‘De ongemakkelijke Waarheid’

 

Brief voor de Veertigdagentijd 2019

Willem Jacobus kardinaal Eijk, aartsbisschop van Utrecht

 

 

Broeders en zusters in Christus Jezus onze Heer,

De Veertigdagentijd die vandaag met Aswoensdag is begonnen, is een tijd van vasten en verstilling. Door in deze periode op allerlei terreinen minder te consumeren en door het lawaai des levens te vermijden, ontstaat er ruimte. Daarmee is de Veertigdagentijd wel te vergelijken met een vakantie. Het woord ‘vakantie’ is immers verwant aan het Latijnse vacare (vrij zijn) en dat wordt in de christelijke traditie veelal verbonden met God: vacare Deo, vrij zijn voor God. De vakantie dus als vrije ruimte, waarin we ons openstellen en innerlijk vrij maken voor de ontmoeting met God. En dat nu is precies waarvoor de Veertigdagentijd dient.

Als ‘sterke tijd’ biedt de Veertigdagentijd in de aanloop naar het hoogfeest van Pasen diverse mogelijkheden om te werken aan onze band met Christus: via vasten, bidden en het geven van aalmoezen. Dat is belangrijk, want onze band met Christus staat tegenwoordig onder grote druk. Zo kent onze hectische samenleving een schier eindeloze stroom afleidingen, vooral door de sociale media, waardoor we vaak bezig zijn met gebeurtenissen buiten ons en aan ons innerlijk leven te weinig toekomen. Daarnaast is het geloof steeds minder aanwezig in het publieke domein. Toch blijft Christus ook in deze moeilijke omstandigheden steeds een beroep op ons doen. Hij laat ons niet met rust. Christus is de ongemakkelijke Waarheid, die onze zogenaamde zekerheden bevraagt. Hij daagt ons voortdurend uit om niet de puur menselijke maat te hanteren, maar Zijn voorbeeld na te volgen. Hij zegt over Zichzelf: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij” (Joh. 14,6). In de Evangelies komen we herhaaldelijk passages tegen waarin Christus de lat anders en vaak hoger legt dan men tot dan toe gewend was. Maar Hij geeft ook de kracht om in Zijn voetsporen te treden. Sterker nog: Hij is die kracht in eigen Persoon. Daarom moeten we onszelf opzij durven zetten waardoor Jezus in ons een steeds grotere ruimte en vrijheid kan vinden om in ons innerlijk aanwezig en werkzaam te zijn. Dat bedoelt Johannes de Doper als hij zegt: “Hij moet groter worden maar ik kleiner” (Joh. 3,30). Of zoals Paulus het zegt in zijn Brief aan de Galaten: “Ikzelf leef niet meer, Christus is het die leeft in mij” (Gal. 2,20). Dat is in deze individualistische tijd, waarin maar al te vaak de eigen persoonlijkheid wordt gevierd en bewierookt, een atypische en niet altijd even welkome boodschap.

Om Christus na te volgen is het wel nodig innerlijk een levende relatie met Hem te onderhouden. Daartoe is naast het vieren van de Eucharistie, waardoor we Hem onder de gedaanten van brood en wijn in ons innerlijk ontmoeten en ontvangen, het gebed in de “binnenkamer” (Mat. 6,6; het Evangelie van Aswoensdag) van levensbelang. De binnenkamer is een beeld van ons innerlijk leven. Juist de verstilde Veertigdagentijd

kan ons helpen de rijkdom van het gebedsleven te (her)ontdekken. Dat vraagt inspanning en geduld. Wie bidt, komt er namelijk al snel achter dat God geen automatiek is. De oplossingen voor je problemen en de antwoorden op je vragen liggen niet voorverwarmd achter glazen deurtjes die opengaan na een gebed. Het is geen ‘eten uit de muur’. Een gebedsleven is méér dan de Heer om hulp vragen, al zijn zulke gebeden zeker belangrijk. Paus Franciscus zegt over het gebed: “Het is op de eerste plaats dialoog, een persoonlijke relatie met God. De mens is geschapen als een wezen in persoonlijke verhouding tot God die zijn volledige verwerkelijking slechts vindt in de ontmoeting met zijn Schepper. De weg van het leven loopt naar de definitieve ontmoeting met de Heer” (Algemene audiëntie 15 november 2017).

