Pastorpraat juli 2024

Heeft Bidden zin?  Een vraag die nogal wat gelovigen zich wel eens gesteld hebben. Een vraag die ook regelmatig aan mij wordt gesteld. “Pastor, al die oorlogen, al die gruwelijke terreur , we bidden zo vaak om vrede, maar de ellende blijft. Heeft bidden überhaupt wel zin?” En ook de leerlingen van Jezus zullen die vraag hebben gehad, heeft bidden zin?

Maar toen ze zagen hoe Jezus zich helemaal vrijmaakte voor zijn hemelse Vader; hoe in Zijn bidden Zijn vertrouwen, geloof en liefde voor Zijn hemelse Vader als het ware voelbaar werd, maakte dat bidden van Jezus toch ook een grote indruk op zijn leerlingen. Daarom vroegen zijn leerlingen aan Hem dan ook: Leer ons bidden. Ze vragen niet zomaar een gebed, maar ze vragen om te leren bidden, zoals Hij bidt, met het vertrouwen, het geloof, waarmee Hij bidt tot God. Zijn bidden wekte verbazing en bovenal verwondering. Bij bidden gaat het toch allereerst om verbondenheid, verbondenheid met God en daardoor met de mensen om je heen. En dat draagt toch ook zijn vruchten.

In een rustig dorp, op enkele kilometers gelegen van een middelgrote stad, stortte op een gegeven moment in de vroege ochtend door een lek in de gasleiding een huis in elkaar. In het huis woonde een oudere vrouw met haar kleinkind. Bij de klap kwam het hele dorp op straat en toen ze in de gaten kregen wat er was gebeurd, boden vele dorpelingen zich aan om te helpen en gingen ze op zoek naar de twee bewoners van het ingestorte huis. Uren waren ze bezig en tenslotte vonden ze de grootmoeder die helaas al was overleden. Ze bleven door zoeken en tenslotte hoorden ze een stemmetje onder het puin vandaan komen. Een jongen van een jaar of zes zat vast. Met veel zwoegen en met het gevaar het eigen leven lukte het de dorpelingen tenslotte om de jongen los te krijgen. Met spoed werd hij naar het ziekenhuis gebracht en een operatie bleek van levensbelang. Urenlang was een team van chirurgen bezig om de jongen te redden. Vol spanning wachtten de dorpsgenoten op de uitslag en in de dorpskerk die voor deze gelegenheid open was, hadden bij Maria nog nooit zoveel kaarsen gebrand. Aan het eind van de avond kwam het nieuws: de jongen had het gered en over enkel maanden zou hij weer volledig hersteld zijn.

De volgende morgen vonden de dorpelingen in hun brievenbus zoals gebruikelijk de krant. De krant opende: ’In de stad, twee doden en vijf gewonden bij een vechtpartij, na een avond stappen.’

Bij vele dorpelingen kwam een zucht van afschuw. ‘Hoe is het mogelijk’ zeiden velen tegen elkaar, ‘dat hier met velen urenlang wordt gevochten voor het leven van een kind en dat vijf kilometer verder ze elkaar afmaken als beesten!! In wat voor wereld leven wij?’

Terug naar de vraag: Heeft bidden dan zin? Wanneer bidden slechts betekent het prevelen van oude bekende gebeden, of bidden wordt meer een verlanglijstje, zoals je dat zou maken voor Sinterklaas, dan zou ik zeggen;’ nee’. Maar wanneer er gebeden wordt met het hart, wanneer bidden betekent: op zoek zijn naar God en daar mee naar elkaar, zeer zeker wel. Want dan wordt Gods naam geheiligd, worden we voor elkaar het dagelijks brood dat ons gaande houdt. Immers bidden maakt je bewust dat je anderen nodig hebt, dat je leeft in relatie met mensen om je heen, maar ook in relatie met God. Het gebed houdt die verbondenheid, die relatie levend. Daarom is het gebed onmisbaar, ook al worden onze gebeden dan niet altijd verhoord zoals wij het graag hadden gehad.

Waarom niet?
Daar weet ik ook het antwoord niet op, maar toch, dat weet ik wel, door te volharden in het gebed blijven we wel verbonden met onze hemelse Vader om zo Gods handen en voeten voor elkaar te kunnen zijn. Dan leeft God in ons, maar ook leeft God door ons, krijgt Hij een gezicht. De dorpelingen maakten dit waar, aan een kind van zes, maar ook aan elkaar. En ze hielden vol, zelfs met het risico het eigen leven daarbij te verliezen. Daar waar liefde is en vriendschap daar is God Geest in ons midden, die ons allen tot Zijn kinderen maakt.

Pastoor Hans Hermens

De weg zal je leiden

 In deze zomermaanden gaan velen van ons op vakantie.
Om even los te komen van het alledaagse leven, nieuwe ervaringen en nieuwe kracht op te doen.
Voor hen het onderstaande reisgebed.
Maar ook voor allen die thuis blijven dit gebed, omdat ons leven zelf ook een reis is.
Dat we open mogen staan voor datgene wat op ons pad komt, in het besef dat er Eén is die ons draagt en leidt.
Een fijne zomer en/of vakantie gewenst!

Reisgebed

(door Leonie van Straaten)

Waaruit put je moed om te gaan?
Om los te breken uit het vertrouwde,
zonder te weten waarheen?
Uit de blik van een vriend, een vriendin of een vreemde?
Uit een Bijbels woord: Ga, wees niet bang, Ik ben met je!
Uit de hand op je schouder, onzichtbaar, maar toch…
Uit de stok in je hand?
Uit de zorgvuldig ingepakte rugzak?

