat hebben ze ons gebracht? Kunnen we zonder hen verder?

Op het feest van Allerzielen mogen wij ons verbonden weten in het gemis van onze dierbaren, de mensen die ons leven de moeite waard maakten.

Maar we zijn ook verbonden in hoop en geloof dat er verbondenheid is over de dood heen. Dat we als mens niet verloren lopen, niet in dit leven en niet na de dood. Dat we ons geborgen mogen weten. Dat er toekomst voor ons is, licht en leven dat blijft.

Misschien zijn we in die gedachte gesterkt door wat onze dierbaren hebben laten horen of zien. Vertrouwen, overgave, of misschien een vredig heengaan. Het kunnen heilige momenten zijn geweest. Momenten die te denken geven over de verbinding van de hemel met de aarde.

In de viering van Allerzielen worden we in die gedachte gesterkt door de teksten en de lezingen, waarin een bemoedigend perspectief wordt aangereikt. Dat onze levensweg niet eindigt in de nacht, maar in een nieuwe dag.

We steken kaarsen aan voor onze overleden, waarmee we willen zeggen dat hun licht zal blijven branden, in ons hart, en ook bij God.

En we ontvangen een handreiking hoe wij verder mogen gaan in dit leven. Namelijk door de weg te gaan van de Liefde, waarin Jezus ons is voorgegaan. Dat is de weg van de verbondenheid, de weg van mens tot mens, de weg die dragende grond geeft, de weg van verbondenheid over de dood heen. Het is de weg van het Leven dat overwint.

Dat we met Allerzielen rust mogen vinden in ons hart en licht op ons pad.

Hartelijke groeten,

Pastoraal werker Christianne Saris

Ademen

Het bedevaartsoord Kevelaer heeft voor dit jaar het motto gekozen “Atme in uns Heiliger Geist”, “Adem in ons, Heilige Geest” in het Nederlands. Pelgrims die eind augustus per auto of per fiets naar Maria, Troosteres van de Bedroefden, zijn geweest, kunnen het zich nog herinneren. En straks op 1 november bij de afsluiting van het bedevaart seizoen, zal dit thema opnieuw klinken.

Het is wel treffend dat juist voor deze spreuk is gekozen, want sinds enige tijd kunnen we weer op adem komen, nadat we diezelfde adem zo’n anderhalf jaar hebben moeten inhouden. Misschien wel anders dan voorheen, zijn wij ons in de coronatijd bewust geworden wat onze ademhaling, proestend en hoestend, kan doen: het kan zelfs leven ontnemen.

Adem en leven horen bij elkaar, maar ook adem, leven en geest horen bij elkaar. Niet voor niets is het Latijnse woord voor adem en geest hetzelfde: spiritus. God blies de adem in Adams neusgaten en zo kwam het leven in hem, maar tevens de geest in hem. ‘Spiritus’ kan zowel adem, ademtocht betekenen als geest, ziel, het diepste innerlijk van de mens. Het is diezelfde Geest, die Maria in blijde verwachting deed brengen en haar maakte tot Moeder van God.

En voor ons? “Adem in ons, Heilige Geest”, voor hen die het gevoel hebben van “ik adem wel, maar ik leef niet meer”. “Adem in ons, Heilige Geest”. voor hen die buiten adem zijn. “Adem in ons, Heilige Geest”, voor hen die geen lange adem hebben of de hete adem in hun nek voelen.

Pastoor Casper Pikkemaat

Beste parochianen,

Van 30 september tot 11 oktober komt de oecumenische klimaatpelgrimstocht door Nederland.

Groene Kerken en Vastenactie organiseren deze tocht omdat we ons bewust zijn van de gevolgen van klimaatverandering wereldwijd. De allerarmsten hebben het meest te lijden. Klimaatgerechtigheid is daarom van groot belang. Zij roepen christenen en kerken met deze tocht op om letterlijk en figuurlijk stappen te zetten. Zo willen ze dat de klimaatpelgrimstocht bijdraagt aan de bewustwording richting christenen over hoe zij kunnen zorgdragen voor de schepping. Elke stem (voetstap) telt. Doe dit samen, want daar zit kracht in.