Christus zou je tijdlijn moeten zijn, met Hem zou je voortdurend biddend in contact moeten staan. Hem zou je steeds statusupdates moeten sturen – innerlijke berichten over wat je bezighoudt. En anders dan bij sociale media hoef je je niet beter en succesvoller voor te doen dan je bent. Naast je hoogtepunten die je in dankbaarheid met Hem kunt delen, kun je bij Hem óók terecht met je dieptepunten. Met Hem kun je je hele leven delen. En je kunt Zijn leven overwegen in het bidden van de rozenkrans. Maar ook stil zijn is gebed – comfortabele stilte zoals die tussen goede vrienden bestaat. Paus Franciscus zegt daarover tijdens diezelfde audiëntie: “Bidden is, zoals elke ware dialoog, ook altijd: stil kunnen zijn – dialogen kennen momenten van stilte – in stilte bij Jezus zijn. … De Evangelies tonen ons Jezus die zich op afgelegen plaatsen terugtrekt om te bidden. Wanneer de leerlingen die innige verhouding van Jezus met de Vader zien, voelen ze het verlangen om daaraan deel te kunnen hebben en vragen Hem: ‘Heer, leer ons bidden’ (Luc. 11,1).”

Het antwoord van Christus op die vraag is het gebed dat Hij in het Evangelie aan Zijn leerlingen en dus ook aan ons gegeven heeft en dat we nog altijd bidden: het Onze Vader – niet voor niets het Gebed des Heren genoemd. Ook Christus ging in dialoog met Zijn Vader, daarbij steeds op zoek naar het antwoord op de vraag hoe Hij zich kon laten leiden door de wil van Zijn Vader. En Hij bleef bidden tot het einde toe: op eenzame plaatsen, waar Hij de stilte zocht die voor het innerlijk gebed nodig is, in de Hof van Olijven en tijdens Zijn laatste uren aan het Kruis.

Paus Benedictus XVI hield in 2011-2012 een reeks catecheses over het gebed. In één van deze catecheses (30 november 2011) vroeg hij zich af: “Als we Jezus’ gebed van nabij bekijken, moet in ons een vraag opkomen: en ik, hoe bid ik? Hoe bidden wij? Hoeveel tijd besteed ik aan mijn relatie met God?” De paus wees vervolgens op het belang van het biddend lezen van de Heilige Schrift, de lectio divina. “Luisteren, mediteren, de stilte bewaren tegenover de Heer die spreekt, is een kunst die men leert door ze standvastig te beoefenen.”

En ook dan kan iemand periodes doormaken waarin het gebed vruchteloos schijnt. De woorden klinken dor en lijken niemand te bereiken. Zelfs de heilige Moeder Teresa worstelde jarenlang hiermee. Op de vraag “Waar vond moeder Teresa de kracht en het doorzettingsvermogen om zichzelf volkomen te wijden aan het dienen van anderen?,” antwoordde paus Johannes Paulus II in een toespraak op 20 oktober 2003 tot de pelgrims die voor haar zaligverklaring naar Rome waren gekomen: “Zij vond het in gebed en in de stille beschouwing van Jezus Christus, zijn Heilig Hart.” De postulator, degene die verantwoordelijk was voor haar zaligverklaringsproces, deelde mee dat moeder Teresa gedurende een periode van vijftig jaar gebukt ging onder geloofstwijfels en in haar innerlijk leegheid en duisternis ondervond. Moeder Teresa’s ervaringen leren ons dat het bij het stil innerlijk gebed niet primair om mooie en aangename gevoelens gaat. Als die ontbreken – en dat kan soms gedurende lange tijd het geval zijn – kunnen we wel degelijk een vruchtbaar innerlijk gebedsleven hebben. Geduld en volharding zijn in zulke periodes cruciaal. Door middel van meerdere parabels leert Jezus ons dat we volhardend moeten zijn in het gebed. Als mensen, ondanks al hun feilen, vrienden wegens hun aandringen toch geven wat ze vragen of als ouders verzoeken van hun kinderen inwilligen, “hoeveel te meer zal dan uw Vader in de Hemel de heilige Geest geven aan wie Hem erom vragen” (Luc. 11,13).