Of is het dat moment van vertrek dat je moed geeft?
Het besef dat je gaat, de sprong in het diepe,
de blik gericht op de einder of op de weg om niet te struikelen.
De weg die je stap voor stap zult gaan.

Put moed uit iedere stap die je zet, nu, hier, onder Gods hemel!
Want hoe goed voorbereid je ook bent, de weg is vol verrassingen
en het leven laat zich niet voorbereiden.
De weg wil gegaan worden – het leven geleefd.

Maar groot en sterk is Hij die je steunt in de rug.
Je wordt gedragen, terwijl je zelf gaat.
Ga, de weg zal je leiden!

 Het pastoraal team



 

Voorwoord

Donderdag 6 juni werd, vond de tachtigjarige herdenking van D-day plaats. De dag dat Engelse, Canadese en Amerikaanse militairen Frankrijk binnenvallen, via de kust bij Normandië. Deze militaire operatie luidde het einde in van de Tweede Wereldoorlog in Europa. Premier Rutte was erbij en hield er een mooie toespraak over. Hij gaf aan dat dankzij deze militaire operatie,  de koers verlegd kon worden van oorlog naar vrijheid.

Volgens Rutte is de les die we uit D-day kunnen leren; al die individuele mensen brachten samen vrede, vrijheid en veiligheid. Dat kon alleen doordat iedereen bereid was naar vermogen bij te dragen. Zo kunnen we D-day zien als het symbool voor wat mogelijk is als we onze krachten bundelen. Voor wat kan, als we samen opkomen voor wat van ons voor waarde is.

Samen staan voor waarden die het goede leven bewerkstelligen. Dat is onze opdracht in het hele leven. Vrede is nooit vanzelfsprekend. Daar mogen we elke dag met elkaar aan werken. In ons gezin, onze buurt, onze samenleving, onze parochie. Jezus heeft het ons voorgeleefd. Als we dat doen werken we aan Gods wereld, waar we er zijn voor elkaar. Daar zijn we allemaal voor nodig, ieder met zijn eigen gaven en talenten. En als we met elkaar samenwerken kunnen we heel veel betekenen voor elkaar.

Want alleen de weg die we samen gaan, heeft een doel. Alleen het doel dat we samen stellen is bereikbaar. Alleen de vrede die wij samen maken, wordt wereldwijd.

Hartelijke groet,

Pastoraal werker Christianne Saris



 

Kom, Geest van leven,
schijn in onze duisternis,
verlicht ons met uw vuur.

Kom, Geest van troost,
maak ons hart licht en vrij,
troost ons in tijden van verdriet.

Kom, Geest van rust,
geef ons ontspanning na hard werken,
laat ons hier-en-nu echt samen zijn.

Leid ons weer op goede wegen
als we verdwalen
als we koud en kil worden,
als we de moed verliezen.

Wees aanwezig in ons leven
met bevrijdende wijsheid
en met leven-gevende adem.

Kom, Geest van Gods liefde,
geef ons de kracht
om ons open te stellen voor u,
om elkaar in liefde bij te staan,
om gul te delen van uw gaven.

Kom, Heilige Geest,
zet ons in vuur en vlam.

 

PASTORPRAAT VOOR PINKSTEREN

Met Pasen begonnen we in de kerk met het aansteken van de paaskaars. Meestal gaat dat niet ineens. En zeker wanneer buiten de paaskaars wordt ontstoken en de wind krijgt er vat op, is het een moeizaam proces om de paaskaars brandend te houden. Maar toch wanneer het kleine haperende vuurtje brandt en wordt uitgedeeld is binnen een paar minuten de gehele kerk verlicht met allemaal kleine vlammetjes. Dit gebeurde in onze Pancratiusparochie tijdens de paasnacht, maar op talloze plekken over de gehele wereld. Miljoenen en miljoenen kleine vlammetjes die werden gedeeld over de gehele wereld. Het licht van Christus’ verrijzenis. Teer en zwak, maar toch overal aanwezig. Het Paasgeloof moet wortel schieten. Met Pasen was het voor de leerlingen van Jezus ook niet meteen ‘Alleluja de Heer Leeft’. We hebben de Geest van harte nodig om het paasgeloof te kunnen verstaan.

 

Met Pinksteren vieren we het geboortefeest van de kerk. Want met Pinksteren trekken de leerlingen van Jezus de wijde wereld in. En brengen voor het eerst de verrezen Heer bij alle mensen in herinnering. De beloofde Helper, de heilige Geest werd op die eerste Pinksterdag over de leerlingen en over de aanwezige vrouwen uitgestort.

 

De Geest maakt nieuw, geeft kracht en maakt wat is verhard weer zacht. In deze tijd van oorlog, terreur en geweld mogen we als gelovigen met meer aandrang bidden om de heilige Geest.

Met ons Doopsel en het Vormsel, hebben ook wij die Geest mogen ontvangen om tenslotte in ons doen en laten vrucht te dragen. Om handen en voeten te geven aan de Blijde Boodschap.

Pinksteren is het feest van het optimisme. Het geloof dat niet de dood, de pijn, het kwaad het laatste woord heeft, maar Gods liefde die leven geeft in overvloed.

Hieronder vindt u een mooi en oud lied, een gebed om de heilige Geest.

Een gebed om in deze dagen eens wat vaker te bidden of te zingen.

Ik wens u een zalig Pinksteren toe.

Pastoor Hans Hermens,
mede namens onze pastoraal werkster Christianne Saris.