Hoe kun je meedoen?

Als individu of als groep kun je je aansluiten bij de pelgrimstocht. Hoe groter de groep hoe meer gewicht we geven aan de bescherming van het klimaat, zowel binnen als buiten de kerk. Er worden 11 etappes gelopen. Je kunt je opgeven om één (of meerdere) van de etappes mee te lopen met de pelgrims. Er wordt per etappe een klein bedrag aan servicekosten (2 euro) in rekening gebracht. Op zondag 10 oktober vindt de grote klimaatmars plaats. Iedereen uit heel Nederland kan dan aansluiten bij deze etappe van Amsterdam naar Hoofddorp, met de pelgrimsgroep voorop.

Wat is de route?

30 september: Enschede – Borne (15 km)
1 oktober: Borne – Goor (18 km)
2 oktober: Goor – Colmschate (27 km)
3 oktober: Colmschate – Apeldoorn (22 km)
4 oktober: Apeldoorn – Voorthuizen (27 km)
5 oktober: Voorthuizen – Amersfoort (20 km)
6 oktober: Geen wandeldag
7 oktober: Amersfoort – Zeist (20 km)
8 oktober: Zeist – Maarssen (21 km)
9 oktober: Maarssen – Amsterdam Zuidoost (22 km)
10 oktober: Klimaatmars Amsterdam Zuidoost – Hoofddorp (25 km)
11 oktober: Hoofddorp – IJmuiden (22 km)

Elke etappe is tussen de 20 – 27 kilometer welke dagelijks wordt gelopen tussen 9.00 – 17.00 (m.u.v. etappe 1, die start in de middag).

Deze klimaatpelgrimstocht startte in augustus in Polen. Ongeveer 30 pelgrims zijn vanuit daar op weg naar de 26ste Wereld klimaatconferentie in Glasgow in november. Onderweg vragen ze aandacht voor het klimaat.
De pelgrimstocht wordt in Nederland georganiseerd door Vastenactie en Groene Kerken in samenwerking met plaatselijke kerken.

  • Loop een etappe mee met de pelgrims. Meld je hiervoor aan via www.vastenactie.nl of via onderstaande link. Per dag kunnen er maximaal 60 personen met de pelgrims meelopen.
  • Onderteken de klimaatpetitie. De pelgrims nemen een petitie mee op hun tocht door Nederland. Je kunt deze petitie zelf ondertekenen of namens jouw kerk. Zie de website www.vastenactie.nl of onderstaande link.

IK LOOP MEE                   IK TEKEN DE PETITIE

 Door middel van de  pelgrimstocht en de klimaatpetitie worden regeringsleiders opgeroepen om zich sterk te maken voor een duurzame toekomst en te komen tot een rechtvaardig klimaatbeleid. Aandacht hiervoor wordt van harte aanbevolen.

Hartelijke groet,

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.

Beste parochianen,

Na de lange corona pandemie zijn de voorbereidingen op de 1e H. Communie en Vormsel weer begonnen. De werkgroepen en ook het pastores team hebben voor de komende maanden een flinke inhaalslag te maken. Wij zijn blij dat het weer mogelijk is, fysiek kinderen voorbereiden waar ze zolang op hebben moeten wachten.

We gooien het over een andere boeg, we gaan kinderen anders voorbereiden, wij draaien een pilot. De kinderen voor de 1e H. Communie worden op twee woensdagmiddagen voorbereid. Ze gaan op ontdekkingstocht door de kerk met de kerkpuzzel, wij leren ze het kruisteken maken, en het bidden van het onze vader. De 2e middag gaan de kinderen wederom naar de kerk, daar leren wij de kinderen wat wij doen als wij samen komen in de kerk. Als je naar de kerk gaat, ga je op visite, kinderen gaan ook op visite bij opa en oma of bij familie. Wat is het verschil en wat zijn de overeenkomsten! De kinderen werken met een eigen ontwikkeld werkboek met huiswerkopdrachten.