De Veertigdagentijd is bij uitstek geschikt om ons ‘voor God vrij te maken’, elke dag de binnenkamer van ons innerlijk leven te zoeken om ons gebedsleven (weer) vrucht te laten dragen tot ver na de Vastentijd. In voor- en tegenspoed, zoals ook paus Benedictus XVI in zijn catechesereeks benadrukte: “Ons bestaan en onze levensweg worden, dat weten we allemaal, dikwijls getekend door moeilijkheden, onbegrip en lijden. In de trouwe relatie met de Heer, in het voortdurende, dagelijkse gebed kunnen ook wij de vertroosting die van God komt, concreet ervaren. Dat versterkt ons geloof omdat ons dit Gods ‘ja’ aan de mens concreet laat ervaren, aan ons, aan mij, in Christus; dat laat ons de trouw van Zijn liefde voelen die gaat tot de gave van Zijn Zoon op het kruis.”

Ik wens u van harte een gezegende Veertigdagentijd toe, waarin u hopelijk de blijvende kracht van het dagelijkse gebed in de stilte van uw binnenkamer mag ervaren.

In gebed verbonden,

 

 

+ Willem Jacobus kardinaal Eijk,
Aartsbisschop van Utrecht

Utrecht, Aswoensdag 6 maart 2019

Het boekjaar 2018 is voor Stichting Christelijk Boekenhuis De Akker in Vriezenveen gunstig verlopen. Er is een gezonde stijging in omzet, maar een daling in marge. De Akker is in het afgelopen jaar steeds meer een interkerkelijke regiofunctie gaan vervullen. Kerken, scholen en particulieren kennen het brede assortiment en benutten dat steeds beter. Net als voorgaande jaren laat De Akker via haar projectondersteuningsfonds diverse goede instellingen delen in de winst, via een eenmalige bijdrage. In de komende tijd worden alle reguliere kerken in Twenterand en directe omgeving hiervoor door De Akker benaderd.

Aanvragen voor projecten komen alleen in aanmerking, als de aanvraag zelf en de aanvragende instantie/personen voldoen aan de volgende criteria:

De aanvraag:

  • is volledig ingevuld, zowel print als digitaal, en gaat vergezeld van een motivatiebrief;
  • stemt overeen met de christelijke en diaconale doelstellingen van De Akker;
  • is gericht op evangelisatie en/of diaconaat;
  • is gerelateerd aan een of meer reguliere kerken in Twenterand en de directe omgeving;
  • is gericht op eenmalige uitvoering op projectbasis binnen de termijn van 1 jaar;
  • is een uniek initiatief en nieuw project, dus geen gat in een begroting.

De aanvrager:

  • is aanwezig in Vriezenveen bij de uitreiking op donderdagavond 6 juni 2019;
  • is bereid tot gezamenlijke PR in kranten, op internet en in social media;
  • draagt zorg voor een terugkoppeling van de besteding naar onze vrijwilligers, liefst in beeldmateriaal.

Aanvragen dienen schriftelijk en digitaal voor 31 maart te worden ingediend.  Aanvraagformulieren, met keuzecriteria, kunt u afhalen en inleveren bij De Akker. U kunt uw aanvraag richten aan:  Christelijk Boekenhuis De Akker, o.v.v. aanvraag: Projectondersteuningsfonds 2019, Westeinde 305, 7671 ES Vriezenveen. Dit formulier kunt u ook downloaden via www.akkerboek.nl.

19 jongeren van Rock Solid met hun begeleiders zijn twee dagen op bezoek geweest in het klooster van Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo.

Lees hieronder een verslag van deze bijzondere dagen.

JONGEREN ROCK SOLID OP BEZOEK BIJ KLOOSTER

Op de ochtend van dinsdag 19 februari jl. gingen 19 jongeren en 5 begeleiders richting het klooster in Heiloo. Rond de klok van 12.00 uur kwamen we aan hij het Onze Lieve Vrouw ter Nood klooster in Heiloo aan. Niet zomaar een klooster, een Heiligdom, daar krijgen we nog uitleg over. Zuster Ezperanza, een jonge zuster uit Argentinië, begeleidt ons naar de slaapzalen die vol staat met stapelbedden, jongens naar hun zaal, meisjes naar de andere zaal. Om 13.00 uur worden wij verwacht in de refter voor de maaltijd. Voor jongeren is het spannend, samen in een klooster, hoe gaat het er hier aan toe, een refter met allemaal jonge priesterstudenten, met een rector die het gebed opent. Na de maaltijd is er het after meal spel, dat is gewoon na de meeste maaltijden, dit keer bekertjes omschieten met elastiekjes, bekertjes die stonden gestapeld als blikjes. Na dit spel begon onze kloostertoer. Na een lange autorit en na de maaltijd even energie verbruiken. Dat gebeurt door te voetballen, volleyballen en boogschieten. Wat waren de drie teams fanatiek.

