Pasen: droom of werkelijkheid?
Pasen, het feest van leven en licht. In de tuinen en plantsoenen zien we overal het jonge groen verschijnen. Narcissen en tulpen kleuren de tuinen en de forsythia en de magnolia bloeien prachtig. Door het ingaan van de zomertijd is het ’s avonds een uur langer licht. Het is voorjaar. Daar worden we blij van.
Maar tegelijkertijd zijn we ook bezorgd. We kunnen ons niet afsluiten voor de oorlogen en het geweld op vele plaatsen in onze wereld. Wij leven hier in veiligheid, maar elders hebben mensen geen leven. Tegelijkertijd hebben we vaak zelf ook een kruis te dragen. Kunnen we dan wel van harte Pasen vieren?
Geloof word je niet zomaar gegeven, maar daar moet je mee aan de slag. Zoals de vrienden van Jezus die na zijn dood vasthielden aan wat Hij hen gevraagd had. Ondanks hun verdriet en angst, ondanks alles wat er gebeurd was, kwamen ze toch bij elkaar. Ze braken het brood. Ze lazen de verhalen uit hun Heilige Boeken over licht dat de duisternis overwint. Over God die niemand verloren laat lopen. En gaandeweg, vierend, biddend, pratend met elkaar, ontstaat aarzelend, voorzichtig het geloof dat Hij leeft, tussen hen en in hen. En daarmee gaan ze op weg naar mensen, om hen licht en hoop te brengen.
Dat wij, ondanks alles, ook niet bij de pakken neer gaan zitten. Maar net als de leerlingen verbonden blijven met Hem, die weet wat lijden is en het allemaal heeft meegemaakt. Maar ons ook voorgegaan is in een ander leven. Dat hij ons houvast mag blijven, onze hoop. Dat we in zijn Geest mogen leven en er zijn voor elkaar. Elkaars gastheer of gastvrouw zijn, luisteren en zien wat gedaan moet worden. Dan zullen we het Leven vinden dat van Hem komt en kunnen we zeggen: “Hij leeft!”
Mede namens pastoor Hermens, wens ik u van harte een Zalig Pasen!
Pastoraal werker Christianne Saris