De Vormelingen worden op één zondag voorbereid, niet meer zes lessen op een avond of een middag. Zondag 19 september is de 1e voorbereidingsdag geweest. Wij ervaren dat we moeten concurreren met trainingen en andere verplichtingen waar kinderen naar toe moeten. Een zondag waarin we starten met een opfrisviering, aansluitend gaan de kinderen vier workshops volgen. Een workshop over het koninkrijk van God waarin wij een legeraalmoezenier als gast hebben. Twee workshops gaan over luisteren en gehoord worden, een workshop over elementen van het Vormsel, kinderen spelen een kwartet spel. Bij de laatste workshop gaan ze kennismaken bij Rock Solid het jongerenpastoraat, daarin gaan ze met elkaar ontdekken wat hun talenten zijn. Ook de Vormelingen werken met een eigen ontwikkeld werkboek waarin de workshops staan omschreven.

De afgelopen maanden zijn wij aan de slag geweest om het over een andere boeg te gooien, wij zijn nieuwsgierig hoe dit gaat uitpakken. Wij horen geluiden van parochianen en ook van werkgroepen dat het een minimale voorbereiding is. Wij bieden als kerk meer aan dan deze voorbereidingen. Wij willen kinderen, jongeren en ook gezinnen meenemen in het geloof. Dat doen wij bij de kinderkerk, Jeugdkerk, Rock Solid Junior en bij het jongerenpastoraat Rock Solid.  Er is meer dan alleen de voorbereidingen op de 1e H. Communie en het Vormsel. Wij willen gezinnen, kinderen en jongeren meenemen op de weg van het geloof. Wij ervaren dat wij gezinnen na de communie of Vormsel niet terug zien. Wij maken keuzes, willen onze tijd en energie op de juiste manier gaan inzetten. Deze pilot gaan wij uiteraard goed evalueren.

Wij hopen dat meer gezinnen de aansluiting gaan vinden bij de kinderkerk, bij onze jeugdkerk, bij Rock Solid Junior en bij Rock Solid.

Wij hopen dat u op deze manier geïnformeerd bent over de voorbereidingen op de 1e H. Communie en het Vormsel. Mogelijk heeft u vragen over de voorbereidingen, over keuzes die wij maken. Trek de pastores aan de jas, zij willen uw vragen graag beantwoorden.

Wij wensen de kinderen en de werkgroepen een goede voorbereiding toe op de 1e H. Communie en het Vormsel.

Hartelijke groet,

Diaken Bert Huitink

Oogstdankdag

Beste parochianen,

In  prachtig versierde kerken staan wij in het weekend van 25 en 26 september stil bij oogstdankdag. Het is elk jaar weer bijzonder om  te ervaren hoe vanuit het kleinste zaad de mooiste vruchten, groenten en bloemen tevoorschijn komen. Het lijkt zo eenvoudig, het ploegen, het zaaien en daarna het vanzelfsprekende oogsten maar niets is minder waar. Het is hard werken en de opbrengsten zijn elk jaar weer anders.

Het zijn voor vele boeren inmiddels zware tijden geworden. Strengere regelgeving, minder opbrengsten, steeds maar weer meer en anders moeten investeren. Het ontbreken van een lange termijnvisie voor boeren vanuit de overheid en het uitlekken van een doorberekening van het Planbureau voor de leefomgeving (PLB) over het onteigenen van boeren om de stikstofuitstoot te verminderen zorgt voor veel onrust. Al deze zaken en ontwikkelingen spelen vele boerenbedrijven parten. De vraag is voor hoeveel berdrijven de vruchten nog zoet zijn.

Tegelijkertijd beseffen wij ons als mensen dat er voor niemand zekerheden bestaan. Tijden veranderen, wijzelf veranderen en met voortschrijdende inzichten veranderen ook continu verdienmodellen. Eén ding is wel zeker, eerste levensbehoeften zijn noodzakelijk. Daarom hebben boeren een cruciaal beroep en kan de samenleving niet zonder hen voortbestaan.