We kwamen niet alleen voor sport en spel, maar ook voor het klooster met haar geschiedenis, voor het leven van de zusters. We gingen naar de jongerenzolder in het klooster, er was drinken, koffie, koekjes en Zuster Maria Vrede vertelde ons over de ontstaansgeschiedenis van dit klooster. Over een Mariabeeldje dat in de grond werd aangetroffen, met het verhaal van het schip dat op zee in nood verkeerde. Met de stem die zei: ‘als ge mij gaat eren gaat de wind keren’. Twee verhalen die bij elkaar kwamen en deze verhalen hebben deze plaats doen ontstaan om Maria te eren.

Het klooster ligt in een park, samen liepen wij naar de genadekapel, daar kregen wij het verhaal van het geloof te horen, dat werd gedaan door de prachtige muurschilderingen in de kapel. Het verhaal van Maria boodschap kwam aan de orde, het kerstverhaal en de kruisiging kwamen aan bod. Daar werd uitgebreid bij stil gestaan, opheldering van ons geloof met de verhalen uit de heilige schrift.

Ook de bron voor de genadekapel kwam aan bod. Aan het water aan de put wordt een heilzame werking toegeschreven. Door een wonder welde in de nacht van 7 op 8 december 1713 ongekend veel water op uit de tijdens de reformatie gedempte put. Daar konden we uit de put drinken. De volgende dag werd er volop water meegenomen door jongeren, voor ouders, of voor opa en oma.

Midden in het park staat Maria van Lourdes. Wij gingen in processie met licht, en samen zingend, naar haar beeld. Daar was ruimte voor onze eigen intenties. Een voorproefje op Lourdes 2020.

Toen was er even tijd voor ons zelf. Chill time noemen de jongeren dat, een woord dat niet past bij de oudere leiding zeggen jongeren, maar wel bij hun leven en bij de jongere leiding.

Het avondprogramma begint met de broodmaaltijd in de refter. Na het eten is het in het klooster samen tafels afruimen, afdrogen, tafels weer dekken. In tien minuten was dit gedaan. Toen stond het leven van de zusters centraal, wie zijn zij, wat doen ze, hoe leven ze, waarom dragen ze deze kleding. Het was ook even een vragenuurtje voor de jongeren richting de zusters, vragen waren er volop.

Wat doe je op een avond in het klooster? Film kijken, de Climb, een film met een verhaal over twee mannen, verschillend en die samen een berg moeten beklimmen, waarbij geloof in God ook aan bod kwam. Een oude film, wel met een mooie boodschap. De film eindigde rond de klok van 22.00 uur, nog even kletsen op de jongerenzolder. Om 23.00 uur moet het stil zijn en is het tijd om te gaan slapen, het was om 23.30 uur stil.

De volgende ochtend niet uitslapen, ‘Moeten wij vroeg op?’ vroegen ze. Om 08.20 uur tijd voor het ochtendgebed. De zusters hadden een superontbijt, er stonden zelfs pannenkoeken op tafel. Na het ontbijt, theedoekenspel en aansluitend richting strand om uit te waaien. Ook een opdracht: wat voor gedrag hoort er wel en niet bij ons jongerenpastoraat?

Hoe snel bezet een jongerenpastoraat een strandpaviljoen? Het strandbezoek werd afgesloten met warme chocomelk in een strandpaviljoen dat in mum van tijd vol zat met Rock Solid.

Nadat we naar het strand waren geweest hebben we samen de eucharistie gevierd in de genadekapel. Thijs en Lucas waren misdienaars, Pascalle was lectrice en ik zelf was diaken van dienst. Bijzonder om zo samen te mogen vieren. Om 13.00 uur was er de afsluitende maaltijd met een broodje kroket.

Aan het einde van de woensdagmiddag zijn de jongeren weer thuis gekomen van het kloosterbezoek in Heiloo. Samen kijken we terug op twee bijzondere dagen. Dit is wel even iets anders zei een van de jongeren, hoort er ook bij. Jongeren kijken terug op mooie dagen. De zusters werden hartelijk bedankt. Bij dezen dank ik de leiding van Rock Solid voor de begeleiding, het rijden, voor de vrije dagen die zij hebben genomen.