De vraag die wij ons allemaal mogen stellen is: ‘Wat zaaien en oogsten wij in ons leven?’ We hebben dromen, verwachtingen, plannen, we werken ze uit en hopen op een goed resultaat, op goede vruchten.

Dat wij delen en zorg dragen, met en voor elkaar. Eenieder geven waar hij of zij recht op heeft. En laten wij allemaal een goede rentmeester zijn voor de schepping.

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker.

 

 

Pancratiusdag 2021 : Een heel goed begin van het nieuwe pastorale werkjaar!

We kunnen terugkijken op een geslaagde Pancratiusdag. De opkomst was goed: veel parochianen kwamen op de fiets naar de Kroezeboom. Alle 350 stoelen waren bezet. Er was een prettige sfeer en een goede aandacht. Het hoogtepunt van de viering bestond uit de presentatie van de symbolen en het bijbehorende verhaal van de geloofsgemeenschappen. In verband met de start van het nieuwe werkjaar  was aan hen de vraag gesteld: Waarin kunt u een licht zijn voor de parochie en met name andere locaties? Waar ligt uw kracht en uw talenten? In hoeverre mogen andere locaties daarvoor een beroep op u doen? En welk symbool past bij uw kracht en talent?  Op die vraag kwamen mooie reacties en bijzondere symbolen , verteld en gepresenteerd door vertegenwoordigers van de geloofsgemeenschappen.

Albergen vertelde dat het sluiten van de kerk, niet het einde van de geloofsgemeenschap heeft betekend. Er werd gewerkt aan een nieuwe gebedsruimte en Mariakapel. Men heeft gastvrijheid ervaren bij andere geloofsgemeenschappen. Men wilde een helpende hand reiken aan andere geloofsgemeenschappen die met sluiting te maken zouden krijgen. Het licht was kleiner geworden, maar niet gedoofd. Het symbool was een foto van het interieur van de kerk voor sluiting en een kaars dat het licht nog brandde. “Aanvaard was is, laat los wat was, omarm wat komt”

Fleringen vertelde over hun positieve en stimulerende instelling die ze, ook in moeilijke tijden hebben uitgedragen naar elkaar. In coronatijd werd niemand vergeten en werden er creatieve oplossingen gezocht om elkaar een teken van leven te geven. Het symbool bestond uit een knapzak waarin een kaarsje zat dat licht, warmte en kracht brengt. Een Christoffel, een noodhelper die ons veilig verder zal begeleiden, ook over grenzen heen, over hobbels en door (diepe) dalen. En een sleutelhanger met de tekst:“ God heeft een sleutel voor elk probleem, soms zie je de juiste alleen niet direct hangen”

Geesteren vertelde over de deuren van de kerk die 365 dagen openstonden voor iedereen en die iedereen uitnodigde binnen te komen. Dat ze daarnaast hechten aan traditionele waarden en normen, dat ze trots waren op de vrijwilligers, een veerkrachtig waren gezien het aantal jonge mensen dat zich inzet en een groot saamhorigheidsgevoel hadden. Iedereen was welkom, ook in de toekomst. Als symbool was er een fotolijstje met een foto van een open deur met een eigen gemaakt gedicht van een open deur.

Mariaparochie gaf aan dat de trouwe, enthousiaste en loyale vrijwilligers de kracht en het fundament waren van de geloofsgemeenschap. Alles was goed geregeld en netjes op orde. Het symbool dat daarbij was een plak krentenwegge, als teken van noaberkracht en een tekening van de kerk.

Reutum gaf aan dat het bericht van de toekomstige sluiting van de kerk veel saamhorigheid en opbouwende energie had opgeleverd in het zoeken naar nieuwe wegen. Men bleef zich op het licht richten. Ze waren trots op de vrouwen die zich voor de kinderkerk van de parochie inzetten, de betrokken ouders die steeds te vinden waren voor de vormselwerkgroep en de grote groep jonge mannen die zich al jarenlang inzetten als acoliet. Het symbool daarbij was een zonnebloem: “Een bloem die trots zich richt naar het licht. Die groeit van de zon en ook best tegen een beetje regen kan. Zo’n bloem die vrucht draagt en niet te beroerd is om het te verspreiden. De zonnebloem: heel gewoon, heel krachtig en niet zomaar kapot te krijgen!”