De boodschap die de jongeren meekregen van de zusters: houd je geloof vast, verdiep het en luister goed naar jouw hart. Daar besteden wij bij Rock Solid volop aandacht aan.

Hartelijke groeten,

namens de jongeren van Rock Solid en leiding,

Diaken Bert Huitink

Zie ook facebook

EEN UPDATE OVER DE SITUATIE IN GUATEMALA

Ook in San Marcos de straat op 

2019 is nauwelijks begonnen of mensen gingen de straat alweer op. Dit keer tegen de beslissing van president Jimmy Morales om de Internationale Commissie tegen Corruptie en Straffeloosheid (CICIG) per direct te stoppen en de internationale commissieleden het land te weigeren. Ook in San Marcos organiseerden maatschappelijke organisaties, volkerenraad, kerken, ondernemers en andere burgers een manifestatie in het centrale park. Maar wat is er eigenlijk aan de hand?

Guatemala in het wereldnieuws

Terwijl veel mensen in Guatemala elke dag hard moeten werken om rond te komen haalde de president van Guatemala weer het wereldnieuws met het beëindigen van CICIG. Veel mensen gingen de straat op, maar ook veel mensen gingen door met hun dagelijkse strijd om te overleven. Anderen willen zich sowieso niet met de politiek bezighouden. Zo zegt mijn fietsenmaker: de straat op gaan brengt geen brood op de plank.

Wat deed de internationale commissie tegen straffeloosheid?

De commissie werkt sinds 2007 in Guatemala aan het bestrijden van corruptie en straffeloosheid. De commissie kreeg de vrijheid om zelfstandig zaken aan te spannen tegen Guatemalteken, maar wel onder het nationale recht. Hierbij kwam onder andere het grote corruptieschandaal van de vorige president Otto Perez Molina aan het licht.

Wat deed het mis?

Jimmy Morales werd de nieuwe president onder de slogan: geen dieven, geen corrupten. In het begin steunde hij CICIG, maar dat veranderde toen zijn familieleden en later hijzelf werden aangeklaagd. In augustus afgelopen jaar liet hij al weten het mandaat, dat loopt tot september 2019, niet te willen verlengen. Maar in januari dit jaar besloot hij CICIG per direct te beëindigen. Dit ondanks de uitspraak van het hooggerechtshof dat CICIG door mag gaan.

Jaar van de verkiezingen

Het belooft een spannend jaar te worden, want op 16 juni vinden weer de verkiezingen plaats. De vraag is of de verkiezingen veranderingen gaan brengen naar een rechtvaardigere samenleving. Zowel Guatemalteken als de internationale gemeenschap zullen daarvoor hun ogen open moeten houden.

De volledige blog kun je lezen op: www.missieinguatemala.wordpress.com

Hartelijke groeten,
Inge

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘Je moet het willen zien’

Vorige week was de eerste bijeenkomst van de juryleden van de Ariënsprijs 2019. Deze diaconale prijs heeft als doel om diaconale initiatieven, activiteiten, projecten  of ideeën in de parochies van het Aartsbisdom te waarderen, te bemoedigen en te stimuleren. Ruim dertig aanmeldingen zijn er tot nu toe ingediend. Ook onze parochie heeft hiervoor drie projecten aangemeld. Alle inzendingen laten zien hoe mensen betrokken zijn bij elkaar en hoe zij vanuit het Evangelie zorgdragen voor hun medemens en voor Gods schepping. Een van de juryleden zei: ‘Kijk eens hoe de kerk in 2019 bloeit. De velden staan wit van de oogst. Maar je moet het wel willen zien.’ En zo is het ook. Er gebeuren zoveel mooie dingen in onze kerk, in onze parochie. Maar we zijn soms te bescheiden om ze te benoemen. Of het is al zo vanzelfsprekend dat het helemaal niet meer opvalt. Hoe mooi is het dan om door middel van de Ariënsprijs dit eens voor het voetlicht te brengen. Vanuit onze parochie zijn de volgende werkgroepen genomineerd:

Kearls unne mekaar. Binnen deze groep telt ieder mens, word je als mens gezien en niet als iemand met een beperking; diaconie ten top.

Dan de oecumenische werkgroep vredesweek H. Pancratiusparochie Tubbergen/ PKN Tubbergen. De werkgroep organiseert jaarlijks in samenwerking met de Missie-Ontwikkeling-Vrede (MOV)groepen een vredesbijeenkomst bij het kapelletje onder de ‘Kroezeboom’ te Fleringen. In 2018 werd voor de 35e keer deze bijeenkomst georganiseerd. Al met al genoeg redenen om deze kerngroep te nomineren.

Wie ook genomineerd is voor deze prijs is Inge Kuiphuis, missionair werker in Guatemala. Sinds augustus 2015 werkt Inge Kuiphuis als missionair werker voor de landarbeidersbeweging MTC in Guatemala. Per 1 maart 2017 is onze parochie met ondersteuning van de Week Nederlandse Missionaris voor Inge de zendende instantie geworden. Het opkomen voor betere arbeidsomstandigheden voor mensen, werken aan duurzame ontwikkeling, bestrijden van armoede vanuit haar missionaire zending en het katholiek sociaal denken maakt dat Inge het gedachtegoed van de priester Alphons Ariëns in praktijk brengt.

Naast de keuze die de jury maakt, is er dit jaar ook weer een publieksprijs. Iedereen, dus ook u, kunt meedoen aan het stemmen op uw meest favoriete project of bijzondere activiteit. Zodra de lijnen hiervoor opengaan laten wij u dit weten. Wij wensen de drie genomineerden vanuit onze parochie veel succes.

Jacqueline Meupelenberg, pastoraal werker

 

 

Carla Stamsnieder is tijdens een eucharistieviering ter gelegenheid van Maria Lichtmis onderscheiden met de Willibrordpenning.

In deze bijzondere viering ging pastoor Casper Pikkemaat voor en werd de viering muzikaal begeleid door het kerkkoor Cantare. Aan het eind nam Gerrit Olimulder, voorzitter van de beheerscommissie locatie Geesteren, het woord.

Die ging in zijn toespraak in op de rol van de vele vrijwilligers die werkzaam zijn voor de kerk. Eén van die vrijwilligers, die op vele fronten actief is binnen en buiten de kerk is Carla Stamsnieder-Wermelink. Hij somde haar verdiensten op: secretaris van het koor, lid van de liedjescommissie, lid van de liturgiecommissie, ze vervangt de dirigent bij haar afwezigheid, regelt diverse zaken rondom avondwakes en uitvaarten, zorgt voor misboekjes, bezoekt zieke koorleden, helpt mee met de versiering met oogstdankdag, gaat voor tijdens de Kruisweg. “En zo kan ik”, aldus Olimulder, “nog even doorgaan”.

Willibrordpenning
Al met al voldoende redenen om haar Willibrordpenning toe te kennen. Pastoor Pikkemaat ging in op de betekenis van de kerkelijke onderscheiding. De aartsbisschop van Utrecht eert hiermee de gelovigen in het bisdom die betekenisvolle – meer dan gewone – verdiensten hebben verricht voor de plaatselijke kerkgemeenschap.

De geestelijke spelde Carla de versierselen op behorende tot de erkenning, de penning en de oorkonde. Namens Cantare sprak voorzitter Leo Stamsnieder en hij zei dat Carla van onschatbare waarde is. “Zij staat altijd klaar en niets is haar te veel. Het koor is trots op Carla.”

Hij sloot zijn toespraak af met “Carla jij bent een kanjer”, waarna Aloys Heerdink bloemen overhandigde en Germa Nieuwmeijer namens het koor een cadeau gaf.

Na de viering werd iedereen uitgenodigd voor een kop koffie bij Erve Kampboer. Hier was ook de gelegenheid om de gedecoreerde te feliciteren.

(bron: tubbergen.nieuws.nl)

In deze eerste maand van het nieuwe jaar worden er misschien al wel plannen gesmeed voor de zomervakantie. Waar gaan we naartoe? Wat gaan we er doen? En wat zal het gaan kosten?

Al jaren organiseert het Aartsbisdom Utrecht voor de zomermaanden kinderkampen en jongerenreizen. Ook dit jaar weer! Het kinderkamp wordt opnieuw gehouden in Haarle (Ov.) en de jongerenreis trekt deze zomer naar Ierland, in de voetsporen van St. Patrick.

Voor meer informatie verwijzen wij jullie graag naar de flyer (klik kinderkamp-jongerenreis-2019.pdf)

Aan het eind van het jaar is het een traditie van de Stichting Matamba terug te blikken op het achterliggende jaar en vooruit te kijken naar het komende jaar 2019.

Klik hier voor de nieuwsbrief van stichting Matamba.