Tubbergen was trots op het werk in de locatie maar ook op de goede samenwerking in de parochie. Zij hadden gekozen voor een ingelijste cirkel van negen handen.  De betekenis werd aldus verwoord: “We vinden dat we niet alleen als locatie maar ook als parochie goed samenwerken. We reiken elkaar de hand. We nemen elkaar bij de hand als het nodig is. We beschikken samen over scheppende handen. Door elkaars hand te pakken hebben we contact met elkaar. We dragen elkaar op handen om zo samen één parochie te vormen”

Vriezenveen had als symbool turf meegenomen, dat verbonden was aan de plaatsnaam. De eigenschappen van turf passen ook bij de geloofsgemeenschap van Vriezenveen: absorberend, bouwmateriaal, isolatiemateriaal, grondstof, en veerkracht. Zo wil Vriezenveen het vuur en de gemeenschapszin levend houden en blijven bouwen aan de geloofsgemeenschap. Maar ze hebben ook een enorme veerkracht, zoals gebleken is na de brand in 1905 toen de kerk volledig verwoest was. Die veerkracht wensen ze iedereen toe.

Langeveen had als symbool een hanger meegenomen met geloof, hoop en liefde.

Zij gaven aan dat geloof, hoop en liefde de basis is voor de toekomst. Geloof biedt vertrouwen, hoop geeft licht en kracht en liefde is geven en ontvangen. Op deze drie pijlers willen zij , in samenwerking met de geloofsgemeenschappen, bouwen aan onze Pancratius Parochie.

( Vasse was door omstandigheden niet in staat geweest om een verhaal aan te leveren)

Tenslotte vertelde ondergetekende dat het pastoraal team had gekozen voor de symbolen zout en licht als kracht van ons allen , als kinderen van God. Door in deze geïndividualiseerde samenleving te werken aan onderlinge vriendschap en verbondenheid en zorg en aandacht te hebben voor elkaar. Door verbonden te blijven met de positieve boodschap van ons geloof dat het licht en de liefde het zullen winnen. En te geloven dat wij allemaal nodig zijn om dat door te geven. Iedereen kreeg na afloop een zakje met zout en een waxine lichtje, gemaakt door het dames en herenkoor van Mariaparochie.

Na de viering werd er nog gezellig koffie gedronken met een lekkere appelkoek en gingen allen zeer geïnspireerd naar huis.

Vriendelijke groet, pastoraal werker Christianne Saris

Uit de startblokken…

Wanneer begint voor u en jou het nieuwe jaar? De meeste mensen zullen zeggen: op 1 januari natuurlijk, dat heet niet voor niets Nieuwjaar! Maar Joden vieren hún nieuwjaar

op 11 september, en moslims op 12 september. De Chinezen vierden het dit jaar op 12 februari, volgend jaar op 1 februari. Het kerkelijk jaar begint met de eerste zondag van de advent, zo rond 1 december.

Voor scholieren en studenten begint het nieuwe jaar dit jaar eind augustus en gelukkig voor hen met nagenoeg weinig maatregelen omtrent het corona virus. In ieder geval wel een nieuw school- en studiejaar, met nieuwe kansen om je voor te breiden op je toekomst, om onbekend terrein te verkennen en te ontdekken waar je krachten liggen, én je zwakke plekken. Ook sportverenigingen gaan voorzichtig weer van start, hopend op een succesvol jaar, met wie weet promotie naar een hogere klasse. Een nieuw verenigingsjaar breekt aan, waarvan toch ook nog onzeker is wat wel en wat niet ingevuld kan worden. De agenda’s stromen ondanks alles weer vol, voor zover er al geen avonden waren gepland.