Wat weet ik nou over geweld tegen vrouwen?

Woensdag 28 november mocht ik deelnemen aan een forum in Comitancillo over geweld tegen vrouwen. Ik had mijn twijfels of ik wel moest deelnemen. Toch ben ik blij te zijn overgehaald.

Geen ervaring

Ik kan niet zeggen dat ik ooit te maken heb gehad met geweld vanwege mijn geslacht. Ik heb dezelfde kansen gekregen om te studeren, werd niet verplicht om dingen te doen in het huishouden die mijn broer ook niet deed en heb ook nooit het gevoel gehad anders te zijn behandeld. Maar misschien is het belangrijkste wel dat ik me nooit minder heb gevoeld omdat ik een vrouw ben. Dat is hier voor veel vrouwen anders, maar ook voor mijn eigen moeder is dat wel anders geweest. Misschien toch iets om te delen…

Op naar Comitancillo

Dus nam ik woensdagochtend om 7.00 de bus naar Comitancillo, de hoogvlakte in. Na ongeveer anderhalf uur rijden kwam ik aan bij de kleurrijke begraafplaats van het dorp, de plek waar ik uit moet stappen. Toen de eerste vrouwen kwamen, begonnen de voorbereidingen: het spannen van een zeil, het neerzetten van stoelen en het maken van een kleurrijk maya-altaar. Met de aanwezigheid van ongeveer 15 vrouwen kon het forum beginnen.

Voorbeeldvrouwen

Tijdens het forum zat ik tussen twee van zulke vrouwen uit Comitancillo, Monica en Delia. Zij weten van heel dichtbij wat geweld tegen vrouwen is. Beide vrouwen hebben zich gevormd in Movimiento de Trabajadores Campesinos, landarbeidersbeweging MTC. Beiden hebben hun vleugels uitgeslagen en helpen nu vele andere vrouwen door hun ervaringen te delen.

… want jij bent een vrouw

Mijn verhaal ging over mijn jeugd en welke verschillen ik zie met Guatemala, maar ook vertelde ik over de vrouwen die met hulp van MTC hun zelfvertrouwen hebben vergroot. In Guatemala merk ik dat er behoorlijk anders naar vrouwen wordt gekeken dan in Nederland. Er wordt meestal wel raar opgekeken dat ik, een vrouw van 32 jaar, nog geen kinderen heb, en misschien wel helemaal niet wil. En hier wordt een vrouw, meer nog dan in Nederland, gezien als het zwakke geslacht. Dat merk ik zelf in opmerkingen: ´Dat mag je niet tillen. Jij bent een vrouw.’

Minder onschuldig geweld

Voor veel vrouwen, met name in de rurale gebieden, is het minder onschuldig. Veel meisjes krijgen niet de kans om te studeren omdat ze toch gaan trouwen en kinderen krijgen. Van jongs af aan wordt veel meisjes verteld dat ze nergens goed voor zijn, behalve voor het huishouden en kinderen krijgen. Een aantal van de aanwezige vrouwen deelde ook de ervaringen met huiselijk geweld. Ik kon niet alles volgen, want ze gebruikten de lokale taal ´mam´, maar Delia deelde haar verhaal ook in het Spaans. Ze vertelde hoe ze al erg jong kinderen kreeg en dat haar man haar aan haren trok en opsloot in huis om zelf te gaan drinken. Delia heeft uiteindelijk aangifte gedaan tegen haar man en ze waren acht jaar uit elkaar. Nu zijn ze weer samen, maar er is veel veranderd. Hij heeft nu wel respect voor haar.

Het forum helpt onderwerpen bespreekbaar te maken en geeft vrouwen moed om het geweld niet langer te accepteren. Delia: ‘MTC heeft mij ontzettend geholpen om mijn zelfvertrouwen te vergroten.’

Kardinaal Eijk  hield op 27 november jl. een de lezing in de Oude Blasiuskerk in Delden voor de Oecumene. De discussie over voltooid leven (vroegtijdige levensbeëindiging) houdt de gemoederen bezig. Er is veel tegenstand, ook uit de kring van artsen. Kardinaal Eijk heeft in zijn lezing het uitgangspunt van de RK-Kerk toegelicht.

Klik hier voor het beluisteren van de lezing van kardinaal Eijk.

De volgende lezing is op woensdagavond 30 januari om 19.30 uur met pastoor Marinus v.d. Berg.
Eveneens over een waardig levenseinde…