Een nieuw begin. Eigenlijk beginnen we zo vaak opnieuw. Je begint een nieuw levensjaar,

start met een nieuwe baan, de baas zegt dat je niet terug hoeft te komen, de dokter

zegt dat de uitslagen goed zijn: een nieuw begin kan betekenen dat je nieuwe kansen

krijgt, maar ook dat je hard aan het werk moet, om ze waar te maken. Ook in de parochie maken we een nieuw begin na de zomer. Een nieuw seizoen, met nieuwe kansen en heel veel uitdagingen! Onze start is gemarkeerd met de viering van Pancratiusdag, dit jaar gelukkig weer onder de Kroezeboom in Fleringen. Sommige activiteiten worden weer als vanouds opgepakt, dankzij de vele vrijwilligers. Andere activiteiten zijn al omgevormd – zoals bij het Doopsel, eerste H. Communie en Vormsel – om de ‘achterstand’ in te halen.

Opnieuw beginnen kan het voordeel hebben, dat je met een frisse blik gaat kijken naar wat je doet. Wat betekent het eigenlijk ‘geloven’? Wat draagt het bij aan mijn geluk? Maakt het mijn leven rijker? Wat betekent het om ‘samen kerk’ te zijn en hoe willen we daaraan vorm geven? Een prikkelend refrein van de profeet Jesaja uit het Oude Testament, die we straks in de Advent weer zullen horen, daagt ons uit: “Blijf niet staren op wat vroeger was. Zie! Ik ga iets nieuws beginnen, het is al begonnen, zie je het niet?”

Pastoor Casper Pikkemaat



 

De school gaat weer beginnen!

Na een vakantie dichtbij of verder weg gaan de scholen weer beginnen. Voor vele kinderen is het spannend, vooral als je voor de eerste keer naar school mag, voor anderen die bekend zijn met hun school en klas zij gaan een groep hogerop. Voor de brugpiepers, de kinderen die naar het voortgezet onderwijs gaan, velen moeten buiten hun dorp naar school. Voor ouders betekent het een eerste stap naar het loslaten. Deze week sprak ik enkele jongeren van Rock Solid, afgelopen jaar geslaagd en zij maken een volgende stap naar het beroepsonderwijs. Voor deze inmiddels jongeren is het een spannende stap. Ik hoorde van jongeren dat zij alleen naar een vervolgopleiding gaan. Dan ga je in je eentje naar een onbekende school en je kent geen medestudenten. Je kunt niet met de fiets, je gaat met de trein. Op kamers wonen ben ik te jong voor zei een van de jongeren, mijn vader kan mij nog niet missen en ik heb het nog heel goed thuis. Voor velen gaat het een spannend jaar worden. Ik hoop dat kinderen, ook jongeren met hun eigen geloof het nieuwe schooljaar ingaan. Vooral geloof in zich zelf, dat proberen wij onze jongeren bij Rock Solid mee te geven: geloof in jezelf en zorg dat jij jezelf kunt zijn! Bij Rock Solid is er door de jaren heen een eenheid en een vriendengroep ontstaan, een groep die er voor elkaar wil staan in voor en tegen spoed. Als je dat gevoel in je hebt, met dat gevoel op weg gaat dan ga je een goed schooljaar tegemoet. Vergeet niet het geloof in God, een God die meegaat en ook een God die je de kans geeft om telkens weer opnieuw te mogen beginnen, dat je een fout mag maken. Namens de parochie wensen wij alle kinderen en jongeren een goed schooljaar toe met veel inspiratie en vooral veel plezier. Laten wij de leerkrachten niet vergeten, wij wensen hun veel succes. Vooral de leerkrachten die gaan beginnen na hun opleiding, leerkrachten die beginnen binnen een nieuwe school, wij wensen de leerkrachten en directies van scholen veel succes toe. Waar wij binnen scholen een ondersteunende rol kunnen spelen daar willen wij als pastores team graag aanwezig zijn.

Hartelijke groeten,

Diaken Bert Huitink